18 Φεβρουαρίου, 2018

ΘΑ ΣΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΩ

Θα σε χαστουκίσω αγρίως καμμιά φορά και θα το κάνω εξαιτίας τής "δύναμης τής λογικής" σου που με εξοργίζει περισσότερο και από την "δύναμη τής θελήσεώς" σου. Και όταν μου μιλάς για την δύναμη τής πίστης σου ή για την δυναμη τής τύχης σου και για το "άστρο σου" ή για το γούρι σου και την θετική ενέργεια, την ανταμοιβή από τον ουρανό για τις καλές σου πράξεις...Αααα θα σε χαστουκίσω.


08 Φεβρουαρίου, 2018

06 Φεβρουαρίου, 2018

ΛΕΞΕΙΣ


Όπως σκεφτόταν, έτσι μιλούσε. Πριν προσληφθεί στο πρακτορείο εκείνο, όλοι μιλούσαμε με έναν τρόπο τέτοιο ώστε να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον και αυτό το πετυχαίναμε με πολύ λίγες λέξεις. Είχα εκτιμήσει κατά προσέγγιση πως χρησιμοποιούσαμε γύρω στις 40 λέξεις κάθε μέρα, για να διεκπεραιώνουμε τις εργασίες τής κάθε ημέρας. Άλλες 30 περίπου χρησιμοποιούσαμε για τις άλλες επικοινωνιακές μας χρήσεις τις σχετικές με την έκφραση συναισθημάτων, κάποιο αστεϊσμό, κάποιο κόρτε σε καμμιά κυρία κ.ο.κ.

'Οταν λοιπόν ο νέος εκείνος υπάλληλος άρχισε να εργάζεται εκεί, παρατήρησα πως για να διεκπαιρεώσει την ίδια εργασία δαπανούσε περίπου ίσως και παραπάνω από 200 λέξεις και με έναν τρόπο τέτοιο που να νιώθεις έντονα πως πλατυάζει. Μας άρεσε όμως αργότερα και εμάς να φτιάχνουμε φράσεις με 7 λέξεις αντί τών συνηθισμένων με 3 ή 4.

- Πρόσεξες πόσες λέξεις χρησιμοποίησα για να σού πω κάτι ασήμαντο; Εεεεε!
- Πλάτυασες πάλι, μεγάλε! Έσκισεςςς.
- Μόνο 4 λεξούλες; Σιγά...δεν πρόκειται ποτέ να διαπρέψεις στο εγκεφαλικό άθλημα αυτό...

Από την ημέρα που πάτησε το πόδι του στο πρακτορείο εκείνος ο νέος πλανιόταν στον αέρα μια έλλειψη συγκέντρωσης, μια απροσεξία και προχειρότητα. Μια τών ημερών, η απροσεξία ενός από μας κόστισε ένα σπασμένο πόδι σε έναν άλλον. Χρειάστηκε ένας ακρωτηριασμός...όλο το δεξί πόδι, από το γόνατο και κάτω. Μετά την βουβαμάρα επιστρέψαμε στα λίγα λόγια.

Κάποιος κρέμασε μια επιγραφή:
ΤΟ ΨΕΜΑ ΕΧΕΙ ΚΟΝΤΑ ΠΟΔΙΑ. Η ΦΛΥΑΡΙΑ ΜΟΝΟ ΕΝΑ.







29 Ιανουαρίου, 2018

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Θα ήθελα να πίστευα, αν όχι να 'μουν σίγουρος πως ο χρόνος στις πολιτείες, έστω και για λίγη ώρα, θα γύριζε πίσω και θα προσγειωνόμουν μία τών ημερών σε ένα τυχαίο αεροδρόμιο. Βαλίτσες ανοιχτές, όχι μηχανήματα και ανιχνευτές μετάλλων... Μόνο έρευνα από εκείνες που σου χαλούσαν τις βαλίτσες και βιαστικά μάζευες τα πουκάμισα και τα εσώρουχα που είχαν πέσει στο πάτωμα. Σε λίγη ώρα βρισκόσουν σε ένα ταξί που σε οδηγεί στο ξενοδοχείο. Η ρεσεψιόν που ήταν υποδοχή, με μεσόκοπους ρεσεψιονίστ...μιλούσαν 4-5 γλώσσες και ήξεραν τι θέλει ο ξένος που έρχεται από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Γαλλία...

- Πότε θα φύγετε; Πού μένετε; ΤΚ τής πόλης σας; Μην καπνίσετε στο δωμάτιο. Αφήστε μας ένα τηλέφωνό σας και e-mail address.

- Δεν έχει e-mail ακόμα ούτε καν ίντερνετ δεν έχει εφευρεθεί. Τι να την κάνεις την πόλη μου, είναι ένα επήνειο που μάλλον δεν γνωρίζεις καν. Και... τι άλλο; Α, πότε θα φύγω...Ακόμα δεν έφτασα ...πού θελεις να ξέρω;