Βρέχει

Ξαφνικά βρέχει. Και εσύ δεν νοιάζεσαι που μας μουσκεύουν οι στάλες της βροχής τα κεφάλια, κυλώντας ανάμεσα στα αραιωμένα μας μαλλιά... Βρέχει και μουσκεύει το φόρεμα που σου έκανε δώρο η μαμά μας, ενώ συνεχίζεις να εξιστορείς τα ανδραγαθήματα του μπαμπά.

Βρέχει και η βροχή πέφτει πάνω στα άνθη της λεβάντας, αναβάλλοντας την κάθοδό της στο χώμα. Βρέχει και πάνω στα αυτοκίνητά μας που με τις πόρτες ανοιχτές πετούν προς τα μας κακά μαντάτα από τα ραδιόφωνά τους. Τρέχεις να χαμηλώσεις την ένταση και επιστρέφεις.

Βρέχει και όπως ρουφάς την μύτη σου μοιάζεις με μαθητούδι που ζητά ανυπόμονα κάτι να μάθει, κάτι καινούργιο για μένα από μένα. Σώθηκες! Σου μιλώ για την αγάπη που είχε για την ταχύτητα ο Πουτσίνι, δεν σου λέω πως είμαστε χαμένοι, πως από όλα εκείνα τίποτα δεν έχει μείνει. 

Σε απογοητεύω επειδή δεν δράττομαι της ευκαιρίας (ή δεν πέφτω στην παγίδα;) να αρχίσω να μιλάω για τέχνη και για πίνακες, για τόσα μέρη που δεν είδα, για τον φόβο μου πως ως εδώ που φτάσαμε ήταν το γραφτό μας. Βρέχει και σηκώνω το πρόσωπό μου προς τον ουρανό, να δω το φως που παίρνουν οι σταγόνες της βροχής περνώντας μπροστά από τον ήλιο που αρχίζει να ανατέλλει πάλι.

Στον Gabriele D' Annunzio

Προφίλ

Όλοι νομίζουν πως αυτό που βρίσκουν είναι μοναδικό. Πρώτα ήμασταν όλοι μαζί και ψάχναμε μαζί. Βρήκαμε τότε κάτι και το είπαμε θεό μας...Θεό. Βρήκαμε την μουσική μας και πιστέψαμε πως και αυτή ήταν μοναδική. Ήμασταν νεότεροι τότε και είχαμε δασκάλους. Πιό νέοι με πιό νέους δασκάλους. Ομορφότεροι μαθητές με σπουδαιότερους, ακούραστους δασκάλους που χτυπούσαν την καρδιά τους με την γροθιά και φώναζαν ακούραστα: "Αυτό είναι!" 

Και το απλούστερο πράγμα που ανακαλύπταμε, αμέσως το θεωρούσαμε σπουδαίο και μοναδικό. Τόσο βέβαιοι πως ήταν μοναδικό ώστε δεν θέλαμε να ψάξουμε γιά τίποτε άλλο. Δεν επρόκειτο να βρούμε κάτι πιό αληθινό. Όλοι όσοι ανακαλύπτουν κάτι πιστεύουν πως είναι μοναδικό. Έτσι και μείς...Μόνο που εμείς είχαμε και δασκάλους που και κείνοι πίστευαν πως αυτό που μας μάθαιναν ήταν μοναδική αλήθεια. 

Και με την γροθιά πάνω στο στήθος και τις φλέβες στον λαιμό φουσκωμένες, εγώ τους βλέπω ακόμα και εξακολουθώ να πιστεύω πως από τότε άλλες αλήθειες δεν βρήκα και ούτε μένει να βρεθούν.

Μαθήματα τοκετού

Έχουν αίματα στα πρόσωπα και είναι ξαπλωμένες στους καναπέδες που είναι τοποθετημένοι σε κάθε μια από τις 4 γωνίες τού σαλονιού. Είναι τρεις γυναίκες στον ένα, δυο στον άλλον κ.ο.κ.

Σιωπή. Ο καναπές κινείται κάθε τόσο ένα-δυο εκατοστά δεξιά ή αριστερά, μπροστά και πίσω, σαν να δέχεται μικρά σκουντήματα. Ακούγεται ο θόρυβος αυτού του συρσίματος πάνω στο ξύλινο δάπεδο.

Στο δίπλα δωμάτιο γυναίκες μαθαίνουν για τα στάδια του τοκετού, διαγωνίζονται, εξετάζονται και η επιβράβευσή τους είναι αυτή η ανάπαυση στον καναπέ. Σε λίγες ώρες όλες οι θέσεις στο σαλόνι είναι πιασμένες. Παντού είναι γυναίκες, όλων των φυλών με την στάμπα τού αίματος σχεδόν σε ολόκληρο το πρόσωπο. Η μια πάνω στην άλλη. Σήμερα διδάχτηκαν τα στάδια του τοκετού. Κάποιος σβήνει το φως και το σαλόνι μένει στον ελάχιστο φωτισμό να έρχεται από το πάτωμα.

Γυμνοί άντρες μπαίνουν σε μια αντίστοιχη διπλανή  αίθουσα. Κάθονται σταυροπόδι σε μια δεκαριά καρέκλες, ανάβουν τσιγάρα, δυο-τρεις από αυτούς. Ο ένας τρίβει το στήθος του, ο άλλος παίζει αμήχανα με τους όρχεις του. Η παράδοση των μαθημάτων τέλειωσε. Οι επιθεωρητές τής Εκπαιδεύσεως αναλαμβάνουν το έργο τους.

Όταν μεγαλώσεις

Όταν μεγαλώσεις θα δεις πως είχα δίκιο, όχι επειδή θα έχεις γίνει έξυπνος αλλά θα έχεις βρει λεπτά και ώρες ανίας που σε κάνουν να ξανασκεφτείς χωρίς να χάφτεις αυτά που σού λένε και που μοιάζουν τόσο όμορφα, σχεδόν παραδεισένια.

Εδώ είναι οι Δίκαιοι, εκεί οι Άδικοι. Εκείνοι επιτίθενται ενώ εμείς αμυνόμαστε υπέρ βωμών και εστιών. Illegal η κάνναβη αλλά μετά γίνεται legal.
Για να σου ξηγήσω, είναι λίγο παράτολμο να πιστεύεις ότι είναι ο πατέρας σου καλός και η μάνα σου ανήθικη. Θα δεις ότι αργότερα θα καταλάβεις ότι και οι δύο ήταν το ίδιο άχρηστοι.

Το καλό γέρασε, έκανε ρυτίδες, κανείς δεν το αναγνωρίζει πλέον. Ο αντιδιεθνιστής Πούτιν, ο διεθνιστής Τραμπ δεν είναι εκπλήξεις, ούτε μεταλλάξεις. Θέατρο είναι. Μετάλαξη, σύμφωνα με τους νόμους τού Μέντελ αποτελεί ο Μεντέλης.

Η σημαία που κουβαλάς, σκέφτομαι, σε απαλλάσσει από το να πεις πως δεν αξιώνεις κάτι, πως δεν επιτίθεσαι. Οι ρίγες είναι ταιριαστές στις ποδοσφαιρικές στολές, ήδη όμως στο μπάσκετ χρησιμοποιούνται ελάχιστα. Φαντάσου...

Καθώς καταλαβαίνεις, το παρόν δεν το αντιλαμβάνεσαι, το δε μέλλον είναι πασιφανές ποιό θα είναι.

Χιτλέρος

Είχαμε όλοι τις ιδέες μας, τις σκέψεις μας, τις θέσεις μας. Όπως έλεγε η Μ. Στρίπ "Είχα μια φάρμα στην Αφρική..."

Στο τέλος όλοι στο ίδιο καταλήξαμε: πως μόνο δίκιο δεν είχαμε παρόλο που έτσι μας φαινόταν!
Εσύ ήσουν ανθρωπάκι, έστω Ανθρωπάκι με Α αλλά πάντως ανθρωπάκι. Σού άρεσε να είσαι αρχηγός, να σαν τον Στάλιν αλλά ξάφνου νόμισες πως σαν τον Τσε είσαι, εκ φύσεως. Δεν ξέρω αν κατάλαβες ποτέ πως είχες γίνει Χιτλέρος - έτσι δεν λένε ;...Μυλλέρου 45 (- όχι Μύλλερ 45) ;

Χιτλέρος τραβεστί είχες γίνει, γιατί είχες εκείνο το ηλίθιο χαμόγελο...Δεν είχες το θάρρος να πεις: Χιτλέρος είμαι ρε, και τον πιο αδύναμο από μένα θα τονε σκίσω, τον φτωχόνε θα τονε γα..σω! Αντιθέτως χαμογελούσες με μετριοφροσύνη και όλοι λέγαν μπράβο.

Σού βρήκαν τώρα, λέει, δουλειά. Σκίσε τον ανήμπορο, παρακάτω θα τού πάρουν και τα λεφτά. Θα τον πεθάνεις αυτόν κι αυτόν κι αυτόν...Και θα λες "ήμουνα κι εγώ σκληρός, σκότωσα αυτόν για να σώσω εσένα!"

Βαφτίζεται ο δούλος τού ...ανθρώπου

Εκπαίδευσε τον δούλο σου, ούτως ώστε να αισθάνεται πως γίνεται ισχυρότερος, πως παίρνει γνώση και διαμορφώνει αντιλήψεις. Η γνώση θα τον δέσει χειροπόδαρα, θα τον κατευθύνει, όπως ένα νεύρο διευθύνει μια ομάδα από μύες. Πείσε τον υπηρέτη σου πως αποκτά, μέσω εσού, κριτήριο και αισθητήριο με τα οποία θα κρίνει (κάποτε...) τα πάντα, ακόμα κι αυτά που εσύ τού μαθαίνεις. Βεβαίως και εννοείται ότι όλα κρίνονται, όλα μπορεί να αποδειχτούν λανθασμένα. Και πώς θα το πετύχεις αυτό; Φανερώνοντάς του ότι υπάρχουν και οι αντίθετες (προς τη δική σου) απόψεις. Δήθεν όλα είναι σχετικά και τάχα μου η σημερινή βεβαιότητα θα είναι αύριο μια γελοία και αναχρονιστική άποψη. Χωρίς όμως και να εννοείς πως έρχεται ποτέ ο οριστικός θανατος τών θεωριών. Με λίγα λόγια δεν είναι και τόσο απίθανο να συνυπάρχουν ιδέες αντίθετες. "Αντίθετες", τώρα...Βαρύγδουπες λέξεις, αφορισμοί, καταδίκες. Ασύμβατες ναι, αντίθετες όχι. Πλουραλισμός, υποτιμημένες θεωρήσεις. Έρευνα, αδογμάτιστη σκέψη, πείραμα, επιστήμη. Αυτή είναι η γνώση που θα κάνει το δούλο σου αεικίνητο, να θεοποιεί τη σκέψη. Να περιφέρεται πέρα δώθε και να γυρίζει πίσω, όπως θα έκανε κάθε δούλος.

Τσίγκος

Κρατήσου στη θέση σου... Ισορρόπησε!

Μείνε ακίνητος, όρθιος πάνω στο ψηλό σκαμνί ή στην ακμή τού ξυραφιού
Μέχρι ν' ακουστεί το ρολλάρισμα τών τυμπάνων μην κινείσαι, μην αφήνεσαι, τίποτε δεν έχει κριθεί ακόμα και είμαστε όλοι ελεύθεροι.

Η ώρα σου θα ανατείλει:
Όταν ακουστεί εκείνος ο θόρυβος που κάνει το χαλάζι πέφτοντας πάνω στην τσίγκινη οροφή με διαβολεμένα γρήγορο ρυθμό, όταν τραβήξεις τη θαλασσιά κουρτίνα να δεις τι κάνει θόρυβο και πίσω της φανεί (ακόμα κι εκεί) άλλος γκρίζος τσίγκος

Όταν θα γκρεμίζεται αυτός ο κόσμος, εσύ θα πρέπει -συνεπής- να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου. Θα του ορκιστείς πως όλα είναι ένας υποκειμενικός, δικός σου προσωπικός πανικός. Όλα, όσα  δήθεν μεγαλοπρεπώς καταρρέουν γύρω σου, δεν είναι παρά φύλλα τσίγκου.

Κρακ

Κάποιον άλλον, όμοιον με μένα στις πιό πολλές παράμετρους, θα τον άφηνα (ακόμα και μισοζώντανο) σ' ένα ΧΥΤΑ να σαπίσει αλλά η σορός που είδα να κείται πάνω στο πεζοδρόμιο, με εντυπωσίασε επειδή εξέπεμπε κάτι το ευτελισμένο - τι ζωή άραγε είχε ζήσει; 

Παρ' όλα ταύτα έπρεπε να τον βοηθήσω να επανέλθει. Φαίνεται πως είχε οστά σαθρά, καθώς άκουγα να σπάνε ένα ένα τα πλευρά του (κρακ κρακ κρακ), κάτω από το βάρος τών χεριών μου, ενώ προσπαθούσα μήπως και καταφέρω να επανεκκινήσω την καρδιά του. Καρδιά βαριά, απρόθυμη, θα την έλεγα "καρδιά με τουπέ"- τι ζωή άραγε είχε ζήσει κι είχε τόσο βαρεθεί;

Την προσοχή μου τράβηξαν κείνες οι πλαστικές τσάντες δίπλα του. Μερικά λεμόνια, κάτι ντομάτες και... λίγα μέτρα πιο πέρα είχαν κυλίσει δυο αυγά. Πεθύμησα μια ομελέτα εκείνη τη στιγμή χωρίς να χαλαρώσω τους μύες τών χεριών μου, ούτε κατά ένα χιλιοστό. Μα κι εγώ -τι στο διάολο!- τι ζωή (μέχρι εκείνη τη στιγμή) είχα ζήσει;

Έμεινα λίγο σ' εκείνη την κολοκυθιά (τι ζωή είχε ζήσει...τι ζωή ζω...) και εν τω μεταξύ κρακ κρακ κρακ σκεφτόμουνα...Άσχετη η στιγμή αυτή από όλα αυτά που είχα σκεφτεί. Συνέβη, συμβαίνει, θα συμβεί. Δεν ακουγόταν μετά πια κρακ κρακ κρακ, σταμάτησα και σηκώθηκα όρθιος. Η επιθυμία για ομελέτα μού είχε περάσει. 

Ο κόσμος είχε μαζευτεί, αποχωρούσα διακριτικά, προσέχοντας να μην πατήσω και σπάσω τα αυγά. Κανείς πια δεν ήθελε ομελέτα εκεί γύρω...κι εγώ, αυτό που λιγότερο ήθελα να ακούσω ήταν ακόμα ένα κρακ.

Σιχαμένα φλόκια

Σε κάθε μέρος που επισκέπτομαι, βρίσκω μια παραλία, μια θάλασσα χακί, μιά λίμνη, όπου οι άντρες ξεπλένουν τις ζωές τους. Ανάλογα την ηλικία, ανάλογα τα βάσανα και τις ενοχές τους, άλλος βρέχει τα πόδια του στο νερό, άλλος πίνει τη θάλασσα ...
Άλλος καθρεφτίζεται στη λίμνη, παρότι είν' ο πιο άσχημος.

Μέσα σ' αυτά τ' απόνε(ι)ρα κολυμπάνε εφηβείες κοριτσιών-ανύποπτοι κύκνοι, που λάσπης πιτσιλιές δέχονται στα λευκά τους στήθη. Λάσπη μαύρη, λάδι μηχανής...Τι πίκρα, τι κρίμα να χρειάζεται αυτή η πηχτή βρομιά, το άχρηστο λάδι μηχανής, τα σιχαμένα φλόκια, για να πάρει μπρος το θαύμα τού Έρωτος, τής Αναπαραγωγής!

Το θέμα οικείο μού είναι και στο μυαλό μου, ευκαιρίας δοθείσης, βασανίζοντάς με τριγυρνά. Τόσο, που θέλω μακριά από όλα αυτά να μείνω. Χωρίς μεγάλωμα, χωρίς ωρίμανση, θα έμενα ένα νήπιο. Πόσο θα μού άρεσε όμως να στέκομαι σε μια γεφυρούλα, φτύνοντας πάνω από το νερό, ξεγελώντας τα ψάρια που νομίζουν πως ό,τι πέφτει από ψηλά στη λίμνη τους είναι φαγάκι.

Joe Hymbine

Ο  Joe Hymbine κατά βάθος γελά διαρκώς. Πιθανόν υποκρίνεται καμιά φορά πως κλαίει και πως καθόλου δε γουστάρει τη ζωή. Στην ουσία ποτέ "δεν τρέχει τίποτα" γι' αυτόν. Ο Joe Hymbine θα πρέπει να είναι μάλλον αμερικανός ή κάτι τέτοιο, πολύ αισιόδοξος, παγκόσμιος πολίτης, ελαφρώς αντικοινωνικός, χιουμορίστας.

Δίνει στον εαυτό του, τακτικά, μιαν ευκαιρία να ξεδώσει. Ο Joe είναι μυώδης, με στρογγυλό ποπό, χρειάζεται να κάνει μπάνιο συνέχεια, το δέρμα του βγάζει μια χαρακτηριστική οσμή και γλιστράει όπως η φαλάκρα του. Είναι γεμάτος σμίγμα, δίχως χοληστερίνη - τσεκ απ, συνέχεια. Καρδιογράφημα, τεστ κοπώσεως non stop.

Στριμώχνει το μυαλό του σε sites ψυχολογίας...Η ψυχολογία είναι το παν γι' αυτόν. Τη χρησιμοποιεί κυρίως για να ξέρει τί σκέφτονται οι άλλοι, αν μπορεί ποτέ να πάθει σχιζοφρένεια κι αυτός (στα καλά καθούμενα). Επίσης είναι πολύ περίεργος γιά ό,τι λένε γι' αυτόν οι κοπελιές και πώς βρίσκεις εύκολα το σημείο G με κανόνα και διαβήτη.

Κερδίζει στοιχήματα εξειδικευμένης κουλτούρας, έχει μόρφωση σφαιρική. Ξέρει ποιος μεγάλος σταρ "ήτανε λούγκρα", ποιος κοντός και ποιος ψηλός. Ποιος ήταν πλούσιος κι έγινε φτωχός, ποιος θα ανέβει προσεχώς. Λίγα για όλους ξέρει ο Joe μα κανείς δε νοιάζεται γι' αυτόν. Ως είδος δεν τον ξέρει ουδείς. Εντελώς συμπτωματικά, λίγα πράγματα για κείνον έμαθα εγώ.

Μαμά

Κοιτάζω ψηλά στον ουρανό, νιώθω πως κάποιος από κει με βλέπει. Μια μαμά είναι κει από νωρίς το πρωί αλλά κάθε τόσο κρύβεται, χρειάζεται τον καθρέφτη της όλο και πιο συχνά. Ξαναχτίζει έτσι μια μέτρια ομορφιά, γεμάτη φροντίδες και σκοτούρες. Ποτέ δεν καταφέρνει να λάμψει. Καμιά φορά πέφτει από κει πάνω, κρύβει τις ρυτίδες της βουτώντας στη θάλασσα, βρέχοντας τα μαλλιά της. Έτσι, την συναντώ στην ακτή το απόγευμα - παλιόγρια, μαυροντυμένη, τυλιγμένη μες στα φύκια.

Τέτοιο πλήθος

"Τέτοιο πλήθος είστε που αν σας βεβαιώσω ότι δεν έχω απογόνους, θα αρχίσετε όλοι, καθένας μέσα του, να πιστεύει πως τάχα είναι κείνος ο μόνος απόγονός μου. Κι αν πάλι σας δείξω στοργή, σαν να ήσασταν όλοι παιδιά μου, τότε καθένας μέσα του θα πιστέψει ότι είναι το παιδί μου το πιο αγαπημένο.

Πίσω από τη μωρία σας, κακία δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο ψεύτρες και ξιπασμένες μάνες που δεν ήθελαν άλλο, παρά μόνο να βαυκαλίζονται πως έφεραν στον κόσμο τον ένα, κάποιον Ένα, τον μοναδικό, ανάμεσα σε ίσους."

Και αυτόν να φοβάστε...

Το στενό κόκκινο χαλί που προθυμοποιήθηκαν να στρώσουν κατά την άφιξή του, είχε αξία συμβολική. Άνθρωπος για τον οποίο αίμα πολύ είχε χυθεί και κείνος μέσα στο αίμα είχε περπατήσει προκειμένου να γνωρίζουν όλοι με ποιον έχουν να κάνουν και τι καταβολές έχει. Τα υποδήματά του όποιος κοίταζε υποκλινόμενος, έβλεπε τη διαδρομή του.

Ναι μεν κατασταλαγμένος τώρα πιά, έσφιγγε ολονών τών παρατεταγμένων τα χέρια, αλλά η σπουδαιότερη συμφωνία που θα μπορούσες να συνάψεις μαζί του ήταν εκείνη που γίνεται ανάμεσα σε έναν ισχυρό κι ένα έρμαιο αδύναμο. Σε κάποιον που είτε θα σου επιτεθεί είτε θα σου πετάξει ένα κοκαλάκι, λίγη βεβαιότητα για ειρηνική συμβίωση.

Αυτό ήταν όλο...Οι πόλεμοι που είχε κάνει σε ανύποπτο χρόνο, τα αναίτια μακελειά και η σκληρότητα απέναντι στους ανυπεράσπιστους, δεν ήταν μια διασκέδαση γι' αυτόν. Πάρεργο και ψυχοφθόρο, ενάντιο στις αρχές του ήταν οπωσδήποτε. Ήξερε όμως καλά πως έπρεπε μέρα με τη μέρα, με κάτι απάνθρωπο να χτίζει μια εικόνα. Για να βαδίζει στα κόκκινα χαλιά των υποδοχών αλλά μακριά, πολύ μακριά, από τα χνώτα των συμμάχων.

Παντοιοτρόπως

Todo modo είναι η σκληράδα που πρέπει να έχουν οι ιδέες, εκείνη τη στιγμή που τις πιστεύεις ενώ είναι ακόμα νεογέννητες, ασχημάτιστες, χωρίς τη διπλωματία που έχουν οι ιδεολογίες. Χωρίς καθοδήγηση. Είναι κάθε ρήξη που μπορείς να φανταστείς και όλη η αναίδεια που μπορείς να επιδείξεις στους δάσκαλους σου, που λένε πως δεν είναι δυνατόν να ψάχνεις για όλο και βαθύτερες ρίζες. Τα γιατί δεν τελειώνουν. Είσαι διατεθειμένος γι' αυτό το "πάση θυσία";

Κι αφού βλέπω τόσο μακριά, μόνο γι' αυτό, συμπεραίνω πως έχω αναρριχηθεί και στέκομαι πάνω σε ώμους γιγάντων - γελοίων, αλλά γιγάντων. Παραπάνω κι από ύψος γιγάντων είναι αυτό. Ζάλη μού φέρνει να βρίσκομαι στους ώμους γιγάντων με κοθόρνους καθώς κάνουν το γύρο τους στη σκηνή απέναντι σ' ένα κοιμισμένο κοινό .

Todo modo είναι "σ' αφήνω να λες ό,τι θες" αλλά ούτε να το σκεφτείς πως "θα περάσει το δικό σου". Τίποτα δε θα συζητηθεί. Τη φύση θα τη δεις μέσα στη σύσπαση των μυώνων κατά το ζευγάρωμα, την πληγή τής μάχης, στο μυαλό σου που έχει ποτιστεί (βλέπεις τη δύναμη που το κρατάει ακίνητο αλλά κι ανήσυχο μέχρις εξαντλήσεως)...Άρα είναι η επιμονή και η σταθερότητα τής δύναμης, αυτό που μετράει.

Έχω ένα όνειρο: Αυτός ο κόσμος, αυτό το είδος, κάποτε δε θα θέλει πια να μιλάει. Αργότερα θα χάσει και τη δύναμη να το κάνει.

Γρήγορες σκέψεις σε μια ώρα

Ακριβώς μια ώρα νωρίτερα από το προβλεπόμενο, εντελώς κατά λάθος, έφυγα από το γραφείο. Ένα σωρό αιτίες μπορώ να βρω γι αυτό που μου συνέβη αν και αντιλήφθηκα το γεγονός μόνο όταν έφτασε η ώρα που θα έπρεπε κανονικά να φύγω από τη δουλειά. Σίγουρα σ' αυτό το χρονικό διάστημα τής μιας ώρας θα είχε γίνει ό χαμός: Πολίτες οργισμένοι θα στρίγγλιζαν αλλόφρονες. Άλλοι θα φαντάζονταν τον κρατικό λειτουργό να επιδίδεται σε κάποια λαθραία ευχάριστη δραστηριότητα, άλλοι πάλι θα έβλεπαν, πίσω από το γεγονός τής απουσίας, κάποια καταχρηστική προσοδοφόρα κίνηση, από κείνες που καθημερινά αποκαλύπτονται.

Ο κόσμος φαντάζεται και θέλει να το κάνει βίαια. Μέσα στις ιστορίες του πρέπει να έχει μια σπουδαία θέση το παράνομο, το χυδαίο. Τι πλήξη ένας κρατικοδίαιτος που δεν κουτουπώνει μια γραμματέα αλλά απλώς κοιμάται δέκα λεπτάκια... Ζωγραφίζει σκιτσάκια, γράφει ποιηματάκια.
Πού είχα μείνει;

Α! Με είχε καταλάβει ένα συναίσθημα αταίριαστου χρόνου, καθώς έβλεπα ότι ακόμα ο ήλιος ήταν πολύ πιο κοντά στην όψιμη μεσημεριάτικη θέση του παρά στην πρώιμη απογευματινή. Κάτι ενοικιαζόμενα ηλεκτρικά αυτοκίνητα για παιδιά (που συνήθως επιστρέφοντας σπίτι, βλέπω να τα μαζεύει ο ιδιοκτήτης τους) τα είδα ακόμα να κάνουν βόλτα στην πλατεία μέσα σε μουσικές που τρελαίνουν τα νήπια και στους μεγάλους φέρνουν άλλοτε νύστα κι άλλοτε νοσταλγία.

Αμερικάνικα τού τύπου "There's a new kid in town"... Σταμάτα να γράφεις ποιήματα... Επειδή υποτίθεται πως "There's a new kid in town / Everybody's talkin 'bout the new kid". Σταμάτα, σταμάτα...Ποια είναι η δουλειά μου; Την πρόδωσα. Πρόδωσα την ουσία τής ανάγκης να υπάρχω, ακριβώς εκείνη την αίσθηση πως δεν είναι δυνατόν να απουσιάζω από κάπου.

Τώρα θα ενθουσιαστώ. Όλοι με πήραν στο κατόπι και σχεδόν όλοι φορούν τακούνια, επί τούτου...Για να αισθανθώ, να ζήσω ηχητικά το ρόλο τού κυνηγημένου από τα πλήθη. Αλλά όχι από έχθρα ή από κακία. Η ωριαία απουσία μου μετουσιώνεται, έτσι, στο λιντσάρισμα ενός ραντεβού, στο όριο ενός βιαστικού κουτουπώματος.

Οι αναξιοπαθούντες ζητούν βοήθεια τη νύχτα

Η τηλεόραση επιτέλους ευαισθητοποιήθηκε. Τον τελευταίο χρόνο, ιδίως, αφιερώνει αρκετά λεπτά (συνήθως μεταμεσονύκτια λεπτά - πειράζει;) σε συνανθρώπους μας με Άνοια, με Νοητική Υστέρηση ή με κάποια αναπηρία κινητική. Γενικά ασχολείται με τον πόνο τού ανθρώπου τής διπλανής πόρτας. "Πονάς; ...να πάρω κανένα χάπι για τον πόνο σου;"

Το παλιοκόριτσο που έπεσε θύμα τών διαδικτυακών παραβατικών, μόνο και μόνο επειδή πόζαρε σχεδόν γυμνή μπρος στην γουέμπ κάμερα, είναι μια περίπτωσις. Ο γέροντας (όχι ο ποιητής, ούτε ο Παΐσιος) που κρατώντας αποστάσεις από τα νιάτα ("Να φύγετε, κύριοι, να πάτε αλλού" - "Get the hell outta here, gentlemen, go elsewhere!") δεν καταφέρνει να καταξιωθεί ως φίλος τής νεότητος, είναι άλλο έργο. Συλλαμβάνεται αργότερα από την ομάδα ΔΙΑΣ, σαν ένα είδος vigilante και μένει με το Μάγκνουμ στο χέρι...κι αυτό λιώνει πάνω στο παντελόνι.

Όλοι αυτοί, τρόπον τινά, "θέλουν και τα παθαίνουν". Η πραγματική τραγική περίπτωσις είναι εκείνη τού ηθοποιού που ενσαρκώνει τον ψημένο (με το αίμα του) ρεπόρτερ που, μετά από ρεπορτάζ πανδύσκολα (αποστολή στο Κουβέιτ, ρεπορτάζ για το σεισμό στο Αίγιο, πινγκ πονγκ με τον Τσάβες κ.ά.) αναγκάζεται λόγω οικονομικών συγκυριών να πάρει συνέντευξη από κάποιο πορνίδιο/σταρλέττα, η οποία κοκορεύεται (κοτεύεται) πως κοιμάται με πολλούς.

Πώς την ακολουθείς την κότα; Χα! Προσποιήσεις τέτοιες κάνει που θα χρησίμευε και στην προπόνηση τών τερματοφυλάκων. Κοτ κοτ. Ακολουθώντας ο βετεράνος τη σταρλέττα, γλιστράει σ' ένα στενό διάδρομο. Παρασύρει στο διάβα του και κάτι πορτατίφ, κάτι σιφινιέρες. Στο τέλος τα καταφέρνει: τής ρίχνει ένα ματσούκι ανάμεσα στα πόδια, πέφτει κάτω το γύναιο. Σούρνεται ως τα κει ο πουρός αλλά (μού φαίνεται λογικό) πονάει πλέον παντού.

Αμέσως μετά ακολουθούν οι "παστίλιες που εσύ τις παίρνεις, άλλος σταματά να πονάει".

Ναι αλλά εσύ φταις!

Στον Franco Califano


Μα, είχε (τουλάχιστον) βαρεθεί να ακούει όλη τη μέρα αναλύσεις επί αναλύσεων...Τα πετρέλαια, οι τόκοι, τα σπρεντς, τα συμφέροντα. Όλοι αυτοί που παρήλαυναν από την τηλεόραση  -και με το τρομαγμένο ύφος τους έκαναν μπαμ πως είχαν πέσει τραγικά έξω στις προβλέψεις τους-  τώρα είχαν νέες προβλέψεις. Αποδείκνυαν συνάμα πως το προηγούμενο λάθος τους είχε πιθανότητες μόνο q=1/1000000000, αλλά...

Είχε βαρεθεί κι αφού έβγαλε τη ρόμπα της, έβαλε λίγο κραγιόν κι ένα παλτό και βγήκε στο δρόμο.

Έξω βρέθηκε στους ίδιους δρόμους που πάντα έπαιρνε και πάντα στο σπίτι της πάλι την οδηγούσαν, μετά από μισή ώρα το πολύ. Σαν τα ηλεκτρικά αλογάκια όπου ανεβαίνουν τα παιδιά και με ένα κέρμα χοροπηδούν δέκα λεπτά. Χοπ - χοπ... Ένιωθε τόσο βαριά, λες και είχαν σκαρφαλώσει τρία παιδάκια πάνω της. Τρία γκρινιάρικα βρωμόπαιδα. Τρία βάρη. Ή εκείνη ένιωθε τρεις φορές πιο κοντή...ή η καρδιά της χτυπούσε τρεις φορές πιο αδύναμα;

Το σπίτι έμοιαζε άδειο και εχθρικό. Χωρίς γλυκόλογα, χωρίς κάποιον να της λέει ότι δε φταίει σε τίποτα, ότι τη ρημάζουν οι κακοί...εκείνην, την αθώα περιστερά, εκείνην που την βρήκαν καλή και την εκμεταλλεύονται. Όλοι αυτοί οι τύποι στην τηλεόραση είχαν αλλάξει τροπάριο. Πρώτα τής απαλύνανε τη μοναξιά και τώρα να, συνέχεια "τής τη λένε"...

Και το μισό σπίτι αντηχεί: Εσύ φταις...Εσύ φταις...Εσύ φταις! Και το άλλο μισό ακολουθεί: Για όλα...Για όλα...Για όλα....

Ενοχών και Τύψεων το Ανάγνωσμα

Καλύτερα να αθροίζαμε τις ενοχές μας από τις διάφορες εκείνες στιγμές, όταν μας έβλεπαν οι άλλοι και τους ερχόταν να ξεράσουν πάνω μας ή να μας λοιδωρήσουν, ακόμα και να μας λιντσάρουν...Θα φτιάχναμε με αυτές τις στιγμές ενοχών ένα ανθολόγιο.

Ένα Ανθολόγιο...Σαν άλμπουμ με φωτογραφίες, σαν μετανοούντες που υποφέρουν από τα χτυπήματα τού φραγγέλιου.

Στιγμές...

Να, εδώ είναι που φέρθηκα σαν δειλός λες και δεν είχα το στοιχειώδες θάρρος που έχει ακόμα κι ένα δεκάχρονο παιδάκι.

Άλλη σελίδα...Ωχ! Αυτό πάλι πώς το είχα ξεχάσει; Που φέρθηκα με τόσο αναίδεια, σαν τον χωριάταρο που ριψοκίνδυνα κινείται, ώσπου να συλληφθεί κλέπτων οπώρας ...Στα περβάζια, από μπαλκόνι σε μπαλκόνι.

Εδώ ενσάρκωνα το μάγο; Φθόνος, βασκανία, χολή. Οι άλλοι έτσι, οι άλλοι αλλιώς. Ανάθεμα!  Ζωή...Ναυτία...Ζωή...Ναυτία.

Ως ψεύτης δε...
Ε, μα πώς να τον πω τον τύπο εκείνον που μιλάει λίγο;...Μιλάει όποτε μπορεί να είναι ειλικρινής. Είναι ειλικρινής γιατί δεν λέει ψέμματα αλλά πάλι μιλάει τόσο λίγο που φαίνεται πόσο μικρή διάρκεια έχει η φιλαλήθειά του.

Σελίδες διαφόρων ενδιαφερόντων κι ύστερα σελίδες κενές. Κατά καιρούς κατασκευάζει κανείς τέτοια "Τύψεων και Ενοχών" συναξάρια. Μα όλα μοιάζουν μεταξύ τους και νόημα δεν θα είχε...Παρά μόνο μια υποσημείωση που να εξηγεί γιατί οι σελίδες που έπονται θα μείνουνε κενές.