17 Δεκεμβρίου, 2012

Έκρηξη



Έπρεπε να σωθώ οπωσδήποτε
πού χρόνος να σκεφτώ εσένα!
Οι ώρες φάνηκαν λίγα λεπτά
Η όραση, η ακοή, η κίνηση
δούλευαν μανιασμένα
Ίδια σαν άρρωστος σκέφτηκα
πως όλου τού κόσμου η πανάκεια
χρειαζότανε σε μένα
Την ύπαρξή σου θυμήθηκα πολύ μετά
όταν είδα μακριά μου
τις πολύχρωμες παντόφλες σου
το άδειο καμένο εμπριμέ φουστάνι

1 σχόλιο:

cloudsinthemirror είπε...

Όχι...Πόλεμος.