15 Δεκεμβρίου, 2009

Άμπωτη

-->

Με πλησίασε σα φωτεινή σκιά θέλοντας ν' αφομοιώσει την ουσία αυτής της ύπαρξης που λογικά και δικαιωματικά θεωρώ δική μου. Προσπάθησα να την αποφύγω στην αρχή όταν, έκπληκτος, παρατήρησα πως μέσα από διαστολές και συστολές, έπαιρνε ξεκάθαρα τη μορφή ενός αγγέλου με θηλυκό φύλο.

Μιλούσε χαμηλόφωνα μια δική της ακατάληπτη γλώσσα που με γέμιζε δέος. Αισθανόμουν ελαφρύτερος, ίσως σε θέση να πετάξω όπως πετούσε κι εκείνη. Οι συστροφές της άρχισαν να γίνονται ταχύτερες και τα μπερδεμένα λόγια της έχασαν κάθε ευκρίνεια. Μου έδιναν τώρα την αίσθηση του γελοίου κι ύστερα έγιναν βουητό το οποίο, μετά από ένα crescendo, διακόπηκε απότομα με ένα δυνατό γδούπο.

Είχε πέσει με τα γόνατα πάνω στο ξύλινο πάτωμα, γελώντας μ' ένα ολοκόκκινο στόμα, ένας πολύχρωμα ντυμένος γελωτοποιός του Μεσαίωνα, κάτι σαν σαλτιμπάγκος. Το δωμάτιο άρχισε ν' αντηχεί ολόκληρο από τα κουδουνάκια που είχε κρεμασμένα πάνω του καθώς αυτός πηδούσε από το πάτωμα στο τραπέζι κι από κει στα άλλα έπιπλα.

Άρχισα να γελάω μαζί του όταν εκείνος γύρισε, με κοίταξε θυμωμένος κι άρχισε να κυλιέται στο πάτωμα μέχρι που χάθηκε μέσα στο αναμμένο τζάκι. Η φωτιά πήρε διαδοχικά όλα τα χρώματα που αυτός είχε πάνω του. Έχασα κάθε ίχνος του. Πρέπει να είχε καεί ολόκληρος.

Κάπου στο πάτωμα γυάλιζε ένα κουδουνάκι που πάνω στις τρέλες του είχε ξεκολλήσει από τη στολή του. Από μια σκοτεινή γωνιά του δωματίου, έξω από το οπτικό μου πεδίο, ξεπήδησε ένα τσούρμο κοριτσάκια κι ένα απ’ αυτά το μάζεψε, κουδουνίζοντάς το.  Ανέβηκε σ’ ένα σκαμνί και μου έδειξε το φεγγάρι που στα νυσταγμένα μάτια μου φάνηκε χάλκινος θρίαμβος: σπάζοντας το τζάμι του παραθύρου μπήκε στο δωμάτιό μου κι ακούμπησε λοξά στον καθρέφτη δίπλα μου.

‘Όταν η λάμψη του έσβησε, βεβαιώθηκα πως είμαι πια μόνος κι η άμπωτη επρόκειτο ν’ αρχίσει…

Ταυτόχρονα ήρθε ο ύπνος. Τόσο ευγενικός και τυχοδιώκτης μαζί, σαν παιδικό παπούτσι παρατημένο ή ελιά στο στήθος σου ξεχασμένη εκ γενετής. Κάποιος μέσα στη νύχτα, απευθυνόμενος στα όνειρά μου, υποκλίθηκε –Αυλαία!- κι εκείνα έφυγαν όλα σκυθρωπά. Ηθοποιοί πίσω από τις κουίντες κρυφά κάπνιζαν τσιγάρα..

Ανάμεσα σ’ όλα αυτά υπήρχε  υπό μορφή κοινού άφώνων θεατών η γαλήνη μου, βαθιά προσωπική, άτρωτο λιοντάρι. Ποιος θα τολμούσε να το ενοχλήσει; Κανείς δεν ξυπνά μια δύναμη που κοιμάται. Απειλούνταν όμως και το ήξερα. Παρ’ όλα αυτά συνέχισα να ονειρεύομαι αμέριμνος. Ίσως υπεραισιόδοξος- Ήττα: είδα το πέτρινο λιοντάρι λαβωμένο στο πλευρό του.

Έπειτα βυθίστηκα μέσα στην επόμενη δίνη εκείνης της νύχτας.


5 σχόλια:

nkarakasis είπε...

Και αυτό μ'αρεσε αφεντικό... Ο ύπνος παιδικό παπούτσι παρατημένο; Ελιά στο στήθος; ... τι σε πω.

clouds in the mirror είπε...

Τι συμβολίζουν όλα αυτά άραyes;

Ανώνυμος είπε...

όταν πέρσι έπρεπε να αντέξω το ρεσιτάλ των φωτογραφιών από τις διακοπές τους και φτάσαμε στο "πιο θρηνητικό και συγκινητικό κομμάτι πέτρα στη γη"
για μια στιγμή έχασα το έδαφος κάτω από τα πόδια μου... δεν άκουγα πια τις σχετικές τους ιστορίες, εγώ αυτό το λιοντάρι ήδη το ήξερα!
κανείς δεν ξυπνά μια ξένη δύναμη που κοιμάται... ούτε μπορεί να υιοθετήσει κάτι που για άλλον είναι βαθιά προσωπικό..
κι όμως, από το δικό σας κείμενο, ίσως παραλλαγμένα, αλλά σαν κάτι δικό μου, για χρόνια έχω κρατήσει την πεποίθηση, ότι το λιοντάρι είναι εκεί. οι ηθοποιοί κουράζονται, παίρνουν ρεπό, αλλάζουν, ... το λιοντάρι είναι εκεί, πάντα. εμένα, πολλές φορές, αυτό μου αρκεί.
τα ωραία πράγματα πρέπει να μοιράζονται, λένε..
σήμερα βρέθηκα ξανά εδώ κι αποφάσισα να σας το γράψω.

Ανώνυμος είπε...

[όταν πέρσι έπρεπε να αντέξω το ρεσιτάλ των φωτογραφιών από τις διακοπές τους και φτάσαμε στο "πιο θρηνητικό και συγκινητικό κομμάτι πέτρα στη γη"]

Θέλω κι εγω διακοπές ...προς το βορρά. Ποιο είναι το "κομμάτι πέτρα";

Ανώνυμος είπε...

"The Lion Monument (German: Löwendenkmal), or the Lion of Lucerne..... Mark Twain praised the sculpture of a mortally-wounded lion as "the most mournful and moving piece of stone in the world."(από wikipedia). έτσι μου το παρουσίασε ο μπαμπάς μου ... εγώ δεν έχω πάει Ελβετία.

λυπάμαι που δεν πέτυχε η μετάφρασή μου :(

εύχομαι να καταφέρετε να πάτε διακοπές. εκεί πού επιθυμήστε.

εγώ ως συνήθως θα τα βγάλω πέρα κοιτάζοντας τις φωτογραφίες από τις διακοπές συγγενών ή γνωστών.

δεν είναι άλλωστε η δική μου εποχή.