15 Απριλίου, 2013

Οι Αγέραστοι

Το είδα πολλές φορές το έργο, παρατηρώντας την ακολουθία τών σκηνών... μα ύστερα μέσα μου, με έβαζε η λογική κι αμφέβαλα.
Μα είναι ποτέ δυνατόν;
Ποιος θεός θα έπλαθε άλλον, λέει, θεό
και θα τον έβαζε στο θρόνο;
Και γιατί να μην κάθονταν αυτός;

Έκανα ξανά από την αρχή το πείραμα:
Ξυπνούσα, ετοιμαζόμουν για τον κρύο, υγρό καιρό κι έβγαινα πάλι στους δρόμους
Άλλοτε πολύ νωρίς κι άλλοτε πάλι αργά,
σε ώρες που δε φαντάζεται κανείς πως θα βγεις από το σπίτι
Να ψάξεις τι; Ποιον να αιφνιδιάσεις;
Το νερό στους τόπους που αγαπάει περιδινίζεται, δηλαδή τον εαυτό του ρουφάει
Στις γέφυρες, αργά το απόγευμα, σε βλέπουν οι άλλοι να χλευάζεις,
να διώχνεις με περιφρόνηση από παντού τον ποιητή

Ένα λεπτό, κάτι θέλω να πω!
Βρισιές...και παρακλήσεις:
Σταμάτα να γράφεις, να απαγγέλλεις!
Είμαι τραγουδιστής, άλλο είδος καλλιτέχνη
Σ' αυτήν την πόλη δε χρειάζονται άλλοι καλλιτέχνες. Παραπανίσιο θα ήταν έστω και ένα ακόμα ταίριασμα ξύλου με νερό

Είδα καθαρά πως οι ντόπιοι το γνωρίζουν
Εκεί τους άφησε ο Θεός, εκεί τους έταξε να μείνουν, μόνο για να είναι οι πιο όμορφοι κι έτσι να παραμένουν
Ενώ οι άλλοι, σαν θεατές, από κει περνάνε, γερνάνε και πεθαίνουν.

                                                                                        Βενετία



Δεν υπάρχουν σχόλια: