27 Απριλίου, 2018

Fingere di te


1 σχόλιο:

xristina alexandri είπε...

Οι φωνές τους,οι σιγανές ερμηνείες τους,αλλά και οι στίχοι βγάζουν μια μελαγχολία. Αλήθεια,ποιόν αγαπάς όμως άνθρωπε, όταν λίγο καιρό μετά την εκάστοτε απώλεια, ξεχνιέσαι και η ζωούλα σου απλά συνεχίζεται;Συναισθήματα-υποκριτές που μας πείθουμε ότι νιώθουμε, μήπως έτσι, αισθανθούμε λιγότερο μόνοι.Ζωής απονευρωμένες σχέσεις, που από εκρήξεις έγιναν μηχανικά επαναλαμβανόμενα μοτίβα