02 Αυγούστου, 2013

Την έχω κι εγώ βαμμένη;




Η ιστορία τού πατέρα σου, που έπαθε άνοια και δε γνώριζε πια κανέναν, η ιστορία τής μάνας σου που έγινε εκατό κιλά κι έσκασε από το φαγητό ...τελικά δε με συγκίνησαν, δε με άγγιξαν, δε λένε τίποτα σχεδόν. Μα ...δεν ξέρεις να λες μια ιστορία;

Πόσο ανιαρές γίνονται ακόμα και οι ιστορίες θανάτων και πάσης φύσεως απωλειών, όταν τις διηγείται ο άνθρωπος, αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος που θεωρείται άμεσα ενδιαφερόμενος! Αν έχεις όρεξη, μπορεί και να βάλεις τα γέλια ακούγοντάς τον. Πολλοί από αυτούς δεν ξέρουν να διηγούνται γεγονότα ούτε απλά να εξιστορήσουν μια ακολουθία συναισθημάτων φθαρμένων, επιβεβλημένων, μηχανικών και στερεότυπων. Δυσκίνητο υλικό...

Σε κινηματογραφική έκδοση οι διηγήσεις τους, ίσως αποκτούν μια ανιαρή πλοκή, ένα βαρετό σενάριο, μια υποτονική μουσική, κοιμισμένα βλέμματα και μια κακομοίρικη, μίζερη ατάκα που κορυφώνεται:

-Γιατρέ μου, αυτή η αρρώστια τού πατέρα μου, εν ολίγοις...θέλω να πω ... είναι άραγε κληρονομική; Με άλλα λόγια...Την έχω άραγε κι εγώ βαμμένη;;;


3 σχόλια:

meril είπε...

γραφεις προκλητικά
το χω ξαναπεί βέβαια αλλά έτσι για να εμπεδοθεί η παρανοια ορισμένων συνθηκών
της γραφής ας πούμε
που δεν αναζητείται η αμεσότητα, η ειλικρίνεια ενος αισθήματος,μιας αλήθειας
αλλά ένας κανιβαλλισμός, μια αδηφαγία..
πιο πολύ, πιο έντονο χρώμα, πιο...όλα!
αφού τα χουμε δει τα χουμε ακούσει όλα και το παραπάνω πρεπει να ναι όχι πιο βαθύ αλλά πιο αστραφτερό

(συγγνώμη για τα πολλά και ίσως άσχετα αλλά κι εγώ αφορμή γύρευα να τα πω....την κατανόησή σας γιατρέ μου...)

Ανώνυμος είπε...

Ρητορική ερώτηση...την έχει βαμμένη;

meril είπε...

...ποιος δεν την έχει;