23 Οκτωβρίου, 2010

Ανία Μεσαιωνική



Το πρώτο φως τού ήλιου έπεσε πάνω στα χαρτιά τής τράπουλας που ήταν αφημένα ακατάστατα στο τραπέζι από τού χτές τη νύχτα, όχι από κούραση ή βαρεμάρα πάντως. Άλλη ιστορία μού είπαν, σε στυλ Μεσαιωνικό.

Τι ηδονή νιώθει αυτός που παίζει παθιασμένα μέχρι που ξάφνου αρχίζει ανήμπορος να βλέπει πως, πάνω στο ξέφρενο παιχνίδι, είναι τα χαρτιά που κάνουνε κουμάντο ενώ τα χέρια του άβουλα εντελώς, απαλά τα βαστούν ή ορμητικά στο τραπέζι τα χτυπάνε.

Οι θεοί τής τράπουλας, τα Ευγενή χαρτιά, απρόθυμα ήταν να παιδεύονται σε παιγνιδάκια ανόητα, ανάμεσα σε φίλους. "Ανία μεγάλη όταν δεν διακυβεύεται καμιά μεγάλη απώλεια!" Θα προτιμούσαν να 'χουνε βρεθεί σ' άλλο τραπέζι, κάπου αλλού στον χρόνο, όπου μονάχα ένας Βαλές θα' φερνε χασούρα δέκα σκλάβων ίσως και τριάντα αλόγων, περιουσίας αληθινής.

Καθώς ήσυχο το παιγνίδι συνέχιζε και τα χαμόγελα δίνανε και παίρναν, μέσα σε κρύα αστεία και φλερτ, μπουκάλια μπύρας, μουσική, δυο Ντάμες βρέθηκαν κοντά η μια στην άλλη και μέσα στην οργή τους ξεστομίσανε λέξεις ανάρμοστες γι' αρχόντισσες. Τι ειπώθηκε δε θα σας πω. Απλά εννοούσαν:  "Ανία μεγάλη όταν δεν διακυβεύεται καμιά μεγάλη απώλεια!" Σ' άλλους καιρούς, δυο απ' αυτές στα χέρια ενός παίχτη θα κέρδιζαν κάστρα ή ένα γάμο μ' άρχοντα.

Πολιτισμένο παιγνίδι παίζανε οι παίχτες. Πείραγμα εδώ-πείραγμα εκεί, κάποιος σηκώνεται να αλλάξει μουσική, άλλος πάει στην κουζίνα, λέει, να φέρει πάγο. Σε λίγο άλλος τεντώνεται, πηγαίνει προς το μπάνιο. Μες τα χαρτιά του έχει τρεις Βασιλιάδες που άρχισαν κεραυνούς να ρίχνουν από την οργή τους. Ευτελισμός ανείπωτος, σε τέτοιο παιγνίδι να' σαι. Κι όχι μονάχα αυτό, αλλά: "Ανία μεγάλη όταν δεν διακυβεύεται καμιά μεγάλη απώλεια!"  Άλλοτε τρεις Βασιλιάδες στα χέρια ενός παίχτη, θα έκριναν τα πάντα. Μια ανάξια ζωή, ενός ασεβή το άθλιο τομάρι.

Όπως και πρώτα είπαμε, τα χαρτιά είναι που παίζουνε, έτσι λέει το παραμύθι. Δεν παίζουνε οι παίχτες. Σαχλαμαρίζουνε αυτοί, λένε πως την ώρα τους περνούν, λένε πως χαλαρώνουν. Καμιά φορά στοιχηματίζουν με φασόλια. Έτυχε τράπουλα κακή, όμως, αυτή τη φορά, τράπουλα με θυμό, τράπουλα κουρασμένη να μοιράζεται ματαίως.

Λένε λοιπόν, πως οπλίστηκαν οι Βασιλιάδες, λένε πως άφησαν για μια στιγμή τής τράπουλας τον κόσμο. Κι ο καθένας τους έσφαξε κι από έναν άθλιο παίχτη κόβοντας στη μέση ξαφνικά το άνοστο παιγνίδι.




4 σχόλια:

meril είπε...

"Ανία μεγάλη όταν δεν διακυβεύεται καμιά μεγάλη απώλεια!"

σηκώνει πολλή κουβέντα η παραπάνω φράση καθώς εντέλει όλα για χάρη ενός παιχνιδιού ή χάριν παιδιάς γίνονται
και το ζητούμενο;
Μια αδρεναλίνη σε ύψη τρελά

Καλημέρα λοιπόν....

clouds in the mirror είπε...

Εγώ, ως αναγνώστης, θα στεκόμουν εδώ:

"Έτυχε τράπουλα κακή, όμως, αυτή τη φορά, τράπουλα με θυμό, τράπουλα κουρασμένη να μοιράζεται ματαίως."

Ένας Μπακογιαννόπουλος θα έκανε εκτεταμένη ανάλυση.

Κι η δικιά σου εύστοχη ήταν, πάντως.

Ευχαριστώ.

Alex είπε...

Άβουλοι δανείζουν τα χέρια τους και "κόβουν" την τράπουλα...
ανίσχυροι αδυνατούν να σταματήσουν την άσκοπη συμμετοχή τους στο παιχνίδι (εμπαίζονται..)...
απαράδεκτοι που κατηγορούν το αντικείμενο του πόθου για την αδυναμία τους...
δειλοί , βλέπουν τα χαρτιά να γίνονται διαβόλοι που με δρεπάνια και φωτιές τους απειλούν..
ψυχανεμίζουνται νίκες ..με φασόλια..
και μετά αισθάνονται βασιλιάδες πρίν καν πάρουν το έπαθλο(τα φασόλια) !
Εμείς φταίμε (όσοι απο εμάς έχουν αυτές τις εμμονές-αδυναμίες) που κατηγορούμε τα άψυχα ..
εμείς φταίμε όταν διαλέγουμε λάθος τραπέζι !
εμείς οι ίδιοι και άλλος κανείς !

Την καλησπέρα μου

clouds in the mirror είπε...

Ναι,Alex, τελικά αναφέρεσαι κι εσύ στη φράση:
"Ευτελισμός ανείπωτος, σε τέτοιο παιγνίδι να' σαι."
Φτηνό παιγνίδι, να περάσει η ώρα, κάτι αντιδρά σ' όλα αυτά. Χωρίς λόγο ίσως.

Ευχαριστώ για το εποικοδομητικό σου σχόλιο/κριτική.