Η τελική σου νίκη έρχεται κείνη τη στιγμή που υποκλίνεσαι στ'αστέρια, τότε που σκύβεις το κεφάλι σαν ύστατο χαιρετισμό στον ουρανό αυτής της νύχτας ή σαν παράδοση άνευ όρων στα χέρια ενός δημίου, χωρίς να πεις λόγια πολλά -για την οικονομία του χρόνου μα και του λόγου. Για την απαλλαγή από την αδιαφορία που σου φέρνει η ύπαρξη ή όχι αυτού του κόσμου που χωρίς πρώτα να 'χει ζητήσει μιά απολογία απο σένα, μόνο επειδή γέλασες ειρωνικά σ' έχει βαριά καταδικάσει.
Και να μη γελάσεις, πάλι καταδικασμένος είσαι. Δεν κάνει επιλογές. Είναι η φύση του κόσμου τέτοια. Όλα καταδικασμένα τα γεννάει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣαν να ακούω τη σκέψη μου...
ΑπάντησηΔιαγραφή