22 Ιανουαρίου, 2016

Ολιγωρία



Άρχισαν, μετά από χρόνια, να επιθυμούν να προσφέρουν, ακριβώς τη στιγμή που πλέον ήσαν αδύναμοι, εγώ έπαιρνα από αλλού κι έτσι ένα κλασσικό σκηνικό είχε ήδη στηθεί. Πολύ πιο άκομψο κι άρα πιο αληθινό.

Ένα βήμα δεξιά πιθανόν να βρίσκεται η σωτηρία. Μια στιγμή καθυστέρησης ή  παρατεταμένη ολιγωρία να γίνει αυτό το βήμα και πολύ πιθανή είναι η απώλεια.

Ο φόβος ήταν πολύ μεγάλος, τόσο μεγάλος που δεν έμενε παρά να τον αψηφίσει κανείς. Μπορεί κανείς να ζήσει με έναν μικρό φόβο, ο μεγαλύτερος γίνεται προκλητικός και εχθρικός.

Επιτέλους μπορεί να αρχίζει κάποιος να μαθαίνει πώς ζει κανείς χωρίς χρήματα, χωρίς τη σιγουριά που δίνει το κομπόδεμα - ζώντας σαν νομάδες που κινούνται διαρκώς γύρω από τον τόπο που τους γέννησε.

Δεν υπάρχει μυστικό που να μου εκμυστηρεύτηκε κανείς το οποίο θα τύχει εχεμύθειας. Ένα πνεύμα με κάνει να μιλώ και να μην κρατάω μυστικά (αναρωτιέμαι εάν κάποιος, χωρίς να το θέλει, μου εμπιστεύτηκε προφητείες).


4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ετικέτες ατόμων,η αλλιώς ταυτότητες;
Nα πω κι εγώ;Στην Ευρώπη του Μεσαίωνα,υπήρχε ένα γνωμικό σύμφωνα με το οποίο <>
Άλλο..Υπάρχει μια περίφημη γελοιογραφία για το ίντερνετ,που παρουσιάζει
έναν σκύλο που κάθεται μπροστά από έναν υπολογιστή.Η λεζάντα της εικόνας λέει:Αυτό που είναι σπουδαίο στο ίντερνετ,είναι που κανείς δεν ξέρει πως είσαι ένας σκύλος>>
<<Ένας θεολόγος ρώτησε έναν παντοδύναμο υπολογιστή,αν υπάρχει Θεός.Ο υπολογιστής απάντησε ότι δεν είχε την απαραίτητη δύναμη επεξεργασίας,για να γνωρίζει.Ζήτησε να τον συνδέσουν με όλους τους άλλους υπερυπολογιστές του κόσμου.Τελικά συνδέθηκε με όλους τους υπολογιστές σε αυτοκίνητα,μικροκύματα,ψηφιακά ρολόγια κ.λ.π.

Ανώνυμος είπε...

Ο θεολόγος ρώτησε για τελευταία φορά,αν υπάρχει Θεός.Και ο υπολογιστής απάντησε:''Τώρα υπάρχει''>>



Τελικά θα χάσουμε όλες μας τις ταυτότητες,στον κυβερνοχώρο αυτό;

Ανώνυμος είπε...

Εσείς καταγράψατε ταυτότητες ατόμων,ή ας πούμε σα γνωμικά, αδιαφορώντας για κάτι άλλο, εν όψει καθηκόντων;Και μάλιστα με πένα και χαρτί..Εεε,είστε..ας πούμε,απαράδεκτος...

Ανώνυμος είπε...

Θυμίζει κάτι ιστορίες μικρού μήκους,ασύνδετες μεταξύ τους,με καυστικό χιούμορ, στην ταινία του Woody Allen ''TO ROME with love''