15 Νοεμβρίου, 2020

Επαναληπτικότητα (Στον Φίλιππα, εχτές που γιόρταζε)

Κοιμήσου. Γρήγορα κοιμήσου για να αρχίσει ο εφιάλτης, ο πολύωρος εφιάλτης. Αν προλάβεις να τον δεις μονορούφι όλον, θα μπορέσεις να ξυπνήσεις το πρωί για να πας στην δουλειά σου. Εκεί θα αρχίσει η καρναβαλική παρέλαση: Κάθε διευθέτηση εισερχομένων και εξερχομένων, η διόρθωση επιστολών, οι ομιλίες των γύρω σου θα σου χαρίσουν μια ευφορία και ένα ηδονιστικό μούδιασμα. Αργότερα, προς το απόγευμα μπροστά στην τηλεόραση με την ένταση τελείως χαμηλωμένη και με ένα κομμάτι του Chet Baker να επαναλαμβάνεται, θα σκέφτεσαι την επαναληπτικότητα των ημερών, τους ομόκεντρους κύκλους (εσύ ...το κέντρο). Κάθε μέρα μοιάζει με την προηγούμενη στο ότι κάθε μέρα ξεχνάμε να κάνουμε κάτι. Εσένα οι μέρες σου μοιάζουν μεταξύ τους γιατί κάθε μέρα, ηθελημένα και εκούσια, αναβάλλεις τα πάντα για την επαύριον.

01 Νοεμβρίου, 2020

29 Οκτωβρίου, 2020

Το μπλουζ τής Ενοχής

Κοιμάμαι...Ξυπνάω...ξανακοιμάμαι, boy Και όταν ξυπνάω ιδρώνω και βλέπω εφιάλτες Υπήρξα πάντα κακός σύζυγος, κακός μπαμπάς, boy Περιπλανιόμουνα τη νύχτα σε μπαρ και πάρτυ νεολαιών κομμάτων Ξενοκοιμόμουνα και ξόδευα το μεροκάματο στις παστρικιές Στερούσα τόσα χρόνια από τη φαμίλια μου ψωμί και γάλα, boy Τα χρήματα της κυράς μου έπαιζα στο μπαρμπούτι Στα κωλόμπαρα βόλταρα και έκανα το γόη Σκεφτόμουνα να βάλω ένα τέλος στην άθλια ζωή μου Ώσπου -αλίμονο- έμαθα πως επιπλέον, boy Έχω κολλήσει την αναθεματισμένη αυτή αρρώστια Καταστροφή! τώρα θα κολλήσω την άμοιρη κυρά μου Τα αγγελούδια μου, τα ανίψια, τα παιδιά μου Και την κακομοίρα κυρά Φρόσω, τη γιαγιά μου

21 Οκτωβρίου, 2020

Στο κελλί

Το γαργοϋλικό τέρας που τόσο καιρό διατηρούσα στην ζωή δίνοντάς του να φάει σιχαμένα αποφάγια, όταν με έβλεπε γρύλιζε τρυφερά, λες και με ευχαριστούσε. Ένα χαμόγελο σαν αυτό τών επαιτών και δυο υγρά μάτια στρέφονταν προς εμένα. Ανταπέδιδα έναν απαξιωτικό μορφασμό... Μία των ημερών πηγαίνοντας για την τροφοδοσία του, δεν βρήκα εκεί το τέρας. Παρόλο που η συνήθης δυσοσμία του δεν ήταν πια παρούσα, υπήρχε η αίσθηση πως κάτι ζούσε εκεί μέσα...θόρυβοι, ψίθυροι και ένα φως που έτρεμε. Ψάχνοντας βρήκα ένα ανθρωπάριο παχουλό και κοντό με όψη βρέφους που χαμογελούσε με δυο δοντάκια να ανατέλουν...ένα πρόσωπο σαν αυγή. Του χαμογέλασα από καρδίας και εκείνο δεν άλλαξε όψη: γελαστό ήταν, γελαστό παρέμεινε. Σκέφτηκα πως σε ένα τέτοιο αγγελούδι άξιζε ένα πολύ καλύτερο πιάτο με γευστική και υγιεινή τροφή. Γύρισα στο σπίτι και επέστρεψα με δύο πιάτα γεμάτα λειχουδιές και φρούτα διαίτης. Έφαγε αχόρταγα και κάθησε στο πάτωμα. Το κοίταξα με τρυφερότητα, χαμογέλασα πατρικά. Εκείνο γρύλισε και μου χαμογέλασε με ένα χαμόγελο σαν αυτό των επαιτών. Με κοίταξε με δυο υγρά μάτια.