17 Δεκεμβρίου, 2012

Έκρηξη



Έπρεπε να σωθώ οπωσδήποτε
πού χρόνος να σκεφτώ εσένα!
Οι ώρες φάνηκαν λίγα λεπτά
Η όραση, η ακοή, η κίνηση
δούλευαν δαιμονισμένα

Ίδια με άρρωστο εσκέφτηκα:
όλου τού κόσμου την πανάκεια
την ήθελα μόνο για μένα

Την ύπαρξή σου θυμήθηκα πολύ μετά
τότε που είδα μακριά μου
τις πολύχρωμες παντόφλες σου
το καμένο εμπριμέ σου φουστάνι

1 σχόλιο:

cloudsinthemirror είπε...

Όχι...Πόλεμος.

Αναγνώστες