14 Οκτωβρίου, 2009

Παιδική ηλικία




Σπίτι μακριά από τ' άλλα σπίτια
εκεί περνούσαν οι μέρες
παράθυρο ορθάνοιχτο απ' τον αέρα
οι κουρτίνες γκρίζες σημαίες

Κοιτούσα το χωριό που σκούριαζε
καθώς έπεφτε ο ήλιος
κόσμος ολόκληρος το δωμάτιο
παλιά παιγνίδια και χειροτεχνίες

Με το πρόσωπο μες τις παλάμες
ψιθύριζα τις προσευχές μου
οι τραχειές φωνές των βοσκών
σκόρπιζαν τις λίγες γραμμές μου

Όταν η ώρα περνούσε, οι καμπάνες
σήμαιναν το θάνατο της κάθε μιας μέρας
έφτανε η ώρα να στήσω τ' αυτί μου
ανασαίνει τάχα ακόμα ο πατέρας;

Ελευθέρωνα έπειτα την ψυχή μου
την άκουγα να φεύγει μονάχη
με ένα θρόισμα μακρόσυρτο
σπουργιτιών πέταγμα μέσα στα στάχια

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Με ευαισθησία,ηθικό θρησκευτικό στοιχείο,αρμονία,χρώμα και ομορφιά λόγου.Στοιχεία που το κάνουν ευάρεστο.

cloudsinthemirror είπε...

Πάλι εσείς! Αφηστε λίγο χώρο μετά τα κόμματα...