Φυσαγμόνικα

Έλεγε:
Καλημέγααα...καλημέγααα, φύσαγε ύστερα μέσα στη φυσαρμόνικα, φου-φου-φου κι ύστερα πάλι:
Καλημέγα...(χοντρούλης, εξέρυθρος, αμυδρά αριστερός και αόριστα γκέη).

Και το αυτό κάθε μέρα... Ένας δημόσιος υπάλληλος που, πριν αρχίσει να εξυπηρετεί το κοινό, έπαιζε φυσαρμόνικα στο γκισέ!!!

Σκότωνε με τα δάχτυλά του την ψυχή μου. Μάλλον με τις χειλάρες του, ο χειλούς αυτός έκανε την καρδιά μου να δονείται και τις τρίχες τού στήθους μου να σηκώνονται.

Τώρα θα μου πεις -όχι εσύ δηλαδή, οι άλλες σαν εσένα, αυτές οι κακίστρες...(εσύ είσαι καλός και ηθικός). Θα μου πεις δηλαδή:
"Πώς και δεν παίζεις κι εσύ φυσαρμόνικα; Γιατί δεν έχεις πάει στην Ιρλανδία; Γιατί γράφεις ανοησίες; Γιατί τα επιτεύγματά σου είναι τόσο λίγα; Γιατί δεν ξέρεις πόσοι Αφρικάνοι έχουν πάρει Νόμπελ;"

Δεν είμαι σαν εκείνον. Ήθελα να πω δεν μπορώ να παίξω φυσαρμόνικα. Ιρλανδία;;; Δεν είσαι καλά. Όλα αυτά είναι για μένα πολλά. Κάποια ουσία λείπει από το αίμα μου ίσως, το είχαν πει όταν γεννήθηκα μα δε θυμάμαι καλά. Ήμουνα μικρός, πάει καιρός. Όμως τη μειονεξία μου θα ξεπεράσω. Παίρνω θάρρος, λιγάκι αποθρασύνομαι κιόλας. Σιγά σιγά. Κι έχω αγοράσει φυσαρμόνικα.

Οι μικροί ...Δ.Ε.Η.

Προχτές βράδυ, τί ρημάδα διάθεση ιπποτισμού με έπιασε κι ενώ ήμουν έτοιμος να μπω μέσα στο ασανσέρ, στο δεύτερο να ανέβω, πηγαίνω προς την έξοδο να ανοίξω την εξώπορτα σε τρεις μανάδες, που η κάθε μια τους κράταγε στην αγκαλιά από δυο μωρά γαϊδάρους.

-Ευχαριστώ, ευχαριστώ,
-Μα τι λέτε...μόνο να ανέβουμε ανά δυό, δεν κρατάει ο ανελκυστήρας!
-Τι λε' μωρέ κύριος, όλοι μαζί χωράμε!
-Μη...Αφήστε μένα τουλάχιστο να βγω και σείς πρώτες ανεβείτε. Μαζί και τα κωλόπαιδά σας πάρτε, μα εγώ...αφήστε εγώ να βγω.
-Μα τι λε ρε κύριος, δεν είναι σωστό εσύ να περιμένεις...
-Ουφφφ!

Πανικός το κάθε εκατοστό που ανεβαίνει τ' ασανσέρ. Πανικός, δύσπνοια, τηλεκίνηση, διαλογισμός...Πανικός...Πανικός...Ώσπου άραξε το πλοίο.

Αυτά σκέφτομαι και θυμάμαι σήμερα, περιμένοντας να πάρω το ασανσέρ στο δεύτερο να ανέβω. Και να σου πάλι στη τζαμόπορτα οι τρεις μανάδες και τα έξι παιδιά.

-Κύριος, κύριος!
-Φύγετε πρώτα εσείς, θα πάρω εγώ τις σκάλες ή τον πούλον (το καλύτερον)
-Έλα, μωρέ κύριος, πάρε μαζί σου τουλάχιστον μια μάνα...
-Καλώς...τι να πώ;!
- Πάρτε μαζί και τα παιδιά, σαν τα πύπουλα είναι!
-Ουφφφ!

Πανικός το κάθε εκατοστό που ανεβαίνει το ασανσέρ, ώσπου κόβεται το ρεύμα. Κι έγινε μια κατάσταση "Σαν θεατρικό" και "Τής δουλειάς" και σαν "Χμμμ..." ένα πράμα.

  

Σαν βγάζω τα σκουπίδια

- Ο άνθρωπος έγινε σήμερα αδύναμος, δειλός... Ιδίως εγώ, φοβάμαι πια ακόμα και να βγάλω αποβραδίς έξω τα σκουπίδια. Τρεμάμενο και καμπουριασμένο θα με δεις, προσεκτικό μήπως και στα δυο μέτρα από το σπίτι μου συναντήσω αυτούς τους σκύλους...

- Κι επειδή; Σαν τι είναι ένας, άντε δυο ή τρεις παλιόσκυλοι; Κρατάς μια εφημερίδα που τη χτυπάς στο μπούτι σου κι αυτοί, νευριασμένοι από το θόρυβο, σηκώνονται και φεύγουν.

- Ναι, καλά, είδες εσύ...σου έτυχε να δεις καμμιά φορά πώς είναι αυτοί οι σκύλοι;! Έχουν διαστάσεις άλογου και ρύγχος μυτερό, δόντια διπλή σειρά από μέταλλο, φυλάνε τα πεζοδρόμια. Παραταγμένοι στέκουνε ο ένας πίσω από τον άλλον. Βγαίνεις από την πόρτα σου και συναντάς εκατοντάδες μάτια, σε μακριές σειρές...

- Μα, όμως, δε σε κοιτάζουν, αλλού είναι η προσοχή τους. Κάποτε, αραιά και πού, μπορεί να σου κλείσουνε το μάτι. Γενικώς αδιαφορούν, πιστεύω. Νομίζω κι εκείνα ντρέπονται, φοβούνται σαν κι εμάς, ίσως στεναχωρούνται κιόλας.

- Παράξενοι είναι, ας το παραδεχτείς. Προχτές, εδώ δίπλα, ο γιός κομμάτιασε τους γονείς του και τα απομεινάρια τους στρίμωξε σε δύο τεράστιους σάκκους σκουπιδιών - εξείχαν κάτι δάχτυλα...Πέσανε κάτω στάμπες αίμα.

- Το διάβασα, το έμαθα από τις εφημερίδες. Οι σκύλοι ήτανε εδώ;...τι κάνανε αυτά τα τρομερά τετράποδα, σαν είδανε τα αίματα; Κι οι κάδοι με τ' απορρίμματα;...δεν άρχισαν να κυλάνε στην κατηφόρα, όταν άθελά τους φορτωθήκανε καθείς από ένα πτώμα;

- Μα δεν κατάλαβες καλά. Αυτοί δε νοιάζονται για τα μεγάλα εγκλήματα καθόλου. Στέκονται εδώ αγέρωχοι φρουροί, σαν εύζωνοι ευθυτενείς, καραδοκούνε κέρβεροι, να ξεμυτίσει ο λαγός...ας πούμε, λ.χ. εγώ, ο ανθρωπάκος. Εγώ που, πετώντας τα σκουπίδια, κάποια μπανανόφλουδα θα μου πέσει χάμω. Τότε θα ορμήσουνε να με κατασπαράξουν.

Τι θα πει "Ποιός είσαι; Δε σε ξέρω..."

Θα μπαινοβγαίνουμε στο σπίτι τού γεροπαράξενου από την πόρτα, από τα παράθυρα...απ' όπου βρίσκουμε τρύπα που να χωράμε να περάσουμε. Μια εγώ, μια εσύ. Θα πλησιάζουμε το γερόντιο και θα τού λέμε, εκεί που θα κάθεται μονάχο:

- Ρε παππού, τι κάνεις ξύπνιος τέτοια ώρα; Τι; ...Τι με κοιτάς έτσι; Τι θα πει "Ποιος είσαι; Δε σε ξέρω..."; Έλα να σε πάω για ύπνο. Έλα να σε πάει στο κρεββάτι σου ο ανηψιός σου, το καλό παιδί, ο γιός τής αδρεφής σου. Άσε την πλάκα τώρα "Δεν έχω αδρεφή, ήμουν μοναχοπαίδι"! Εξυπνάδες πάλι...Ξέχασες τον παππού μου; Λοιπόν, ο παππούς μου είχε δυο παιδιά, παππού: εσένα και τη μάνα μου. Τη μάνα σου τη θυμάσαι; Πάει καλά, δεν είναι και τόσο τρομερό να μη θυμάσαι καλά τους γονείς σου. Έχουν πεθάνει άλλωστε από καιρό. Πιό χοντρό θα ήταν να μη θυμάσαι την αδρεφή σου. Ναι...κι εκείνη "έφυγε" πρόσφατα, βέεεεβαια. Ναι, θλιβερή περίπτωση...ιατρικό λάθος. Πόσο υπέφερα! Κι ακόμα υποφέρω...Κι έχω κι εσένα που όλο ξεχνάς αυτά που σου λέω πως έχω τραβήξει!



Τη μια φορά θα του τα λέω εγώ, την άλλη θα τού τα επαναλαμβάνεις εσύ:

- Ρε παππού, ακόμα ξύπνιος είσαι; Έλα να σε πάω για ύπνο εγώ, ο καλός σου ο ανηψιός...Να δούμε τι θα θυμηθούμε κι απόψε από τα παλιά. Πιο πολύ εσύ, δηλαδή...Εγώ τα θυμάμαι. Να δούμε τι θυμάσαι. Κι αν μου πεις πάλι από κείνα τα τρελά σου, ότι τάχα ήσουνα μοναχοπαίδι, πως ταξίδευες στη θάλασσα τόσα χρόνια και δε σε θυμάται πια κανένας, θα γελάσουμε πάλι. Είναι ποτέ δυνατόν, υπάρχει άνθρωπος που να μην τονε θυμάται κανένας;

Average

Περί το απόγευμα, δεν θυμάμαι τι ώρα, άνοιξα την πόρτα στον διαφημιστή των Υγειονομικών Υπηρεσιών ΥΨΙΛΟΝ, παρά τη συνήθειά μου να μην ανοίγω σε διαφημιστές. Μετά από 10' ήμουν κιόλας καθισμένος στο πάτωμα με ένα θερμόμετρο στη μια μασχάλη, ένα πιεσόμετρο συνδεδεμένο στο άλλο χέρι και μια συσκευή σπιρομέτρησης στο στόμα. Άλλα 2 λεπτά και ο διαφημιστής χρησιμοποιώντας τρεις σταγόνες από το αίμα μου, συμπλήρωσε ένα δελτίο πολύχρωμο, βάζοντας ένα x στο κουτάκι [x]average. Ανησύχησα:

- Γράψατε αβεραγκ[x]; Δεν είμαι καλά, δηλαδή...σίγουρα δεν σημαίνει πως σφύζω από υγεία...

- Σεις νιώθετε να σφύζετε από υγεία; Πάντα υπάρχει ένα "πιο καλά", θεωρητικά δηλαδή. Κάποιος πονοκέφαλος, κομμάρες, ένα παροδικό σβήσιμο δεν σας ταλαιπωρεί ποτέ;

- Ουου...και τσιμπήματα στο στήθος, σφάχτες στην πλάτη, καούρες στο στομάχι...ξέρω όμως πως αυτά είναι πολύ συνηθισμένα και πρακτικά -στην εποχή μας- δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει κάτι από όλα αυτά.

- Μπορείτε όμως να δουλεύετε. Το βασικό είναι να υπάρχουν οι δυνάμεις να πηγαίνετε στη δουλειά σας, να μην κάνετε χοντρά λάθη, να φέρεστε καλά στους συναδέλφους, να μη σας παίρνει ο ύπνος. Στη δουλειά κοιτάμε τι γίνεται.

- Στη δουλειά κοιτά-τε-τι-γί-νε-ται...Πιστεύετε όμως πως κι εγώ, ένας από τα μεσαία αμειβόμενα στρώματα, μπορώ να είμαι πιο ευδιάθετος, πιο ευκίνητος, πιο ..., πιο ...πολυδιάστατος; Θέλω να είμαι ρομαντικός, ιδεαλιστής, πνευματικός, να νιώθω καθαρός...Ιδρώνω πολύ. Συνέχεια κάτι μυρίζει. Είναι άραγε το στόμα μου; Μυρίστε. Χααά...χααά!

- Όχι, προφανώς η περιοχή σας έχει πολλά στάσιμα νερά. Ακούτε θορύβους στους νεροχύτες;

- Αυτό είναι πολιτικό σλόγκαν τώρα; Τι θα πει "Α-κού-ω  Θο-ρύβους  στους  Νε-ρο-χύτες";

- Όχι, καθόλου...αλλά κι έτσι να είναι, εσείς αρχίσατε όταν επαναλάβατε τη φράση μου. Τι θα πει "Στη  Δου-λειά  Κοι-τάμε τι  Γί-νεται!";

- Αστειευόμουν...

- Όχι. Εσείς κλιμακώνετε την αντιπαράθεση, ε; Έτσι έχετε μάθει εσείς οι τάχαμου ρομαντικοί. Θέλετε να πάρετε το μυαλό σας από τη δουλειά και να γίνετε όλοι ιππότες. Δον Κιχώτες, ε;! Αυτό έχεις στο μυαλό σου, σιγανοπαπαδιά; Μα κοίτα κάτι μούτρα, που ήθελε να πετύχει βαθμολογία "above the average"...

- Αυτό θέλω, κακό είναι; Δηλαδή ... δεν είμαι σίγουρος. Το κεφάλι μου είναι γεμάτο από τις ιστορίες τών άλλων. Τόσες πολλές και τόσο μεγάλες που δεν φτάνει ο χώρος ούτε για να τις μετακινήσω, να τους αλλάξω θέση. Έχουν φρακάρει οι ζωές τών άλλων. Κάτι εμποδίζει τις εισόδους και τις εξόδους μέσα στο κεφάλι μου. Δεν αναπνέει το κρανίο μου, τότε με πιάνει η ζάλη.

- Ε αυτό λέμε τόση ώρα. Αυτό σημαίνει η βαθμολογία σας, αυτή είναι η υπόστασή σου. Αυτό είναι το ρεζουμέ. Αυτό ακριβώς σημαίνει το "Average".

Τακ ...Τακ...

Κάθεται πάνω στο μπιντέ με το νυχοκόπτη στο δεξί χέρι. Ύφος "ίσως δεν έχω τίποτα να πω, έχω πολλά όμως να σκεφτώ". Κοιτάζει το αριστερό χέρι...Τι σύμπτωση, πάλι από κει θα αρχίσει: τακ...τακ...τακ...

Αντίχειρας: Βαρέθηκα τους Αριστερούς τακ...πιο πολύ κι από τους Δεξιούς. Πόσο υποκριτές! ...τακ...τάχα σκέφτονται πιο πολύ από όλους ...τακ...την Ανατροπή και την Επανάσταση. Έχουν υιοθετήσει όλες τις αστι-τακ!...αστικές συνήθειες. Εν κατακλείδι στο διάολο, αυτοί κι ο Τσε κι ο Μάο κι ο Λιν Πιάο...τακ!

Δείκτης: Βαρέθηκα τη γεωπολιτική μας ...τακ...θέση, τη Βαλκανική χερσόνησο, τις ντοπιολαλιές...τα νησιώτικα, τις ιστορίες τής Τσαμουριάς...τακ. Μιλάτε σαν άνθρωποι, ρε Αγρινιώτες;

Μέσος: Η Ιστορία δεν ...τακ!...αποκαλύπτεται στον κάθε Τρεχαγυρευόπουλο, οπότε προς τι οι συζητήσεις περί κινημάτων; Σε κάθε καφενείο ...τάκ... ο Γιάνος (ο Καντάρ όχι ο Παπαντωνίου) κι ο ...τακ...Ίμρε Νάγκι, τουρλού με τον Αλιέντε.

Παράμεσος: Εγώ είχα συνηθίσει τον Ολυμπιακό με ...τακ...Πειραιώτες. Δεν ήθελα ούτε τους Πόντιους τού '88. Τώρα βλέπω 8 ξένους στην ενδεκάδα ...τακ ...

Μικρός: Αμερικάνικο ...τακ...'68... Παιδική χαρά. Τραγούδια, μουσική...How do you keep the music playing? ...τακ...Πώς παίζεις τόση ώρα το κλαρίνο; Μάης '68. Σε λένε το καρότσι τού Μάη.


Δεξί χέρι...
Αντίχειρας: Στρατηγική τής Έντασης ...τακ...Μα ποια ένταση, ποια ένταση που δεν ξέρεις τίποτα από ένταση...Αντιγραφή τής Ιταλικής ιστορίας τού '70 ...τακ...Μόνο που εκεί τότε είχανε μια κοινωνία σε υπερτροφική ...τακ...ανάπτυξη. Πότε είδες τελευταία φορά την Ελλάδα σε ανάπτυξη;

Δείκτης: Ψάχνω στο ραδιόφωνο μουσική...τακ... Αμερικάνικα και Τούρκικα. Απουσιάζει η Ιταλία, η Ισπανία, η Γαλλία. Και η ...τακ... τζαζ είναι αμερικάνικη. Μήπως είναι Αφρικάνικη, λέω...

Μέσος: Αλκοόλ...Αλκοόλ, παρακμή τού Ανατολικού μπλοκ. Τσαουσέσκου, Καντάρ, Ζιβκόφ, Χόνεκερ. Να πάρουν λίγη -τη μισή- Ευρώπη αφού ...τακ...γλίτωσαν την Ευρώπη από τον Μονάρχιδο.

Παράμεσος: Θέλω αλλά δεν μπορώ...τακ...Ο ορισμός τού ψεύτη. Δεν έχω δύναμη τώρα, αργότερα, παρά λίγο, θα ήθελα, ανέφικτο πρακτι-τακ... Μη βιάζεσαι ...μόνο οι ανόητοι βιάζονται.

Μικρός: Να γιατί δεν πρέπει να περιμένεις να "ωριμάσουν οι συνθήκες"...Όταν θα ωριμάσουν για σένα, πιθανόν να ωριμάσουν και για άλλους. Τότε...τακ...Ποιος θα πρωτοπρολάβει; Εσύ; Εσύ που "βιώνεις" μια κατάσταση..."βιώνεις"...τακ...βιώνεις, δεν ζεις.

Τα κομμένα νύχια πέφτανε στην μπανιέρα. Άνοιξε το νερό και τα πιο πολλά πήραν το δρόμο για την αποχέτευση.

Εξεταστές επιδομάτων

Να συστηθώ; Θα μπορούσα να είμαι ο Γουλλιέλμος τού Μπάσκερβιλ
Βενεδικτίνος μοναχός, πρώην Ιεροεξεταστής
Χαίρω πολύ, προς το παρόν είμαι ένας μέντωρ
Μέντωρ on the go...


Κυνηγώ, πλέον τώρα, παράνομα επιδόματα
Εξετάζουμε εδώ κι εκεί
Ό,τι ύποπτο επίδομα φανεί
Εγώ, ο Γουίλλιαμ τού Μπάσκερβιλ
Ο  αλύπητος ο Μπερνάρντο Γκουί
Και, όπως θα έλεγε η Τζόπλιν,
Ο φίλος μου ο Μπόμπυ Μακ Γκί

ΤΟΚ...ΤΟΚ...ΤΟΚ...

- (Μπ. Γκουί): Ο ανάπηρος ας μπει, διάολος μέσα του θα έχει χωθεί!

- (Γουίλλιαμ): Πώς ονομάζεσαι, ξεστρατισμένε;

- (Σαλβατόρε - ανάπηρος): Ζαλβαντόορε
 

ΤΟΚ...ΤΟΚ...ΤΟΚ...Ησυχία!

- (Εν χορώ)
Σαθρά επιχειρήματα, σάπιες δικαιολογίες
Ακρωτηριασμοί
Φωκομέλειες
Νοητικές Αναπηρίες
Κωφαλαλίες
Τυφλότητα
Πάσης φύσεως υπόκριση διαταραχήηης

Άλλη μια περίπτωσις Δαιμονοκατοχήηης!
Άλλη μια περίπτωσις Δαιμονοκατοχήηης!
Άλλη μια περίπτωσις Δαιμονοκατοχήηης!

Πάρτε τον από δω, εις την Πυρά
Οι εφημερίδες ας τα δείξουν αυτά!
Η Δικαιοσύνη βασιλεύει πιά.

Οι υπογράφοντες...Ημείς

Γουλλιέλμος Ντε Μπάσκερβιλ
Μπερνάρντο Γκούι
Μπόμπυ Μακ Γκι

Γραμμή Στήριξης 1-2012

                                                                                   
                                                       
                               " Κανείς ποτέ δεν το σχεδιάζει έτσι από την αρχή αλλά..."


-Δώδεκα-μηδέν-δώδεκα, λέγετε...παρακαλώ

-Συγγνώμη...δεν πήρα 1-2012;

-Σωστά πήρατε, σας ακούω, από πού καλείτε; Πού βρίσκεστε αυτή τη στιγμή;

-Από το Πλάζα, το ξενοδοχείο στο κέντρο τής Αθήνας.

-Ενδιαφέρον. Πόσα βράδια μένετε κει;...Μόνη ή με τίποτα φίλους;

-Μια ολόκληρη εβδομάδα ίσως λίγο παραπάνω, δε θυμάμαι καλά...

-Πρέπει να έχετε χρήματα για ξόδεμα. Και γιατί δε θυμάστε; Πήρατε κάτι, ε; Χαπάκια, τσιγαριλίκια. Ε...Αυτή η πόλη, όπως κατάντησε, μοιάζει σούπερ μάρκετ για εξαρτημένα ζόμπι.

-Δεν είναι αυτό...είχα ένα καυγά με τους γονείς μου και ...

-Μα γιατί δεν αφήνετε τα νάζια, να γυρίσετε πίσω;

-Δεν είναι νάζια, κυρία... δεν αντέχω πιά εκεί!

-Μα δουλεύετε; Κι αν ναι, τι δουλειά κάνετε; Κανένα τηλέφωνο πονηρό, τηλεφωνικό σεξ; Σας ξέρω μερικές από σας...χειραφέτηση, αυτοδιάθεση και καμιά μικρή πιπούλα, σαν επίδειξη ισχύος απέναντι στον πενηντάρη ή τον εξηντάρη, εε;

-Τι λέτε κυρία μου;! Μαθήτρια είμαι... στη Β' Λυκείου. Έφυγα από το σπίτι μου, προσωρινά, κι ίσως βρω μια δουλειά να μην έχω ανάγκη κανέναν!

-Ε βέβαια... έτσι αρχίζουν όλα: καυγάς, φυγή, αναζήτηση εργασίας, κρεβάτωμα με το αφεντικό, πεζοδρόμιο και πρέζα στο τέλος. Τα πληρώνουν όλα οι γονείς... πάντααα! Τι τραβάμε...

-Δε σημαίνει ότι φταίνε πάντα τα παιδιά. Αυτά που λέτε γίνονται αλλά όχι προσχεδιασμένα. Κανείς δεν θέλει να ξεκινήσει έτσι...

-Δε σκέφτεστε όμως εμάς... Για πες: ποιον αγαπάς πιο πολύ; Το μπαμπά ή τη μαμά;

-Το ίδιο... και τους δύο. Θέλω όμως να συνεννοούμεθα γιατί αλλιώς...

-Έλα τώρα, άστα αυτά... το μπαμπά ή τη μαμά; τη μαμά ή το μπαμπά;

-Κυρία, δε με βοηθάτε καθόλου. Τι σόι συναισθηματική στήριξη είναι αυτή που προσφέρετε;

-Να με συμπαθάς βρε κορίτσι μου... πρώτα τηλεφωνήματα είναι. Τώρα άρχισα να δουλεύω.

-Πως έτσι; Σε τέτοια ηλικία...

-Είχαμε έναν άσχημο καυγά στο σπίτι...γίναμε άνω κάτω με τον άντρα μου. Είπα κι εγώ να σηκωθώ να φύγω από κει μέσα, να αυτονομηθώ.

-Αααα, πολλές φορές έτσι πάει το πράγμα: καυγάς στο σπίτι, φευγιό, βουρ μετά σε κανένα παλιό γκόμενο που τώρα είναι 55-60 χρονώ...

-Μα τι λες μωρέ; Όρεξη είχα να σηκώνομαι να ψάχνω για δουλειά και να φορτώνομαι υποχρεώσεις στον καθένα; Πολλές φορές κάποιος καταλήγει έτσι αλλά δεν σχεδιάζει κανείς ποτέ, ένα βράδυ, περασμένη ώρα ν' αρχίσει να φωνάζει, να προσβάλει, να βρίζει, να χτυπάει πίσω του μια πόρτα και να φεύγει...

Μια Μαρία

<ΣΚΗΝΗ 1η>
Μετά από τόση επιχειρηματολογία, παραδέχομαι πως με είχες πείσει: η σχέση μας χρειάζεται κι άλλο κόσμο να βλέπουμε, παρέες, φίλους συγγενείς που θα έτρεφαν -όπως το λίπασμα- τη σχέση μας ώστε αυτή να ανθίσει ευωδιαστά λουλούδια που με τη μυρωδιά τους την ηδονική θα μας κρατούσαν για πάντα αγκαλιασμένους!

Διαλεκτικά εξήγησα πως είσαι η Θέση κι εγώ η Αντίθεση. Εγώ δε θέλω κόσμο αλλά αυτό βέβαια δεν σήμαινε πως θα μούχλιαζες μαζί μου, μέσα στις νύχτες τής κατάθλιψης (μόνο οι μύστες ξέρουν να μεθούν με αυτές). Φτάσαμε λοιπόν στο συμβιβασμό, στη Σύνθεση, ας πούμε: Μόνη σου να βγαίνεις όσο θες αλλά με έναν όρο...το δεξί σου μπράτσο θέλω εδώ, περιποιημένο, καθαρό, μυρωδάτο...να καπνίζουμε κανένα τσιγάρο και μαζί να πίνουμε ένα καλό κρασάκι.


<ΣΚΗΝΗ 2η>
Έτσι έγινε κι από το πρώτο βράδυ είχα κοντά μου το μπράτσο σου να με πασπατεύει παθιασμένα ή να καπνίζει σιωπηλά μαζί μου. Ανάμεσα στα χάδια, κάποια στιγμή σταματώ και πιστεύω πως με τα λόγια μου, έγινα σαφής:

-Σαν χέρι αιωρούμενο, έχεις δικαίωμα να κάνεις ό,τι θέλεις. Εξάλλου είμαι υπέρ τής Οργάνωσης για την Ανεξαρτησία τών Χεριών, Κεφαλών και Γεννητικών Οργάνων. ΌΜΩΣ...κοίτα εκείνη την παχιά μύγα, τη βλέπεις; Δεν τη βλέπεις, βέβαια, αλλά υφίσταται. Εμφανίζεται σε τούτο το σπίτι μόνο όταν λείπει έξω η γυναίκα μου. Ναι, πιστεύω πως είναι ένας άλλος της εαυτός, ίσως ένα κομάτι τής ψυχής της, που, όταν εκείνη λείπει, μου κάνει παρέα...κι όχι μόνο!

Κι όχι μόνο...Ανάλογα με τις κινήσεις τής μύγας φαντάζομαι τι κάνει έξω η γυναίκα μου...αν περνάει καλά, αν μου είναι πιστή, αν κινδυνεύει...Να, προχτές που έλειπε η σύζυγος, εμφανίστηκε πάλι η μυγάρα εκείνη. Τριγύριζε μέσα στο δωμάτιο, σε μέρη όπου υπήρχε σκοτάδι κι αμέσως αντιλήφθηκα πως κάπου κρύβεται, ίσως κουτσομπολεύοντας με κάποιαν. Μιαν άλλη φορά όλο έφερνε βόλτες κοντά σε φώτα, προσγειωνόταν πάνω στα μπιμπελό κι έτσι μάντεψα πως κάπου είναι και προσπαθεί να επιδειχθεί κάνοντας την έξυπνη ή την ωραία...

Δυο φορές, θυμάμαι, απέτρεψα τη μύγα από το να χωθεί ολοταχώς μέσα σε μια λάμπα όπου κι άλλα έντομα έχουν χωθεί κι απανθρακώθηκαν. Την έδιωξα μακριά από την καυτή λάμπα που θα την "τηγάνιζε". Σίγουρος ήμουν πως η γυναίκα μου, εκείνες τις στιγμές, ήταν έτοιμη να παραδοθεί σε νέες αγάπες. Ε, κάποιοι θα τής είχαν γυαλίσει, με τις συνηθισμένες κρυάδες/σοφίες τού τύπου "Ξέρεις πόσοι Αφρικανοί έχουν πάρει Νόμπελ;" ή "Ξέρεις τάχα πόσες πράξεις έχει η Τόσκα;" Αυτή η ηλίθια θα έμενε με το στόμα ανοιχτό, θα ερωτευόταν (Με τι πράγμα τώρα; τον Αφρικανό που πήρε το Νόμπελ!)

Οπότε, αγαπητό μου, αρωματισμένο μπράτσο, κατάλαβες...Αυτή τη μύγα δεν θα την πειράξεις. Κι αν πάνω σου έρθει και κάτσει -πες πως σε πέρασε για ακρωτηριασμένο μέλος- εσύ μην την χτυπήσεις. Απαλά να την διώξεις...


<ΣΚΗΝΗ 3η>
Απόψε είναι η 20η φορά που μένω "εντός", με το μπράτσο τής συζύγου μου. Απόψε το χέρι έχει όρεξη για "άλλα κόλπα"... Βρε λες να προτιμούσε, αντί να μείνει μαζί μου, να ακολουθήσει την φυσική της κάτοχο; Λες να ήθελε να πάει με τη γυναίκα μου, σε κανένα μπητς πάρτι...φωτιές στις παραλίες, "χόρτο" κοντά στη θάλασσα, τρελίτσες, ελευθεριότητες, παρτουζίτσες μέσα στο νερό. Ωχ, Παναγία μου...νιώθω τύψεις απέναντι στο χέρι τής γυναίκας μου. Μα τι να κάνει; Δεν γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί κ.λπ.

Α! Να η μύγα μου! Από αυτήν θα καταλάβω τι κάνει η σύζυγος και τι χάνει το μπράτσο της. Όχι πάλι! Η γυναίκα μου είναι σε φάση "πέφτω στη λάμπα και καίγομαι". Τη σώζω τελικά από βέβαιο τσουρούφλισμα με μία εκτίναξη - διώχνω λοιπόν τη μύγα χρησιμοποιώντας το χέρι τής κυράς σαν προέκταση τού χεριού μου (Θυμάμαι τον βραζιλιάνο γκολκίπερ, τον Ταφαρέλ στο Μουντιάλ '94!).

Ταφαρέλ όμως δεν ήμουν και σε μια στιγμή ακούω ένα τσφφφφ και μια μυρωδιά Αζώτου γέμισε το δωμάτιο, όπως όταν παλιά καψαλίζαμε τα κοτόπουλα να φύγουνε οι τρίχες και τα πούπουλα. Η μύγα απανθρακώθηκε μέσα στο φωτιστικό, ενώ το μπράτσο τής γυναίκας μου κειτόταν στο έδαφος δίπλα μου, στρέφοντας προς εμένα μια ελαφρώς ανοιχτή παλάμη - μια μούτζα...


<ΣΚΗΝΗ 4η>
Απόψε είναι ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα εδώ και δυο χρόνια. Εγώ και το χέρι τής (πάλαι ποτέ) συζύγου μου καθόμαστε μπρος το χαζοκούτι καπνίζοντας ένα τσιγάρο μετά το σεξ (ό,τι σεξ μπορείς να κάνεις με ένα ξένο χέρι). Εδώ δεν υπάρχει άλλος...Η μύγα κάηκε, η σύζυγος χάθηκε από εκείνο το βράδυ κι αγνοείται η τύχη της. Η βραδινή κατάθλιψη, ιδίως μετά τα μεσάνυχτα, παραμένει η ίδια ευχαρίστηση, ένα ουράνιο τόξο μετά το πέρασμα τής μέρας. Με ή χωρίς χρώματα...κι ασπρόμαυρο μια χαρά φαίνεται. Λογικό και χειραφετημένο!




Αφιερωμένο σε όλες τις Μαρίες, μέρα πού 'ναι.

Ο Όρκος

-Ώστε, λοιπόν... είστε έτοιμος να υπερασπιστείτε την εγκυρότητα τού όρκου σας;

-Ασφαλώς. Ορκίζομαι να είπω την αλήθεια και μόνο...

-Αρκετά! Μην αρχίζετε να δίνετε στη διαδικασία όλη αυτή τη δραματική ατμόσφαιρα.  Αποφύγετε να προκαλέσετε θυμηδία στην αίθουσα, παρακαλώ. Ακόμη δεν πείσατε κανέναν πως δεν είστε ένας κοινός καταπατητής τού όρκου σας και θέλετε να ορκιστείτε; Είστε εδώ για να υπάρξει μια ετυμηγορία περί τής αξιοπιστίας τού όρκου σας. Ας προηγηθεί η εξιστόρηση τού βίου σας ως τα σήμερα.

-Κύριε, αν είναι ανάγκη να αρχίσω από εκεί που νομίζω, σας λέω πως υπήρξα γιός μιάς μητέρας που με δίδαξε την ανωτερότητα τού δίκαιου, την αξία τής γνώσης, τής αγάπης προς τον πλησίον, το μεγαλείο τής αλήθειας, την απλότητα...

-Αρκετά! Ο πατέρας σας, ο πατέρας σας...Εκείνος τι σας εδίδαξε;

-Εκείνος πίστευε τα ίδια πράγματα επίσης. Απλώς ήταν τής γνώμης πως, εάν οι περιστάσεις το υπαγορεύουν, τέλος πάντων, μπορεί να χρειαστεί να εγκαταλείψουμε το δίκαιο, να αγνοήσουμε τον πλησίον, να παραμερίσουμε ή να διαστρεβλώσουμε την αλήθεια.

-Κι εσείς; Ποιά από τις δυο γραμμές τηρήσατε εσείς, ένας άνθρωπος με αυτές τις, ας τις ονομάσουμε, πλαγιωθήσεις;

-Εγώ, κύριε, νομίζω πως ποτέ δεν έμαθα ποιά είναι η αλήθεια, δεν αναγνώρισα τον πλησίον στο πρόσωπο κανενός, δεν ξεχώρισα το δίκαιο από το άδικο. Είδα πάντα τα γεγονότα σαν γεγονότα και τίποτα παραπάνω. Ήξερα μόνο τι να κάνω αλλά ποτέ δεν έκανα κάτι επειδή έτσι "έπρεπε", είπα αυτό που εννοούσα αλλά ποτέ επειδή εκείνο ήταν η "αλήθεια". Έκανα ή έλεγα ένα πράγμα επειδή το αντίθετό του μου προκαλούσε αηδία ή και οργή. Όλη μου η ζωή ήταν κάπως έτσι: "σκοτώνω μια κατσαρίδα επειδή το να την αφήσω να κυκλοφορεί κοντά μου θα με γέμιζε αηδία".

-Χωρίς μια ηθική πορευθήκατε, μια ιδεολογία, ένα υψηλό κίνητρο τέλος πάντων; Μια ζωή ολόκληρη δεν έτυχε να κάνετε κάτι επειδή "έτσι έπρεπε"; Η οικογένεια, το επάγγελμα...όλα αυτά έγιναν έτσι, εντελώς κούφια από κάποιο ιδανικό, κάποια κινητήρια δύναμη, ένα ευγενικό κίνητρο;

-Όχι, κύριε. Ήταν μια, εεε, απρόβλεπτη προβλεψιμότητα, πάντα. Ποτέ δεν ένιωσα να έχω άλλη επιλογή πέρα από αυτό που έκανα. Η ζωή με οδηγούσε...

-Εν τούτοις, από τα αρχεία μας, δεν προκύπτει εις βάρος σας κάποιο σοβαρό ή μη κατηγορητήριο σχετικό με κάποια παράλειψη ή κάποιο μείζον ατόπημα...

-Επίσης, κύριε, υποθέτω πως δεν προκύπτει από τα αρχεία σας ούτε και κάποια επιβράβευση που να αφορά το άτομό μου. Δεν ξέρω, λοιπόν, αν θα έπρεπε να μιλήσω για τον απόλυτα ισορροπημένο βίο ή για τον "βίο-αλγεβρικό άθροισμα ίσον 0".

-Βίος, συμψηφιστικά, ίσος με μηδέν;! Θα χρειαζόταν μια ενδελεχέστερη εξέτασή σας. Δυσκολεύομαι να πιστέψω στην ύπαρξη μιάς ζωής που, χωρίς οδηγό κάποια ηθική, δεν θα κατέληγε σε κάποιον ψόγο, κάποια ενοχοποίηση έστω, από την πλευρά ενός υπέρ τού δέοντος αυστηρού κριτού τής ατομικής σας ηθικής ακεραιότητος. Εκτός βέβαια κι αν αυτή τη στιγμή εξετάζουμε τον αδρανέστερο όλου τού ανθρωπίνου είδους, πράγμα που δεν αποτελεί το αντικείμενο τής έρευνάς μας. Ο Μέσος άνθρωπος μάς απασχολεί σ' αυτή την αίθουσα.

-Ίσως αυτό που σας απασχολεί να μην υπάρχει...Με όλο το σεβασμό προς το εγχείρημα που σας ανετέθη, κύριε, το κρίνω ανέφικτο. Το κρίνω ανέφικτο, ανερμάτιστο και, ναι, ας αποτολμήσω να το πω: Βλακώδες. Βλέπετε, κι αυτόν τον χαρακτηρισμό τον εκστομίζω μόνο και μόνο επειδή, αν δεν το έκαμα, θα ένιωθα μέσα μου εκείνο το συναίσθημα τής αηδίας και τής οργής, για τα οποία σάς προείπα...

 -Αρκετά...Λυπούμαι πράγματι για εσάς αλλά θα πρέπει να παραδεχτώ την εγκυρότητα τού όρκου σας που ίσως κάποτε κληθείτε να δώσετε!