Απρόβατο

 Όταν η φωνή μου ακουστεί στο ραδιόφωνο το βράδυ, ξέρω πως όλη η ανία και το κενό τών ημερών σου θα σε οδηγήσουν στη γωνία σου, στο σαλόνι το δίχως δάπεδο. Εκεί όπου τα έπιπλα ακουμπάνε στο χώμα, απευθείας στη γη και...

Μα εσύ, τι είχες στο μυαλό σου όταν έβαζες το διπλό κρεββάτι στο υπνοδωμάτιο εκείνο της τρώγλης-έπαυλης, εκεί στου Ασπροβάτου; Συσκευές κι έπιπλα αμερικάνικα, στον τόπο όπου ακόμα ο αδελφός αγαπούσε την αδελφή, ο πατέρας την κόρη και "ο διάβολος πολύ συχνά δεν είχε τι να κάνει".

Η βροχή μύριζε κάτουρο ποντικού, το φθινόπωρο, όταν έλουζε τα δέντρα. Η άνοιξη πολλές φορές, λόγω τών ιώσεων και των κρίσεων τού άσθματος, έφερνε το γιατρό κοντά στις μοναχές του μοναστηριού, κάπου κοντά στα μέρη σου.

Μοναχές...Γυναίκες ήταν. Γυναίκες, όλες τους κοντές, κατά λίγο πιο ψηλές από το ένα μέτρο. Χαμογελαστές, ευγενικές...Καλούσαν το γιατρό μοναχά νυχτερινές ώρες. Αυτό το γεγονός συν το ότι οι πιο πολλές δεν σε κοιτούσαν ποτέ στα μάτια, πρόσθετε ένα μυστήριο στο χωριό όπου κι εσύ ζούσες και προφανώς ανήκες.

Πελλά!

 

Κι έτσι...

Από τις διδασκαλίες για το "ευ ζην" περάσαμε στα σχέδια σωτηρίας. Από τις ευγενείς προσπάθειες να εξυψώσουμε το πνεύμα μας (να ψηλώσει καμιά δεκαριά πόντους), βρεθήκαμε στην εξάσκηση κουβαλήματος τού σαρκίου μας χωρίς όμως να ξεμεσιαστούμε κιόλας. Επαγγελματικός αθλητισμός; Το μεγαλείο τού αθλητισμού δέχεται κι εκείνο πλήγματα ...Από τον Δήμαρχο Πιστόριους έως τον Φτερωτό Ανάπηρο.

"Και κανείς δε λέει τίποτα!" έκρωξα σαν το αρπακτικό που πέφτει πάνω στα κουφάρια. Τα βλέπει από ψηλά (μοιάζουν κι αυτά μια ζωγραφιά) κι εφορμά καταπάνω τους, σχηματίζοντας τις σπειροειδείς τροχιές σαν τα ξερά φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα. Και κανείς δε λέει τίποτα. Πόσο αγγίζει τις επαναστατημένες καρδιές αυτή η φράση! Υπερεκτιμημένη (αυτός που τη χρησιμοποιεί, ήδη δε λέει τίποτα).

Σ' αυτό το ξέσπασμα η κλασική Κυπριακή ομορφιά σκίρτησε:

- Πελλά...πελλά!

- Μα τι μπελά μου λες;

- Λέγω: Τρελά!

Σύνθημα ήταν; Σκέφτηκα πάντως πως στ' αλήθεια δεν περνά πια κανείς από το χωριό μας για να μας πει πώς πρέπει να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, τι να τους μάθουμε, τι να περιμένουμε από αυτά...Πότε να τους δώσουμε εκείνη την περίφημη "μια ξυλιά στον πισινό". Κανείς πια δεν μας λέει ποια προσευχή πρέπει να λένε. Στο σκοτάδι μας έχουν αφημένους. Λες και τώρα, τέτοια ώρα, αυτό μας μάρανε και όλα τα 'χε η Μαριορή...η παίδων ανάπλασις τής έλειπε!

Και τελικά ...πάλι κράζω: Κανείς δεν λέει τίποτα;

Mentre vivo senza te

 

Στο τσιρκο

 Αν εξαιρέσουμε μια θρησκεία, μια πατρίδα και μια οικογένεια…όλα τα υπόλοιπα τα έχω.

Εχω τα μεσημέρια της Kυριακής, με θερινό ωράριο και φοινικόδεντρα με μαιμούδες, παιδάκια και βρέφη, τέκνα γεννήματα αρρώστιας τέλειων γονέων. Εχω τρία ονόματα. Το ένα είναι Ιησούς, το άλλο Εωσφόρος. Το τρίτο και πραγματικό που με αυτό θα με φωνάζετε, ακόμα δεν το ξέρω.

Εχω την επίγνωση του τι είμαι και τι μπορώ να κάνω. Εχω την εικόνα της ζωής μου, σχεδόν ολόκληρη, από τώρα εως την αιωνιότητα. Μου λείπει μόνο αυτό το κομμάτι ανάμεσα στο τώρα και το τέλος.

Εχω δυνατές γνωριμίες στον άλλο κόσμο που μεσολαβούν για μένα στον δημιο-Δημιουργό για να καθυστερήσουν το τέλος μου μέχρι εγω να το σχεδιάσω όπως θελω.

Εχω γονείς μυστηριώδεις, του ιδιου φύλου, που σε ένα από τα χιλιάδες συμπαντικά παράδοξα καταχώρησαν και τη δική μου σύλληψη και γέννηση ως φυσιολογικές. Έχω μια πολύ σπουδαία εικόνα για τον εαυτό μου που κάθε τόσο τη διαλύω σε κομμάτια για να την ξανασυναρμολογήσω ακριβώς ίδια. Και αυτό είναι που την κάνει τόσο σπουδαία.

Έχω τη συνήθεια, όταν κάνω κάτι τέλειο, να το κάνω μια και έξω. Ένα πυροτέχνημα όταν κάνει την πτήση του δεν την κάνει κομματιαστά, αλλά από την εκτόξευση έως το πλήρες θέαμα. Ξέρω από τώρα την αποτυχία μου και έχω έτοιμη τη δικαιολογία γιατί ποτέ δεν αναβάλλω τίποτα . Έχω επίσης όλα τα ταλέντα του ανθρώπου του ταπεινού μου επιπέδου.

Αρκετά όμως. Θα ήμουν υπερόπτης να αραδιάζω τις διαφορές μου από τους άλλους. Θα νόμιζαν όλοι πως παω να φανώ ανώτερός τους ενώ εγώ, αντίθετα, θέλω να τους μοιάσω. Ή μάλλον αυτοί να μου μοιάσουν. Κακό δεν είναι αλλά εξαγριώνει τον κόσμο που δεν έχω τίποτα να μοιράσω μαζι του αλλα, δυστυχώς, ούτε και να μοιραστώ μαζί του.

Ας τα ξεχάσουμε όλα, φίλοι μου. Ώρα για ανακωχή.

Ελάτε σπίτι μου να δείτε μια όμορφη παράσταση: Σ ένα μικρό κουτί έχω δεκάδες μικροσκοπικούς Gene Kelly που ξεχύνονται και χορεύουν, αυτοσχεδιάζοντας καθένας τους ανεξάρτητα από τον άλλο, το “singin in the rain”, πάνω σ ένα καντράν χαλασμένου ρολογιού τοίχου. Κάθε απόγευμα, τις Κυριακές που οι γονείς βαριούνται τη ζωη τους.

Ολοι, μικροί και μεγάλοι, ευφυείς και ανόητοι, γελάμε το ίδιο πηγαίνοντας στο τσίρκο.

Στιγμές

 

 Στιγμές που μας κάνουν να περιμένουμε άλλες στιγμές...