28 Σεπτεμβρίου, 2019

Επανάληψη, μονοτονία

Φίλος ήταν με την επανάληψη και την μονοτονία...καμιά φορά τον κοίμιζαν αυτά τα δύο. Εκνευριζόταν τότε γιατί ο ύπνος που τον έπαιρνε, δεν τον άφηνε να απολαύσει την μονοτονία και εκείνες τις επαναλαμβανόμενες ανιαρές στιγμές. Ευχαρίστηση δεν ήσαν μόνο τα όνειρα αλλά και το κενό, η σιωπή, ένας κούφιος κρότος.
Εξάλλου, με εκείνον τον ύπνο που τον έπαιρνε, πώς θα συνέχιζε να επαναλαμβάνει -ασταμάτητα- εκείνο το ίδιο δισύλλαβο όνομα...



1 σχόλιο:

xristina alexandri είπε...

Σα να μην υπάρχουν λέξεις.Όχι πως δε θα έχουμε λέξεις αύριο,θα έχουμε,αλλά οι λέξεις αυτές δε θα είναι επαρκείς ή θα είναι ανεπαρκείς για να εκφράσουν αυτό που η διάνοια θα φέρει. Αύριο όμως,θα είναι πολύ λιγότερο ίδια τα πράγματα απ'ότι στο παρελθόν.Κι αυτό οπωσδήποτε γεννά μια αγωνία,ένα φόβο.Το σήμερα έμοιαζε με το χθες, σε παλαιότερες εποχές που ο άνθρωπος εξελισσόταν πιο αργά και ο χωροχρόνος εν πολλοίς του ήταν γνωστός.Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι το κείμενο