05 Φεβρουαρίου, 2010

Το νεύρο

Όση ώρα έβλεπα εκείνο το μακρουλό - σαν τεράστιο άσπρο κορδόνι - σώμα να πηγαινοέρχεται στον ουρανό, έκανα σαστισμένος διάφορες υποθέσεις. Τελικά ...όχι, όχι δα! Δε θα έχανα τον καιρό μου μ’ αυτό το χαζόπραμα. Πλην όμως στιγμές- στιγμές βρισκόμουνα να το κοιτάζω πάλι.
Αυτό που έβλεπα δεν ήταν αστραπή σαν κι αυτές που βλέπουμε στις κινηματογραφικές υπερπαραγωγές με τον Charlton Heston και τις βιβλικές καταστροφές. Ούτε επρόκειτο φυσικά για θε'ι'κό σημάδι κι άλλα ευφάνταστα σενάρια. Ψέμα ανυπόστατο επίσης είναι και το πως  όταν αποθεραπεύεσαι ψυχικά, τότε χάνεις και κάθε επαφή με το Υπερφυσικό, αν υποθέσουμε πως αυτό υπάρχει…
Μετά,όταν το σκέφτηκα πιο καθαρά, αυτό που σαν αστραπή μου φάνηκε αρχικά και αργότερα οιωνός επερχόμενου νέου Κατακλυσμού, θα έπρεπε να ήταν κάτι πολύ πιο απλό. Ακόμα απέρριψα και τα λεγόμενα «σύννεφα του Εγγονόπουλου». Τελικά, κατόπιν ωρίμου σκέψεως, κατέληξα στο πιθανότερο ενδεχόμενο:
Τόση ώρα παρατηρούσα ένα τεράστιο, στιλπνό, λευκοκίτρινο νεύρο, με τις μακριές παραφυάδες του, που τη στιγμή εκείνη ξεγλιστρούσε από το τραπέζι ενός απρόσεκτου ουράνιου ανατόμου και σε λίγο θα κατέπεφτε στις σκεπές των σπιτιών μας, μετά τις τόσες αμφιθυμικές ταλαντώσεις του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αναγνώστες