05 Μαρτίου, 2024

Θυμάμαι ακόμα



Το θυμάμαι ακόμα

το καμπαναριό του χωριού να φτάνει στην δική μας ταράτσα

τους περιπάτους τα απογεύματα του Σαββάτου στην  grande piazza

με τα αγοράκια που κοιτούσαν τις κυρίες αφηρημένα


Τα θυμάμαι ακόμα 

τα ζωντανά να κατεβαίνουν την νωπή κατηφόρα

μουγκρίζοντας από τον φόβο και γλιστρώντας

ενώ η φωνή του βοσκού χανόταν μες τις κουδούνες


Το θυμάμαι ακόμα

το σχολείο που όλο τού λιγόστευαν οι τάξεις

τα άχρηστα θρανία γίνονταν ξυλεία, καίγονταν μύριζαν χαρτί

χαρτί με γνώσεις, χαρτί με παρτίδες ναυμαχίας, χαρτί με νότες 


Σε θυμάμαι ακόμα

κι εσένα μπροστά στην τηλεόραση να δακρίζεις

να κλειδώνεσαι στο μπάνιο με τις ώρες

και στα τηλεφωνήματα να μου μιλάς γιά τη ζωή