Παρασκευή

Γιατί να μην μπορεί κανείς
από νωρίς, με μιά γουλιά πρωινή
να πιεί όλη την αχλή τούτης τής Παρασκευής
που παρελαύνει κουρασμένη
ανάμεσα σε επαναλαμβανόμενους θορύβους ;

Γιατί όλην αυτήν την επανάληψη
που τόσο την ημέρα σού στοιχειώνει
να μην μπορείς από ένα φλιτζάνι τού καφέ
από νωρίς, πρωί-πρωί
να τηνε πιείς και να τελειώνει ;

Ερωτικά σημειώματα

Αν δε σού στέλνω πλέον γράμματα
είν' επειδή θυμάμαι πως σε ξέχασα
Όμως, σαν ξαναζεσταμένο φαγητό
στο τραπέζι απάνω τής κουζίνας
παλιότερα σημειώματα σού άφησα
Διάβαστα από την αρχή ως το τέλος
Από το ζενίθ σου ως το ναδίρ μου
Από το "σήμερα σε σκέφτηκα"
έως το "τώρα πια δε σε θυμάμαι"

Παλιός Σεπτέμβρης

Μην τα βάζεις με το Σεπτέμβρη
Έχει και 5 τού μηνός, έχει και Πέμπτη
Έχει και 5 μετά μεσημβρία
Ξαφνικές κλήσεις τηλεφωνικές
Καλούν να σου πουν μακάβρια νέα
Φθινόπωρο δε θα 'ρθει στην ουσία
Δεν αλλάζει πιά η εποχή
Δε θα βρέξει πρωτοβρόχια
Εγώ, μόνο ανοίγω τα στόρια
Κοιτάζω το μπαλκόνι μου που τέτοιο καιρό
Μοιάζει σχεδόν έναν τόνο πιο γκρίζο

Άγγελος σκυφτός

"Βλαβερός σύμβουλος η μοναξιά"
λένε κακόφωνες λαλιές
Δίχως προσωδία, λες
και ανορθόγραφα μιλάνε
Δείχνουν τον άγγελο παρακεί
που στέκει μόνος και λευκός
Φωτεινός, σκυφτός, βουβός
παίζει με το φως, συνομιλεί μαζί του

Γέροι

Κάθε που ήθελε να μάθει
αν κάποιος άραγε έχει πεθάνει
ήξερε ποιους να ρωτήσει:

Τους Γέρους ρώταγε
και κείνοι του 'διναν ραπόρτο

Ποιον ρουφιανέψανε στο Χάρο
Ποιανού κλέψανε τα χρόνια
Ποιανού οδοιπόρου δώσανε
επίτηδες, τάχα για κατάλυμμα
τού Άδη την αντρέσσα

Ομορφαίνει η πολιτική

Η πολιτική σε ομορφαίνει
το πάθος που δείχνεις στα κοινά σε κάνει σέξι
Δε χρειάζεσαι όλα αυτά τα καλλυντικά
που οι αισθητικοί σου έχουν διαλέξει
Οι αλήθειες που λες, το όραμά σου
κάνουν άχρηστα τα σχιστά φορέματά σου
Το άρωμά σου φτάνει σ' εμένα από την τι-βι
Σε κάνει τόσο όμορφη η πολιτική

Βαθιά πληγή

Εσύ μπορείς να νιώθεις ό,τι θες...χρειάζεται κι η συγκατάθεση τών άλλων

Κάποτε είχα μια πληγή

Τη ρώτησα με απορία

Πώς γίνεται και δεν με πονάς

Βαθιά είσαι και στάζεις πύον

Εκείνη φάρδυνε, μάτωσε πιο πολύ

Ανοιγόκλεισε τα χείλη και είπε:

Μα μονάχα εσύ μ' έχεις ως τώρα δει

Λείπει η έξωθεν καλή μαρτυρία

Έκρηξη

Έπρεπε να σωθώ οπωσδήποτε
πού χρόνος να σκεφτώ εσένα!
Οι ώρες φάνηκαν λίγα λεπτά
Η όραση, η ακοή, η κίνηση
δούλευαν δαιμονισμένα

Ίδια με άρρωστο εσκέφτηκα:
όλου τού κόσμου την πανάκεια
την ήθελα μόνο για μένα

Την ύπαρξή σου θυμήθηκα πολύ μετά
τότε που είδα μακριά μου
τις πολύχρωμες παντόφλες σου
το καμένο εμπριμέ σου φουστάνι

Στρίμωγμα

Ευτυχώς το μπαλκόνι μας είναι γωνιακό
Κρύβομαι εγώ στη μια πλευρά
εσύ πληγώνεσαι στην άλλη
Βλέπω εγώ τον ένα δρόμο
εσύ βλέπεις τον άλλο
Ο κόσμος σου, ο κόσμος μου
Κρεμασμένο στην κάθε πλευρά
από ένα κλουβί που έχει μέσα
δυο στριμωγμένα καναρίνια

Το κλάμα

Κλείσε το παράθυρο, παιδί μου
Ξάπλωσε
Σκέπασε το κεφάλι σου με τις κουβέρτες
Άκουσε
Πώς φυσάει έξω ο αέρας!
Μια στιγμή
Πάω να βάλω μέσα τη γλάστρα τής μητέρας
Μη φοβάσαι
Είναι από αλλού το κλάμα που ακούς
Καρφώθηκε φαίνεται κάποιο αγκίστρι
στα φτερά μιας πεταλούδας

Έλλις Άϊλαντ

Θα κάνω την ίδια διαδρομή
(όπως τότε)
με μία μονάχα διαφορά:

Τώρα είμαι πλούσιος
τόσο πλούσιος που μπορώ
να λαχταρώ
να ξαναζήσω
τής νοσταλγίας τον πόνο

Φαίνεται αλλόκοτο που εγώ
(ο λεφτάς)
μετά από τόσα χρόνια στης πατρίδας μου την αγκαλιά
πεθύμησα ξανά να αντικρύσω
από μακριά
όπως τότε, την πρώτη φορά
τών Δακρύων την Νήσο

Μια γραία

Κάθε βράδυ μια γραία βγαίνει στο μπαλκόνι
Με μια γόπα ανάμεσα στα ζαρωμένα χείλη
Φυσάει ο αέρας και την κάφτρα ζωπυρώνει
Επιστρέφουν τα νιάτα, ο γιός κι ο άντρας
Ύστερα ο αέρας σταματά και την αφήνει μόνη

Σύνδρομο Da Costa

Μην περιμένετε πια νέα από μένα
βρήκα μια τρύπα να κρυφτώ
να ανασυνθέσω τον εαυτό μου
με μέλη, νου, καρδιά περασμένων ηλικιών
Φαίνεται πως πέρασε πολύς καιρός
χωρίς ανάπαυση τής σκέψης
και ένα αδιάκοπο σημειωτόν
ανώφελα, φρούδα καρδιοχτύπια
σαν της επιφυλακής τών στρατιωτών

Φούμο

Γοητευτικός ήτανε κύριος
έως ότου η κλιμακτήριος
ήρθε να τον αλλάξει...
Χωρίς καν να αντιληφθεί
πώς γίνεται τέτοια αλλαγή
είδε τον κόσμο γύρω του
να τού μιλάει με το "εσείς"
να τού χαμογελά ανόητα
ξεμακραίνοντας να κοιτά
το χρώμα τών μαλλιών του
Γυναίκες δίπλα του ώριμες
μαζευόταν ένα τσούρμο
το μουστάκι του, τα φρύδια του
α λα Κλαρκ Γκέημπλ
τα σκούρηνε με φούμο
Κατάφερνε έτσι καθημερινά
να παραμένει ο ίδιος,
σ' έναν κόσμο που απλά
δεν ζητούσε από κείνον
τίποτε πια, μονάχα να φορά
τη μαγική μπογιά
το κορακί του φούμο

Σαν μικρό παιδί

Όμορφη που ήταν αυτή η ζωή...
Όχι μόνο νόημα είχε μα και σκοπό
Ξεκίνησα βαρυγγομώντας ένα πρωί
μα στα μισά τού δρόμου 
άνοιξα το βήμα μου - ευτυχώς!
Πρόλαβα, όταν σκοτείνιασε, να δω
άπειρες πολύχρωμες περιδινήσεις 
μακρινών βεγγαλικών στον ουρανό

Κύκλοι ερημιάς

Πνίγομαι όταν γύρω μου
νιώθω να μην υπάρχει για όλους
αυτή η ερημιά τού χρόνου
που εγώ κατάφερα στη ζωή μου:
Να, οι ομόκεντροι κύκλοι
που περιττοί είναι μα κοσμούν
με έναν αιώνα εγκράτειας
είκοσι χρόνια ομορφιάς

Τα βασικά

Πολιτικοί, τιβι-περσόνες,

θα ...αποδείξουν πάλι 

πως δεν ζουν ζωή άλλη

διαφορετική από τη δική μου

Βλέπουν κι εκείνοι φουτμπώλ 

σκέφτονται όπως σκέφτομαι

με τρόπο αριστερό μα μισαλλόδοξο

ανθρωπιστικό μα κι εγωκεντρικό

πρόστυχο, αν θέλετε, σεξιστικό

Ένα είναι σίγουρο
πως κι εκείνοι θέλουν

δουλειά και σταθερό μισθό,

στη ζούλα λίγη χλίδα,
τζαμπαρία άφεση αμαρτιών

ακριβώς όπως εγώ

Σεισμός

Περισσότερο από όλα φοβάται το σεισμό
Όχι γιατί θα γκρεμιστεί απάνω του ο κόσμος
Ούτε γιατί θα ανοίξει η γη και θα ρουφήξει
θαυμαστά μνημεία, έργα τού νου και τών χεριών
Μακριά είναι αυτός από τα τεράστια μεγέθη
Ξένος νιώθει με τις κληρονομιές του
Σαν κύστη άρρωστη, γεμάτη πύον και πέτρες
φοβάται τις απότομες, δυνατές τής γης κινήσεις
που θα ανάδευαν όσα έχει εντός του

Τι νέα;

Ήρθες απόψε μετά από δέκα χρόνια
κι από κει δεν είχες να μου πεις νέα
Εγώ πάλι ούτε τα πιο σπουδαία,
τα πιο πικάντικα πρόλαβα να θυμηθώ
Εφηύρανε από τότε το γουάϊρλες,
τα παιδιά μεγαλώσαν, πήρα βαθμό
ο πατέρας πέθανε, αρρώστησε η μάνα
τη χήρα σου γυναίκα μου πήρα εγώ.

Μορς

Αν καμιά φορά με συναντήσεις

πως δεν με είδες μην προσποιηθείς

επειδή δεν έχεις όρεξη για κουβέντα

Μη μού μιλήσεις με τα πολλά τα λόγια

με άλλον τρόπο έσο ευφραδής

Ανοιγόκλεισε τα μάτια, σήματα Μορς

Save Our Ship, ...---... , SOS

Ή αν θέλεις, στη μοναχική σου ρότα,

αύτανδρος με τους εφιάλτες σου ας βυθιστείς