08 Μαΐου, 2010

Η Γιορτή της Μητέρας




Έβλεπε το γιό του καθισμένο απέναντί του στον καναπέ διαρκώς αφηρημένο και σκεπτικό. Δυό μάτια που πολύ δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να καταλάβει τι βλέπουν μέσα στην οθόνη της TV ή και αν όντως παρακολουθούσαν κάτι μέσα σ'εκείνο το χαζοκούτι.

Γεμάτα θλίψη ή και νοσταλγία, πιθανόν και ειρωνία, έμοιαζαν να κοιτάζουν εκείνα τα ολοστρόγγυλα ματάκια...Στ'αλήθεια ήταν δύσκολο να διακρίνει ο πατέρας τι έκρυβε μεσα στην ψυχή του ο 8χρονος μικρός του γιός.

Οι σκέψεις του, που προσπαθούσε να τις πνίγει μέσα του ο γονιός, ήταν οι ίδιες αναμασημένες ενοχές του, τις οποίες δεν άντεχε να δουλεύει στο μυαλό του για πολύ, χωρίς να γίνει αντιληπτή μια μελαγχολική περισυλλογή στα μάτια του.

Απορροφημένος στιγμές-στιγμές από την TV, ο 8χρονος μικρούλης καθόταν και κοίταζε τις διαφημίσεις που άρχιζαν στη μέση του σιριαλ "Der kommissar", που παρακολουθούσαν ανελλιπώς πατέρας και γιός.

Διαφημίσεις γεμάτες όμορφες μανούλες με συνομήλικα παιδάκια στην αγκαλιά, μανούλες με τεράστιες αγκαλιές, χάδια και γελαστά πρόσωπα που προσέφεραν υγιεινές σοκολάτες γάλακτος για τα μικρά και ...γλυκά, πολλά γλυκά, όλα φτιαγμένα από τα μαγικά χέρια εκείνης:της μαμάς, που "είναι μόνο μία", της μάγισσας μαμάς.

Να, σαν κι αυτήν που στη διαφήμιση, μόνο με ένα φιλί, έδιωχνε τη μιά τον πόνο από ένα γερό πέσιμο και σταματούσε το κλάμα, την άλλη που με τα όμορφα σα φτερούγες χέρια της έδιωχνε τα  κακά κουνούπια πριν αυτά τσιμπήσουν το μικρό της...το χαρούμενο κυνηγητό πριν το μεσημεριανό φαγητό, το θείο κάλεσμά της που προανείγγελε το πλούσιο περιεχόμενο τού τραπεζιού.

Σκεφτόταν ο πατέρας, να βρεί κι αυτός κάτι παρόμοιο να κάνει, για να μη νιώθει πίκρα το μικρό του που, από τις "βλακείες" των μεγάλων, είχε απομείνει με έναν κατηφή πατέρα μοναχά και μάλιστα σε μια περίοδο που όλοι οι συμμαθητές ρωτούσαν το μικρό "τι γλυκό σού έφτιαξε η μαμά σου σήμερα;"

Τις αγωνιώδεις σκέψεις τού πατέρα διέκοπτε ύστερα η συνέχεια του "der kommissar". Για πολύ λίγο όμως...σε λίγο σηκωνόταν αμήχανος τάχα για να τακτοποιήσει κάτι ή να πάει στο μπάνιο ή στην κουζίνα, κάτω από τον απορροφητήρα, να καπνίσει ένα τσιγάρο και να σκεφτεί τα ίδια και τα ίδια.

Θα πρέπει να πέρασαν εκατοντάδες τέτοια βράδια και το σκηνικό παρέμενε το ίδιο: der kommissar, καναπές, διαφημίσεις και...οι δυό τους. Μέχρι που ένα βράδυ ο πατέρας καθόταν εντελώς αμίλητος και πιό σκυθρωπός, πιό βαθιά μέσα στις σκέψεις του.
Την επομένη, όπως είπε πολλές φορές η TV, ήταν η "γιορτή της μητέρας".

Ο μικρός μετά από λίγο νύσταξε κι ετοιμάστηκε για το κρεββάτι του. Πριν μπει στο δωμάτιό του, πλησίασε τον πατέρα νομίζοντας πως κοιμάται και με τα χείλη του ακόμα βρεγμένα από το πλύσιμο των δοντιών, κοιτώντας πάρα πέρα, τον φίλησε και τού ψιθύρισε στο αυτί:

"Μπαμπά, είναι αργά, κοιμάσαι κιόλας ...σήκω, πάμε για ύπνο." 

2 σχόλια:

artmaniac53 είπε...

καλημερα.
συγκινηση,κομπος στο λαιμο κ σκεψεις.
ειναι πολυ δυσκολες καταστασεις αυτες φιλε μου.Υπαρχουν κ αλλες πολλες κ αυτες δυσκολες...τι να πουμε;
δεν ειναι στον ανθρωπο μονο ο περιγυρος .ειναι κ το μεσα που σε μαχαιρωνει...αλυπητα!

clouds in the mirror είπε...

Και δεν κουράζεται να σε μαχαιρώνει. Ευχαριστώ για την ανάγνωση art.