06 Ιουνίου, 2010

Για τη ζωή

Μαύρα χάλια

Καλά, βρε Ελλάδα, για τα οικονομικά σου χάλια φταίνε οι κερδοσκόποι, οι καιροσκόποι κι άλλοι κακοί.
Για τα μαύρα χάλια σου στούς υπόλοιπους τομείς, ποιός φταίει;

Διάβασα τα νέα σήμερα - Από zougla.gr


Προκαλεί η αποφυλάκιση Κορκονέα

Πρώτη καταχώρηση: Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010, 16:52


Η αποφυλάκιση του δολοφόνου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, Επαμεινώνδα Κορκονέα, έστω με τυπικούς περιοριστικούς όρους, λόγω παρέλευσης 18μηνου προφυλάκισής του, αποτελεί πρόκληση και ταυτόχρονα κόλαφο για τον τρόπο που λειτουργεί στη χώρα η Δικαιοσύνη.

Ο δικηγόρος του Επ. Κορκονέα, Αλέξης Κούγιας, εκμεταλλευόμενος τα αποκαλούμενα «παραθυράκια» στα πλαίσια της νομικής διαδικασίας, αλλά και της συνεχιζόμενης δίκης στην Άμφισσα, κέρδισε πολύτιμο χρόνο, έτσι ώστε ο πελάτης του και ο συγκατηγορούμενός του να επωφεληθούν από την πρόνοια του νόμου για το 18μηνο.

Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον το γεγονός ότι η παραγγελία του εισαγγελέα να παραμείνουν εντός της πόλης της Άμφισσας οι δύο κατηγορούμενοι -όρος που κατά τον νόμο είναι περιοριστικός- στην ουσία δεν υφίσταται. Σύμφωνα με την ποινική δικονομία, ο Κορκονέας δεν είναι δυνατό να προφυλακιστεί εκ νέου, και ως εκ τούτου δυνητικά μπορεί και να εγκαταλείψει την Άμφισσα ή «ακόμη και να φύγει στο εξωτερικό, αν διαθέτει τα χρήματα», παραδέχονται κυνικά νομικοί κύκλοι που εμπλέκονται στη δίκη.

Η παραίτηση των δικηγόρων της οικογένειας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και η ανάληψη της υπόθεσης από τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, ο οποίος έπρεπε να ενημερωθεί για την εξέλιξη της δίκης, καθώς και ο θάνατος του συζύγου δικαστού της έδρας, συνέτειναν στις καθυστερήσεις κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

Για μία δολοφονία που συντάραξε το πανελλήνιο και αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για τη μαζική εξέγερση τον Δεκέμβριο του 2008, οι εξελίξεις αυτές είναι, αν και σύννομες, εξαιρετικά επισφαλείς σε δύο επίπεδα. Το ένα αφορά στην ίδια τη διαδικασία απόδοσης της Δικαιοσύνης και το δεύτερο αφορά στην ίδια την κοινωνία, η οποία απαίτησε στην πράξη την άμεση και παραδειγματική τιμωρία των δολοφόνων του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Η αποφυλάκιση των δύο κατηγορουμένων είναι ως εκ τούτου πρόκληση στο κοινό περί δικαίου αίσθημα των πολιτών. Είναι, παράλληλα, απόδειξη ότι στην Ελλάδα η κωλυσιεργία μπορεί και να είναι τακτικισμός, αν όχι εκούσια στρατηγική επιλογή.

Η Δικαιοσύνη, καθώς και η ΕΛΑΣ, μέλη της οποίας είναι οι κατηγορούμενοι, οφείλουν να λάβουν όλα τα απαιτούμενα μέτρα, ώστε να αποφευχθεί ένα δικαστικό φιάσκο, αν και εφόσον οι κατηγορούμενοι δεν σεβαστούν τον περιοριστικό (έστω τυπικό) όρο που επεβλήθη. Θα φέρουν ακέραια την ευθύνη σε περίπτωση που συμβεί κάτι που θα εκθέσει ανεπανόρθωτα την Πολιτεία, αλλά και θα προκαλέσει την απόλυτα δικαιολογημένη αντίδραση της, ήδη, φορτισμένης κοινής γνώμης.

Ο κ. Α , το Γέλιο και η Αγανάκτηση

-Τι γελάς σαν ηλίθιος;
-Δεν ακούς τι λέει ο Λάκης για τον Καραμανλή;

Ο Α., κατσούφης ως συνήθως, τα 'βαλε μαζί μου αυτή τη φορά επειδή γελούσα με την σάτιρα τού Λαζόπουλου...

-Και τι να κάνω, ρε γαμώ το, να κλαίω; Αμάν πιά!

-Προηγουμένως γελούσες με το θέμα Παλιοκώστα, λίγο πιό πριν με το Βατοπέδιο κ.ο.κ.  Αλήθεια, για πες μου, πώς νιώθεις όταν γελάς; Εννοώ όταν γελάς, όχι με ένα αστείο, αλλά με τέτοια θέματα, τα λεγόμενα "σκάνδαλα" της Δημοκρατίας: κλεψιές, δοσοληψίες, αδικίες κ.λπ.

-Πώς γελάω; Ε μού τα δείχνουνε αστεία και νιώθω ξαλαφρωμένος, μού περνάει κι ο θυμός που έχω μαζέψει, όλη αυτή η οργή και...

Εδώ με διέκοψε:
-Σού περνάει ο θυμόοος, ε;

-Γι αυτό δεν υπάρχουν αυτές οι εκπομπές στο ραδιόφωνο, στην TV, στις εφημερίδες;  Και στη δουλειά τέτοια λέμε...Γελάμε για να μην κλάψουμε, να μη σκάσουμε..

-Έτσι,ε; ...πιάνετε θέματα που "σηκώνουν" ξύλο και κρέμασμα και σάς περνάει η πίκρα. Εντελώς ηλίθιος μού φάνηκες γελώντας για το Βατοπέδιο. Και κάτι ακόμα: κανένα σατιρικό για το φόνο εκείνου τού παιδιού, τού Γρηγορόπουλου, σού είπε ο Λαλάκης; Σού είπε κάτι για να σε "ξαλαφρώσει";

-Ε, όχι και γι αυτό...το κακόμοιρο παιδί!

-Μα γιατί ντε και καλά να σού φεύγει η οργή; Το πιστεύω πως η οργή σου φεύγει. Το θέμα είναι να ΜΗΝ σού φεύγει. Χωρίς οργή και αγανάκτηση, εσύ κι ο κάθε εσύ, τι μπορείς να κάνεις; Η επανάσταση με σκοπό την τιμωρία πετυχαίνεται, όχι τόσο με τη δύναμη, αλλά με την οργή. Ασε που είσαι αδύναμος, αν αποβάλλεις την οργή τι θα σού μείνει για να κουνηθείς λίγο;
Αν ψάξεις και στην Ιστορία, θα δεις πως δεν κερδίζει πάντα ο πιό δυνατός. Τις πιό πολλές φορές κερδίζει ο πιό θυμωμένος, αυτός που τον πνίγει το δίκιο. Και δυο ανθρώπους να βάλεις να τσακωθούν, δε θα κερδίσει ο πιό δυνατός αλλά ο πιό αδικημένος. Δεν έχεις δει καμιά φορά τον εραστή τής κυρίας να το βάζει στα πόδια όταν έρχεται ο μισό μέτρο πιό κοντός σύζυγος;
Δεν θυμάσαι το Δεκέμβριο τού 2008 ποιός είχε το πάνω χέρι; Οι Αστυνομικοί με τα αλεξίσφαιρα ή τα παιδάκια εκείνα που είχαν μέσα στην ψυχή τους τη μανία τής εκδίκησης;

-Σε λίγο θα μού πεις και για το έπος τού 1940...

-Ακου, φίλε, οι αντίπαλοι πάντα μετράνε την οργή και την αγριότητα, ο ένας τού άλλου. Έχω φίλους αστυνομικούς που πηγαίνοντας για υπηρεσία εκείνες τις μέρες, κοιτούσαν μήπως και φαίνεται η στολή τους και τούς την πέσουν τα μαθητούδια. Τα άοπλα μαθητούδια...Κι όλο μιλούσαν μετά για κάτι μαθητούδια που συνάντησαν "τα οποία αν τούς την έπεφταν θα τα γαμ...νε". Έβλεπες όμως πως συναντούσαν σκεητμπορντ και ...μύριζε μέντα. Κανείς δεν τόλμησε να γελάσει με τα μαθητούδια...

-Ποιά μαθητούδια λες τώρα...Και τους 300 τού Λεωνίδα!

-Κοίτα, εννοώ τα παιδαρέλια από 15-18 χρόνων, αυτά που δεν τα έχουνε μαντρώσει με τις επιδόσεις στις Πανελλαδικές, αυτά που δεν ανέχονται των μεγάλων τις αηδίες, γιατί αυτό προστάζει η μόνη ανόθευτη ηλικία τού ανθρώπου. Αυτά που νιώθουν το θυμό να τρέχει σαν άλογο κούρσας που είναι δύσκολο να το δαμάσεις.

-Καλά τώρα, τα παιδάκια που δεν ξέρουν τι θα πει δουλειά...

-Ε βέβαια...αυτά που αν τούς τη δίνει ο Ψωμιάδης δεν κάθονται να λένε αηδίες. Να γελάς και να εξοργίζεσαι με το ίδιο πράγμα ΔΕΝ γίνεται. Μόνο με τις βλακείες τού Μητσικώστα και τών άλλων γίνεται.

-Δεν με πείθεις, ρε συ.

-Ξέρεις ποιά ήταν η βλακεία τής χούντας, φίλε; Το ότι δεν άφησε λιγάκι τον Έλληνα να γελάσει μαζί της...Κι έτσι έπεσε. Αν η χούντα των γελοίων είχε αφήσει λιγάκι τον κόσμο να γελάσει μαζί της, αν είχε δηλαδή δυο Λαζόπουλους και δυο Μητσικώστες, ακόμα εκεί που ήταν θα την είχαμε. Η απαγόρευση τής ελευθερίας τούς έφαγε...Κάποιος κόπανος θα βρισκόταν να μας τούς σερβίρει με τέτοιο τρόπο ώστε να γελάσουμε μαζί τους. Και ο Μπερλουσκόνι...πώς νομίζεις τούς κάνει ό,τι θέλει τούς Ιταλούς;

-Ε; Άσε μας, βρε Α....Βραδιάτικα...