24 Απριλίου, 2017

Τοίς εκατό

Εκείνο το "όλοι σε αγαπούμε" και το "νοιαζόμαστε για σένα", "να προσέχεις", με νανούριζαν γαλήνια και ένιωθα σαν στην κούνια μου καθώς έφτανα πολύ κοντά στο να τα πιστέψω και να παραδοθώ σε αυτά. Έμοιαζε με αυτές τις δημοσκοπήσεις που προέβλεπαν αόριστα αλλά σίγουρα πως:
1."θα νικήσουμε": πολύ-τοίς-εκατό,
2."θα τούς τσακίσουμε": πάρα-πολύ-τοίς- εκατό
3."θα τούς υποστούμε κι άλλο λίγο": ε και;-τοίς-εκατό
4."Δ.Ξ./Δ.Α.": ξέρω-μα-δε-λέω-τοίς-εκατό

Το "ε καί;" είναι η απάθεια...η απάθεια η Σωκρατική. Σχηματίζω φράσεις συνδέοντας
δημοφιλείς λέξεις και βάζοντας εδώ και εκεί ένα βαθυστόχαστο "ααα...", σαν γκάρισμα
γερασμένου γαϊδάρου που πλάγιασε στον στάβλο, και περιμένει. Έρχονται οι νέοι με
απορίες και ερωτηματικά:
Ποιός ήταν ο Μπαλογιάννης; Λέγε, ρε...τι ξέρεις και από πού το ξέρεις; Και ο Μιζέριας
ποιός ήταν; Τι ξέρεις και από πού το ξέρεις; Τι σού μάθανε γερογάιδαρε; Ποιός ήταν ο δάσκαλός
σου;
Η μορφή τού γάιδαρου προκαλεί οίκτο. Γλιτώνει πολύ ξύλο.


19 Απριλίου, 2017

15 Απριλίου, 2017

Το κενό


Risultati immagini per ενοικιαζεται





Κάποιος που εξαφανίζεται, λένε, κάνει χώρο σε πολλούς. Όμως κανείς πιά δεν πατάει εκεί που κάποιος άφησε κενό. Έτσι έλεγα και τότε -είχε εξαφανιστεί ένας αδερφός από τούς εννέα που ζούσανε μαζί, εννιά μαστόρια- και είχα δίκιο.

Χρόνια μετά την εξαφάνιση τού λεβέντη, κάποιος πήρε τηλέφωνο στο μαγαζί και τον ζήτηξε. Φυσικά τούπανε πως ο μάγκας είχε από καιρό ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του...κι άμα αυτός που πήρε τηλέφωνο ζήτηξε κάποιον Γιώργη (ένας από τ' άλλα αδέλφια), τούπανε πως αυτό το παιδί πια δε μιλιέται.
-Κανέναν από τους υπόλοιπους θέτε;
-Ήθελα αυτόν, αυτόν που ζήτηξα, τον καλό.

Με το πέρασμα δυό-τριών χρόνων όλοι ξέρανε πως ο λεβέντης δεν έβγαινε ποτέ στο τηλέφωνο. Κι όχι μόνο στο τηλέφωνο. Γενικώς δεν έβγαινε κι ούτε τον έβρισκες για καμμιά δουλειά, καθώς τα αδέλφια ήσανε μαστόροι. Απώλεια; ΔΥΟ μαστόροι. Απώλεια, καθώς έριξε μαύρη πέτρα και ο δεύτερος αδελφός. Είπώθηκε πως βρήκανε άλλες δουλειές, ειπώθηκε πως έφυγαν για αλλού.

Μέσα σε δέκα χρόνια, από τα αδέρφια είχε μείνει μόνο ένας....ένας μάστορας από τους εννιά και κανένας δε θυμότανε ποιος από όλους ήτανε.
-Πώς τονε λέγανε αυτόν;
-Ποιος τα θυμάται αυτά; Ο τρίτος στη σειρά δεν είναι;
-Δεν είναι εκείνος που μια φορά κι έναν καιρό είχε εξαφανιστεί από προσώπου γής;
-Μα εκείνος δε γύρισε ποτέ...ή γύρισε; Γύρισε κι έφυγε πάλι;
-Εγώ εκείνον δεν τον θυμάμαι να ξαναγύρισε. Μπορεί βέβαια να γύρισε για πέντε-έξι μήνες, τότε που το μαγαζί το κράτησε ένας από τους εννέα μονάχος του.

Γι' αυτό πάντα λέω, όπως έλεγα και τότε: το κενό τις πιο πολλές φορές, αντί να κλείσει με νέους ανθρώπους, τις πιο πολλές φορές ανοίγει παραπάνω. Ερημώνει ολότελα για πολύ καιρό. Δεκάδες χρόνια...
Αργότερα έρχεται ολότελα νέος κόσμος και παίρνει τη θέση τού κενού, που ξεκίνησε από την απουσία τού ενός.



08 Απριλίου, 2017

Ο Κλέφτης


Όταν άρχισα να κλέβω (άν μπορώ να το ονομάσω έτσι) ήξερα καλά τι κάνω και γιατί το κάνω. Συνήθως αυτό που αφαιρούσα εγώ, κατά κάποιο παράξενο τρόπο, δεν φαινόταν να λείπει από αυτούς που το έχαναν οριστικά..."Το ξέχασα" έλεγαν, "κάπου το έβαλα, εδώ μέσα στο σπίτι θα είναι...πάντως έξω δεν το πήρα μαζί μου ποτέ, να δεις πως εκεί που δεν θα το περιμένω θα το βρώ".

Ασφαλώς και τίποτα δεν είχε κλαπεί από κανέναν. Όλα "χάνονταν"...
Έχασα το στιλό μου
Έχασα το κασκόλ μου
Έχασα τα κλειδιά μου και μερικά κέρματα
Κάπου τα έχω ξεχάσει

Όταν άρχισα να καταλαβαίνω πως έτσι κι αλλιώς η κλεψιά ήταν ένα χάρισμα που είχα χωρίς να το έχω αντιληφθεί, προχώρησα σε πράξεις πιο γενναίες, πράξεις που σού φέρνουν χτυποκάρδι, ίλιγγο, φόβο για το "μετά".

-Πού στο διάβολο είναι το σακάκι μου; Εδώ το είχα αφήσει!
-Α...φτάνει, κύριε. Το σακάκι σας με όλα τα έγγραφά σας ΚΛΑΠΗΚΕ! ΚΛΑΠΗΚΕ!!!
-Αποκλείεται...αποκλείεται...Κάπου το έχω ξεχάσει.

΄Όταν απέκτησα την ευχέρεια να κλέβω, βλέποντας τους άλλους, τα θύματα, να μην παραδέχονται ότι τους σούφρωσαν κάτι, μού ήρθε η επιθυμία να κλέψω κάτι που να ταρακουνήσει κάποιον. Μα πώς θα τα κατάφερνα;

Με τρόπους ραφιναρισμένους κατάφερα να κλέψω ακόμα πιο σπάνια πράγματα: ειδικεύτηκα μάλιστα στην κλοπή ψυχών. Ραφιναρισμένες τεχνολογίες έκαναν το έργο μου εύκολο...
Παρ' όλα αυτά κανέναν δεν ταρακούνησα. Όλοι το ίδιο έλεγαν στο τέλος...όλοι τάχα κάπου κάτι είχαν χάσει.
- Κύριε, σάς έκλεψαν. Να τώρα έκλεψαν και την ψυχή σας
- Μπα...Αποκλείεται, αποκλείεται. Είμαι βέβαιος πως κάπου την έχω ξεχάσει. Θα την βρώ κάποια στιγμή, εκεί που δεν θα το περιμένω.


01 Απριλίου, 2017

Χούς εί...


Περνούσα τακτικά από εκεί και κάθε φορά σκεφτόμουν (ή μού έστελνες την σκέψη σου;) πως κι εσύ από χώμα δημιουργήθηκες και σε χώμα θα καταλήξεις.

Ήθελες να μού πείς με λίγα λόγια, πως χωρίς να το περιμένω, κάποια μέρα δεν θα σε βρώ στην θέση σου ή θα σε βρώ τόσο πολύ αλλαγμένη...Τόσο πολύ...Μα δεν υπήρχε πρόβλημα: έως τότε, κάθε μέρα θα σε βρίσκω διαφορετική, με άλλη διάθεση, άλλο χαμόγελο, σε άλλη στάση.

Μά από χώμα είχες φτιαχτεί...μήπως από χώμα τρεφόσουν κιόλας. Μα από χώμα είχες φτιαχτεί και έτσι όπως φυσούσε πάνω σου ο αέρας, άλλαζες έκφραση και σιλουέττα. Μήπως για να κάνεις τα δικά μου κέφια;

Έκανες τόσο τα κέφια μου, ήσουν κάθε φορά διαφορετική! Νόμισα πως επρόκειτο για κάποια συμπεριφορά με σκοπό κάποιο συμφέρον. Αλλά...ποιος ηθοποιός συνειδητοποιεί πως ο τωρινός του ρόλος θα παραμείνει αξεπέραστος, ποιος χειρουργός αντιλαμβάνεται  πότε τέμνει πιό περίτεχνα παρά ποτέ στη ζωή του ένα ναρκωμένο σώμα, ποιος γνωρίζει το ύψος τού ζενίθ του;

Μια μέρα σε βρήκα εκεί όπου σε συναντούσα πάντα και σε βρήκα κοιμισμένη. Δεν ξύπνησες ούτε στις πιο δυνατές φωνές μου ίσως από την κούραση, ούτε με τα σκουντήματά μου. Εκείνες οι λίγες στιγμές ήταν που ξερίζωσαν βαθιά μέσα από το μυαλό μου εκείνο το "χούς εί και εις χούν απελεύσει".


24 Μαρτίου, 2017

Η μοίρα μου







Αίγυπτος...Ζέστη...Έρημος
Κάιρο, στη σκιά βαθμοί 38
το χώμα που πατείς, καυτό
Πού θα σταθείς εσύ;- Εκεί θα σταθώ και εγώ!
Φύλακας ο ένας τού άλλου

Και σάλπιγγες φωνακλούδες, σάλπιγγες στείρες την Αίντα  δοξολογούν
-Ποιός δεν έχει δει μιαν από τις πιο γνωστές όπερες, την Αίντα; Αυτό μού εθύμισε το όνειρο εκείνο
-Ε; ίντα; ποιαν Αίντα; Ψέλλισε ο Κρητικός
-Άινταααα!



Βρισκόμουν μπροστά στον Φαραώ, στον Φύρερ
απέναντι στον Καίσαρα, στον Κάιζερ

"Βασιλεύεις τάχα αλλά δεν άρχεις
πάει καιρός που είσα απλά ένας όρχις"
είπα σε μια έκλαμψη θάρρους
δεν θέλω να ξέρω πιά για τους τυράννους

Το είδωλο είπε αυστηρά "Μην αρχινάς τα χιλιοειπωμένα!"
- Ποιά;
- Να, τις ανόητες αυτοπαρηγοριές...πως ο βασιλιάς είναι γυμνός τάχα
- Κακοντυμένος, θα έλεγα και χοντράνθρωπος, άξεστος και αγράμματος,
ομολογουμένως ακατάλληλος να παίρνει αποφάσεις ούτε για τα βόιδια του...όχι για εμάς!

- Τότε πορέψου, εσύ και οι όμοιοί σου...Ελεύθεροι, ελεύθεροι, ελεύθεροι και κακόμοιροι!
 Ας παίρνει μόνος του καθένας την κάθε απόφασή του
 Ας άρχει όποιος πιο μακριά πετά την πέτρα, όποιος πετυχαίνει πετούμενα στον αέρα
 Όποιος χρήμα τόσο διαθέτει για να έχει κάθε μέρα μια ερωμένη και παρ' όλη την φωλιά του την λερωμένη, αυτός ας άρχει...Αυτός ας βασιλεύει, αρκεί να τον διαλέγετε εσείς!

Στο ξύπνημα, ανοίγοντας τα μάτια, θυμήθηκα αυτά που είχα δει την νύχτα. Και είχα μια διάθεση να μην κανονίζει την μοίρα μου κανείς, ούτε εγώ ο ίδιος.





15 Μαρτίου, 2017

Καρέκλα


Κάθισε στην καρέκλα που βρισκόταν στα δεξιά του και έβαλε τις παλάμες στα γόνατά του. Δάκρυσε χαρούμενος:
Και τι να έκανα; Να μην χαιρόμουν που ένας συγκρατούμενός μου φεύγει; Να μην χαιρόμουν που κάποιος πέταξε από την φωλιά τού κούκου;
(Κάπως έτσι σκέφτηκε και δικαιολόγησε την αμφιθυμία του).

Η ιστορία τού Φίλιππου, τού Δημητράκη ήσαν δραματικές και όμως είχαν ξεπεραστεί, σχεδόν ολότελα. Και όμως είχαν κάνει πάταγο εκείνα τα συμβάντα. Κάτι μένει και σαν να περιμένει.
(Κατάλαβε αόριστα πώς νιώθει η κυρία στην προβλήτα κάθε απόγευμα, που κάθε μέρα ταξιδεύει σε ένα άλλο μέρος τού κόσμου ή που περιμένει σαν την Μπάτερφλάι ή την Πηνελόπη).

Αδελφός είναι εκείνος που μένει στην γη που σάς εγέννησε. Φίλος είναι εκείνος που περνάει λίγο καιρό στις ίδιες ιδέες και συνήθειες. Κόρες και γιοί είναι πουλιά που δεν σταματούν ποτέ να πετάνε.
Είναι απόλυτα επιτρεπτό να κάθεσαι σε μια καρέκλα μονάχος με τις ώρες...Στα λιμάνια.


11 Μαρτίου, 2017

Χριστός


Απάνω στον Σταυρό όταν κρεμαστώ
δεν θα ζητήσω τίποτε να μάθω
Τίποτε. Ούτε: Γιατί αυτή η ετυμηγορία;
Άραγε ποιο το σκεπτικό τους;
Άραγε ποιο το φταίξιμό μου;
Τίποτε, στοιχηματίζω, από όλα αυτά
δεν θα με απασχολήσει
όπως τώρα θα με ενδιέφερε
ποιος μού πήρε την γυναίκα
ποιος καταπάτησε την γην μου
Θα αδιαφορούσα ποιος θα τσαλαπατά
ή ποιος αμέριμνα θα κατουρά
πάνω στο χώμα που θα με σκεπάσει
Τίποτε...Τίποτε άλλο δεν θα θέλω
παρά να με κατακλύσουν αυταπάτες
πλημμύρα πιστευτές ψεύτικες αισθήσεις
Πως σας αγάπησα, μα την αλήθεια
κι εσείς τόσον αχάριστα φερθήκατε





05 Μαρτίου, 2017

02 Μαρτίου, 2017

Ποιός ήταν αυτός ο Γιούρυ;


Ο γεράκος έπεσε και έσπασε το κεφάλι του. Σε δυο λεπτά έφτασε μια μαύρη ambulance και τον συνόδεψε στο γειτονικό hospital. Για νεκρό τον είχανε και καθώς τον γδύνανε εκείνος χασμουρήθηκε, ανατρίχιασαν τότε οι άλλοι.Έπειτα φώναξε "βοήθειααα!". Ο κόσμος τον εκοίταζε πλην ενός που σκεφτότανε "άκου λέξη...βο-ή-θει-α... μέχρι να την προφέρεις, αλίμονο, χάθηκες αν είναι επείγουσα η ανάγκη"...

Βρήκαν γέρο άνθρωπο, είπε κάποιος μελαγχολικά, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιώς, ανάμεσα στα εκθέματα τού Πειραιώς τής Ρωμαϊκής εποχής (1ος-2ος αι.), πεσμένο, σχεδόν νεκρό, αφυδατωμένο, με το εισιτήριο τών 2Ε στο χέρι. Κάποιος, αντικρύζοντάς τον από μακριά, τον πέρασε για έκθεμα τού μουσείου, ώσπου είδε από κοντά τα ρούχα του. Απευθύνθηκε στην διεύθυνση, η οποία επιλήφθηκε τού συμβάντος.

Ο 68άρης με την γεροντική εμφάνιση, που ανέπνεε θορυβωδώς, με το κάτω χείλος να προεξέχει κρεμάμενο από το πρόσωπό του, φορούσε ένα ημίπαλτο και έκανε βόλτες γύρω από ένα περίπτερο
διαβάζοντας τις επικεφαλίδες τών εφημερίδων αλλά και τα πιό ψιλά γράμματα - διαφημίσεις κινητών, αποτελέσματα ασήμαντων αγώνων,
"Πέθανε ο Ρόρυ Γκάλαγκερ" Πόση μουσική είχε ακούσει νεαρός! Περπάτησε αρκετά στους δρόμους τού Πειραιά προσπαθώντας να θυμηθεί ποιός ήταν αυτός ο Γκάλαγκερ. Καμμία απάντηση. Πήρε την Τρικούπη και έφτασε μπροστά στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Ρώτησε "πόσο έχει;"
Δύο ευρώ
Έψαξε στις τσέπες του, βρήκε 2 κέρματα και έσφιξε το εισιτήριο που τού έδωσαν. Ζαλιζόταν και αυτή η ζάλη τον έκανε να πάψει να σκέφτεται τον Γιούρυ Γκάλαγκερ. Προχώρησε μέσα στις αίθουσες.


25 Φεβρουαρίου, 2017

Ντίνγκ - ντίνγκα - λίνγκα




- Μα είσαι χαζός ή κάνεις το χαζό που δεν καταλαβαίνει;

- Χαζός εγώ; Αντιθέτως...είμαι ενημερωμένος κοινωνικά εγώ, δεν είμαι κανένας αμόρφωτος εγώ.     Συναναστρέφομαι πολύ κόσμο, στην πιάτσα ζω, κάνω παρέα με πολύ κόσμο. Πλειοψηφίες, μειονότητες... Ωμοφοβικούς, ξενιοφοβικούς...

- ΞεΝΟφοβικούς, όχι ξενιοφοβικούς, λάθος το λες.

- ΞενΙΟφοβικούς...εσύ κάνεις λάθος. Ξενιοφοβικοί ήσαν στην αρχαιότητα μια φυλή που φοβόταν τον Ξένιο Δία. Ωμοφοβικός είναι αυτός που σκιάζεται μήπως τού βγεί ο ώμος. Ξέρεις, σε μερικούς "βγαίνει" ο ώμος και πονάει, θέλει ανάταξη...ουουου!

- Ασταναπανστοδιάολο - το έχω πάθει! Αυτοί είναι ο κοινωνικός κύκλος σου;

- Δεν κάνω διακρίσεις. Έχω και φίλους στην τηλεόραση: τους αντιφασίστες, τους αντιναζίστες, αντικομουνιστές. Αντιφασίστες είναι κάτι φίλοι που παθαίνουν ανωμαλίες τού εγκεφάλου και νομίζουν πως έχουμε πόλεμο ακόμα με τους Ιταλούς τού Μουσολίνι, βλέπουν ένα μαίανδρο και νομίζουν πως  ύπουλα έρχεται το 3ο ράιχ

- Μου κάνει εντύπωση πώς καταφέρνεις και συγχρωτίζεσαι με όλους αυτούς,,,

- Από ανάγκη! Όχι δική μου, δική τους. Με έχουν ανάγκη να τους εξηγώ τις ιδεολογίες τους. Ένα μείγμα τις κάνω όλες και τους δείχνω την ουσία τής κάθε πίστης τους.



20 Φεβρουαρίου, 2017

Προσκόλληση

"Μαμά" είπε...και ύστερα
"Μαμά μου, μητέρα μου...μάνα μου"
Κι ολοένα μια ίνα
-μια κλωστή από σάλιο ανάμεσα στα δυό της χείλη-
σαν χορδή τεντώνονταν
ριψοκινδύνευε να σπάσει

Έπειτα έτρεξε γρήγορα
να γίνει αόρατη, να κρυφτεί
και βρήκε καταφύγιο πίσω από μιά καρέκλα

13 Φεβρουαρίου, 2017

Zingarella





 H έμφαση στο συναίσθημα εκφράζεται...άμεσα συνδεδεμένη με την βωμολοχία σεξουαλικού περιεχομένου.

Ωωωω! Ιδέτε...εξαίρετον, κύριοι!



10 Φεβρουαρίου, 2017

Πόσοι ακόμη ασήμαντοι

Πόσοι ακόμη ασήμαντοι χρειάζεται να πεθάνουν για να τους θυμηθούμε ή να διαπιστώσουμε
ότι ήσαν ακόμη ζωντανοί και εμείς πιστεύαμε πως είχαν πεθάνει;

- Τα έμαθες, ε; Πέθανε ο Μπερενέγιας...
- Μα αυτός δεν είχε πεθάνει πριν 10-12 χρόνια; Πριν ένα μήνα περίπου έβλεπα στην τηλεόραση
ένα αφιέρωμα στην ζωή του. Γενικά στην δράση του κατά τον Β' Π.Π., στην καλλιτεχνική του διαδρομή κ.λπ.
- Μάλλον μπερδεύτηκες. Πιθανόν άκουσες την είδηση τού θανάτου του και νόμισες ότι άκουσες
κάτι επετειακό.
- Ε όχι. Φαίνονταν στην τηλεόραση όλοι οι παλιοί γνωστοί...ο Γουβανέλης, ο Σβουράς, ο Ραντάλας...Αυτοί μεσουρανούσαν τότε. Μεσουρανούσαν, μεσοκηδειούσαν, μεσοβαφτίζανε, μεσογαμούσαν. Τώρα που το λες πάντως, φορούσαν χειμερινά ρούχα στην κηδεία, οπότε ίσως ο άνθρωπος"έφυγε" αυτές τις μέρες. Εγώ θυμόμουν ότι ήταν καλοκαίρι. Ήμασταν στη θάλασσα, στην Ύδρα λέει...
- Τσ! Όχι...Αυτό που θυμάσαι ήταν τότε που έγινε η επιστράτευση. Όχι ...ίσως η κρίση στα Ίμια.
- Κι εσύ; Ε; Κι εσύ;
- Κι εγώ τι;
- Νιώθεις πως το κεφάλι σου δεν χωράει άλλα...πως όλα όσα έγιναν έχουν γίνει πολλές φορές...πως μερικά από αυτά που θυμάσαι ήταν απλά επιθυμίες και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις...
- Ούτε καν τα ταξίδια μου
- Τα τόσο αγαπημένα σου ταξίδια!


06 Φεβρουαρίου, 2017

Μάραθος

Επηρεασμένος από την ανάγνωση
μιάς εκδοχής τών Αδελφών Καραμαζώφ
Σε στάση προσοχής, σαν από φόβο,
μνημόσυνο σε εκκλησάκι τού Μαλεβιζίου
Πόσες φορές σκέφτηκα με λύπη:
ποτέ δε θα μπορέσω να σε πιστέψω, Ορθοδοξία
Όμως θα κλίνω πάντοτε την κεφαλήν μου
στις φωνές και τα γένια τών ιερωμένων σου


02 Φεβρουαρίου, 2017

Ενώ όλα πάνε πρίμα

Ένα μόνο πρέπει να μάς προβληματίσει, όσον αφορά την πορεία μας: Μήπως και ανέλθει "εκείνο το ακροδεξιό μόρφωμα" στην Ολλανδία.

29 Ιανουαρίου, 2017

26 Ιανουαρίου, 2017

Δύο-τρία πράγματα

Δυο-τρία πράγματα μόνο ξέρω για αυτήν...Κατά τα άλλα η πλήρης εικόνα είναι έργο που θα πετύχεις μόνο εάν έχεις διαίσθηση, εμπειρίες τέτοιου είδους και εάν μπορείς να παρακολουθείς τις κινήσεις της χωρίς να αποσύρεις από πάνω της την προσοχή σου ούτε λεπτό.
Ποιά η ιδεολογία της (η πραγματική, όχι αυτή που καμώνεται πως υπηρετεί); Πόσες φορές την παραβιάζει; Γιατί τόση απόρριψη για τις τηλεκοκότες και παρόλα αυτά τόση περιέργεια για τις ζωές τους, γιατί θα αγόραζε ένα φόρεμα από αυτά που φορούν αυτές;
Ω Καλκούτα! Quel cul tu as!
Αν θυμάμαι καλά...πάει καιρός.
Γιατί θαυμάζει τον Τζ. Άιρονς αλλά βλέπει με πάθος τον τριχωτό Τζαίησον Στέηθαμ; Και η Βενετία; την λατρεύει αλλά ανάμεσα στον καύσωνα και την βροχή, προτιμά την λιακάδα.
Και γιατί, αντί για την τρυφερότητα και αφοσίωση που ο κύριός της τής χαρίζει, σταυρώνει τα πόδια της άτσαλα μπρος στον γείτονα που κάθεται στο απέναντι μπαλκόνι;


22 Ιανουαρίου, 2017

Κάθε ανεπιθύμητος


Αποτέλεσμα εικόνας για εξπρες μεσονυχτιου

Έμαθα πως χιλιάδες χιλιάδων άνθρωποι είναι ανεπιθύμητοι, στον τόπο τους, λέει, τους κυνηγάνε. Ελάτε εδώ, στο σπίτι μου, να βρείτε καταφύγιο. Εκατομμύρια μετανάστες, πρόσφυγες, κυνηγημένοι. Ελάτε εδώ στο σπίτι μου να βρείτε καταφύγιο, άσυλο για 4, για 5, 6 χρόνια.
Οκτώ, δέκα πιλότοι ξένης χώρας, όταν επιστρέψουν στη χώρα τους θα τους βασανίσουν, θα μπουν ισόβια φυλακή - το εξπρές τού μεσονυχτίου. Ελάτε εδώ, μείνετε στο σπίτι μου, καταφύγιο θα βρείτε, να νιώσετε ασφαλείς.
Στα θέατρα τής λυρικής όλου τού κόσμου κυνηγούν να λιντσάρουν τον βαρύτονο που "έπαιξε" χάλια τον Ριγολέττο. Έναν άνθρωπο τής Τέχνης! Στιγμή μην το σκεφτείτε: στο σπίτι μου ελάτε, να βρείτε ησυχία, απάνεμο λιμάνι.
Στην Β. Αμερική είναι έτοιμοι -ακόμα δεν εκλέχτηκε. που λέει ο λόγος- τον πρόεδρο με τη γυναίκα του να λιντσάρουν. Εδώ ελάτε σπίτι μου, καταφύγιο θα βρείτε. Μη μένετε ούτε στιγμή εκεί που δεν σας θέλουν!


16 Ιανουαρίου, 2017

Χέρια

Χέρια μακριά, λεπτά, αραχνοδάκτυλα
χέρια που τακτοποιούσαν τις παντόφλες
την μία δίπλα στην άλλη παράλληλα
Χέρια που καθάριζαν νευρικά την σκόνη
κρατούσανε σφιχτά από τη λαβή την τσάντα
ανάδευαν φιλότιμα τα σκουπίδια στον κάδο
Χέρια χωρίς βραχιόλια, χωρίς νύχια βαμμένα
"πουλάω παγωτά, πουλάω κουλούρια"
νύχια που ματώνανε κεφάλι και ούλα
Χέρια τρεμάμενα με φλέβες πρησμένες
τη μιά κλείσανε τα μάτια τού πατέρα
την άλλη χάιδεψαν τα πόδια τού Δαυίδ



10 Ιανουαρίου, 2017

03 Ιανουαρίου, 2017

Συμφέροντες προορισμοί

Δηλαδή, κύριε, αν κατάλαβα καλά, θέλετε να σας κάνω κράτηση για μια σουίτα στο ξενοδοχείο μας στην εξευτελιστική τιμή των 50 Ε , επειδή προχθές είχαμε πάλι μακελειό στην πόλη μας;

01 Ιανουαρίου, 2017

Εκεί στον Νότο

Έπεσα από τα σύννεφα όταν στα όνειρά μου άκουσα πως ο δημοφιλέστερος τών ηθοποιών, Αθοιρίδης μαζι με την δημοφιλεστέρα τών ηθοποιών, Σκαροίδη ενεπλέκοντο εις ερωτικό τρίγωνο με τον ΓΚαμίνη...εκεί
στον Νότο. Στη Βραζιλίαν.
Μάλιστα, ο κοντύτερος εξ αυτών, με ένα σομπρέρο (που βραζιλιάνο τον έκαμε βέρο) συνελήφθη επειδή, λόγω τού τσιγάρου του κ.λπ. πυρκαγιά, πήραν τα στήθια του φωτιά - απανθράκωσις!
Τα υπόλοιπα γνωστά: λύπη, μελαγχολία τον Γεννάρη.
Ένα δεν καταλαβαίνω:
Πώς ο Αθοιρίδης, η Σκαροίδη και ο Γκαμίνης παρουσίαζαν την τελετήν τής αλλαγής τού χρόνου χθες;;; Ήσαν ελεύθεροι; Δεν ανεκρίνοντο, δεν έδιδαν λόγον δια τας πράξεις των;
Ή μήπως πρόβαλαν το βίντεον τής πρόβας (το λέει και η ετυμολογία=πρόβα+λλω)...πριν να συμβούν τα μύρια όσα; Πάντως αρχχίζω να αντιπαθώ αυτούς τους παρουσιαστάς.