25 Ιουνίου, 2019

Ένας πόνος είναι ένας πόνος

Τι έπαθες πάλι και σφαδάζεις...τι μορφασμοί είναι λοιπόν αυτοί;
Δεν σφαδάζω. Βγήκε πάλι ο ώμος μου από την θέση του
Ήταν πάντα κάτι το σύνηθες ,νομίζω
Καλά θυμάσαι...είναι εκ γενετής ελάττωμα
Τότε, προς τί αυτός ο μορφασμός;
Αυτήν την φορά φάνηκε οξύτερος ο πόνος
Θεέ μου...εσύ μάλλον θέλεις να γυρίσω πίσω!
Να γυρίσεις πίσω, είπες;
Ναι, νομίζω θέλεις να είμαι πάλι εδώ
Μα τώ Θεώ...Εξηγηθήκαμε νομίζω. Ένας πόνος είναι ένας πόνος
Μα και βέβαια. Και ο πόνος έρχεται οποτεδήποτε
Ναι. Βλέπεις: Δεν θέλω να έρθεις πίσω
Δεν θέλεις; Θα ορκιζόσουν;
Μα ναι ...εσένα η θέση σου είναι εκεί μακριά! Ανάμεσα στην Ιρλανδία και το Ισραήλ
Τι...τι στο διάολο έχεις πάλι τώρα;
Ο πόνος, ένας άλλος πόνος πιό οξύς ακόμη



3 σχόλια:

xristina alexandri είπε...

Συναίσθημα και πόνος συνιστούν απτές πραγματικότητες,βαραίνουν στη ζωή μας και συνακόλουθα στο δημόσιο χώρο και στην πολιτική.Δεν συνιστούν εκ προοιμίου παθολογία,η πρόσληψη και η χρήση τους σ'ένα βαθμό, είναι κοινωνική και υποκειμενική. Λένε πως ο πόνος σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι ζωντανός,ότι αντιδράς.Η ζωή κάποιων όμως, δεν έχει αξία και το μόνο αποδεκτό πράγμα που μπορούν να κάνουν είναι,όπως φαίνεται,να σωπαίνουν και να πεθαίνουν. Δικαιολογημένα πολλοί καλλιτέχνες στην Ιρλανδία,(μια που και η Ιρλανδία αποτελεί πρόσφορο έδαφος για συζητήσεις)αλλά και σε όλο τον κόσμο,τάχθηκαν υπέρ του μποϊκοτάζ στη γιουροβίζιον,ως απάντηση για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων και την Ισραηλινή κατοχή.

Aggmos είπε...

Θα περίμενα να δω παύλες στην αρχή των φράσεων εφόσον έχει διαλογική μορφή.Παράλειψη ή επιλογή;

cloudsinthemirror είπε...

Επιλογή...ότι και καλά παραμιλάει