12 Μαΐου, 2010

Κατάβαση





















Όσο για μένα...εγώ έκανα μια κατάβαση από τους ουρανούς ενώ κρατιόμουν σφιχτά από τα ηνία ενός μαύρου γλάρου.  Νωπά φύλλα μέντας με ακολουθούσαν κι ήσαν παντού. Άλλα έπεφταν στα κύματα που  οδηγούσαν σε ανοιχτές θάλασσες. Εκεί φτάνουν από μακριά ανθρώπινες ανάσες, λέξεις από ένα βυθό γεμάτο ζωή.

Από τη γη έφτανε ως εμένα, εκτός από τη χλεύη των ανθρώπων, μονάχα το τραγούδι τού κρασιού των γενναιόδωρων αμπελιών κι αυτό ήταν αρκετό για να κρατήσει την πτώση μου αργή, αιώνια, γεμάτη εικόνες που γέμιζαν το αίμα μου με τη δύναμη ενός νεογέννητου θεού. Κοινώνησα με το Άπειρο.

Οι θεοί γεννιούνται, πετούν, είναι απανταχού παρόντες...κι ύστερα βυθίζονται στο πέλαγος. Όλα τα βιβλία τής Πίστης ξαναγράφονται από την αρχή.

5 σχόλια:

nkarakasis είπε...

έξι αστεράκια.. !!!!

meril είπε...

δεκτόν
και

εξαιρετικό!

clouds in the mirror είπε...

Θυμήθηκα τώρα κάποια συγγραφέα -έχει εκδοθεί κιόλας- που απαντούσε στα σχόλια των άλλων για τα ποιήματά της: "Ευχαριστώ,δεν είναι τίποτα,το έγραψα σε μια παράσταση φλαμένγκο που είχα πάει..."

meril είπε...

ε, ναι .... φυσικά.... και ημείς παρομοίως
αν θυμάσαι -που το θυμάσαι- αυτό είχα γράψει για ένα ποίημά μου (απαντώντας σε σχόλιο) "το έγραψα κατά τη διάρκεια συναυλίας" αν και όχι φλαμένγκο....

clouds in the mirror είπε...

Στο εισιτήριο της συναυλίας δηλαδή;
Αν πας σινεμά, παίρνε πρόγραμμα. Βολεύει!