25 Ιουνίου, 2012

Κουβέντες



Μπερδεύω τώρα τα λεγόμενά σου,
όποια ανοησία κι αν ακούσω
μου φαίνεται πως δική σου ήταν ρήση
ή τής μαμάς μου,
γυναίκας όλου τού κόσμου
Ύστερα πάλι είναι έργο δύσκολο
να θυμηθώ σε ποιον είπα
τη μια κουβέντα ή την άλλη
Πότε, πού; Ποιος ήταν, ποιά;
Σε ποιά πλευρά τού Ιόνιου;
"Προς τι αυτή η ενασχόληση;"
σ' ακούω ήδη να ρωτάς
Μα, τίποτα... οι λέξεις μοιάζουν λύματα
σκορπάνε μες τις θάλασσες
και δηλητήριο γίνονται,
ξύλα, συντρίμμια ναυαγίων
ξεβράζονται απ' τα κύματα



4 σχόλια:

jokand είπε...

Μου άρεσε!

Πάντα,κάθετος,λιτός(έως γυμνός...άντε με το μαγιώ) και κοφτερός.

Ευνούχε μουουου!!!

flash είπε...

λύματα τα λήμματα
μοιάζουν μα δεν είναι..

meril είπε...

λύματα;
καμιά φορά ....
σωσίβιες λέμβοι
ή απλά σωσίβια έστω

Ανώνυμος είπε...

Σου τυχαίνει να ξεχειλίζεις λύματα και να σου φεύγει ένα βάρος;

Λύμα στο Κύμα