27 Μαρτίου, 2011

Το καπέλο τής Ελπίδας




Περπατούσα ώρες σε έρημο τοπίο με έδαφος σκεπασμένο από πέτρες πολυεδρικές με προεξοχές που σου τρυπούσανε το βλέμμα. Οδοιπόρους συνάντησα να περπατάνε κορδωτοί κι είχαν στο κεφάλι του καθείς κι από ένα αστείο καπέλο, πολύχρωμο με κορδέλες υφασμάτινες που μπλέκονταν στα πόδια τους. Και τότε εκείνοι πέφταν και πληγιάζαν τα γόνατά τους τόσο πολύ που μερικοί δε μπορούσαν πιά να προχωρήσουν. Σταματούσαν και με την κοιλιά τους προς τον ουρανό στραμμένη σωριάζονταν στο τραχύ έδαφος που τούς τραυμάτιζε και την πλάτη.

Έμεναν εκεί και, μ' ένα πικρό χαμόγελο, μερικοί από αυτούς γύριζαν το κεφάλι και ρωτούσαν τον πεσμένο διπλανό τους " Ήταν βαριά για σένανε η Ελπίδα σου; Βλέπω πως κάτω σ' έριξε σαν να μην άντεχες το βάρος της...".   Του απαντούσε ο άλλος " Ναι μωρέ, πολύ ψηλά σημάδεψα με το τόξο μα τούτο το καπέλο προς τα πίσω έγειρε τον κορμό μου, την ισορροπία μου έχασα και σωριάστηκα σα σακί γεμάτο χώμα".

_ Να ανταλλάζαμε καπέλα, λες...μήπως εσύ να άντεχες το βάρος τού δικού μου;

_ Και μήπως εσύ, καλύτερα από μένα να σημάδευες ψηλά χωρίς κατάχαμα να σωριαστείς αδέξια; Τι λες;

_ Γρήγορα να κάνουμε την ανταλλαγή, η κεφαλή μου δεν αντέχει πολύ χωρίς το καπέλο μιάς Ελπίδας, όσο βαρύ κι αν είναι αυτό!

_  Ναι, στο πι και φι να ανταλλάξουμε καπέλα...τουλάχιστον μπας και μπορέσουμε όρθιοι να σηκωθούμε.

_ Ευτελίστηκε η ελπίδα και το καπέλο, που αυτή μας αναγκάζει να φορούμε στο κεφάλι, μοιάζει γελοία, πλαστική περικεφαλαία που φορούν μικρά παιδάκια τον καρνάβαλο για να ντυθούνε Ρωμαίοι στρατιώτες.

_ Ναι, ευτελίστηκε η Ελπίδα...Ενώ το καπέλο της φορέσαμε για να ανεβούμε στα ψηλά, στο τέλος καταντήσαμε να προσδοκούμε από τη Χάρη της μονάχα στα πόδια μας να σταθούμε.

Παρ' όλα αυτά εγώ, που τη γελοιότητά τους από κοντά την έζησα και το ανώφελο τής συνήθειάς τους αντιλήφθηκα αμέσως, δεν μπόρεσα να κρατηθώ:
Ευθύς πήγα κι εγώ από πλανόδιο πωλητή ένα καπέλο Ελπίδας να προμηθευτώ κι αν και το πούλαγε ακριβά, για να αποφύγω τα ρεζιλίκια που είχα δει, αγόρασα και δεύτερο πιο πρόχειρο από το πρώτο. Συμβαίνει συχνά, ξέρετε, μόνη προσδοκία σου να είναι όρθιος πάλι να σταθείς στα πόδια σου πατώντας.

4 σχόλια:

jokand είπε...

Μου αρέσουν οι παρομοιώσεις σου...
Λες να γινόμαστε γελοίοι όταν ελπίζουμε σε κάτι;
Τώρα έτσι όπως το θέτεις φίλε alex,σαν μακρύ, ψηλό καπέλο...Έτσι θα είναι...Γελοίος μου φαίνομαι!
Τι θα έλεγες για ένα κράνος; (βαρύ κι αυτό αλλά όχι και τόσο γελοίο,σε προστατεύει κιόλας...)

cloudsinthemirror είπε...

Τι κράνος; Στρατιωτικόν, Μοτοσυκλεττιστικόν, Ραλλιστικόν.

Μού θύμισες το κράνος τού στρατού που είχε ένα ελαφρύτερο κράνος εσωτερικά.

Αλλά ας μην αφήνουμε το ...υπερβολικό κέφι να μάς παρασύρει. Είμεθα θιασώτες άλλου είδους.

jokand είπε...

Δίκιο έχεις το παρακάναμε σήμερα...
Παω να γράψω ένα "ζοφερό" να έρθω στα ίσα μου!
(κι όπως έγραψε ο δάσκαλος Καρυωτάκης"θα γλεντήσω κι εγώ μία νύχτα")

cloudsinthemirror είπε...

Πορεύου...

Και μην ξεχνάς: το γέλιο είναι μεταδοτικό όπως οι ιώσεις!!!

Αναγνώστες