09 Φεβρουαρίου, 2012

Φάε σκορδαλιά


Εγώ ξέρω έναν κήπο
που δεν γνωρίζει κανένας
μια φωλιά βελουδένια
κάτω από τυρκουάζ ουρανό

Από την Maristella τού Pietri. 

Κι αυτά δεν είναι θέμα "μου αρέσουν" ή "δε γουστάρω". Κάποιος έλεγε "Δεν τον μπορώ το Βέγγο...μου προκαλεί άγχος, έτσι που κινείται συνέχεια!". Και ποιος σου είπε, ρε φίλε, ότι η Τέχνη νοιάζεται αν εσύ είσαι στουρνάρι και αγχώνεσαι ή βαριέσαι εκεί που τα πάντα είναι αρμονία, ηρεμία και γαλήνη. Αλήθεια, από πότε βάλαμε τον καθένα, μ' ένα "έτσι γουστάρω κι έτσι τη βρίσκω", κριτή τής Τέχνης;;; Δικτατορικό να επιβάλλουμε την τέχνη, ε; Μήπως πρέπει να ψηφίζουμε και την Τέχνη; Αξίζει τόσο το γούστο τού καθενός, με την αμφίβολη παιδεία; Δεν μιλάμε για πολιτική εδώ!!! 

6 σχόλια:

jokand είπε...

Τέχνη...ευτυχώς που υπάρχει κι αυτή!

Evanescence είπε...

Εχεις όρεξη για κουβέντα βλέπω :)

jokand είπε...

Η τέχνη δεν θέλει κουβέντα...την απολαμβάνεις σιωπηλός!

Ανώνυμος είπε...

Κουβέντα; αλλοιώνει την τέχνη...

Evanescence είπε...

Ας κάνουμε τους μουγκοθόδωρους :)

Ανώνυμος είπε...

Και ο τίτλος φάε σκορδαλιά ,πολιτική δεν είναι;

Φάε σκορδαλιά αφού αγχώνεσαι και ανεβάζεις πίεση.Φάρμακο απ'τη μια φυτό

απ'την άλλη
Έτσι και η τέχνη,έχει δύο όψεις