10 Νοεμβρίου, 2009

Bandiere Rosse o Nere

Immagine: Bandiere di preghiera - book fotografico di raffaelebrustia
Immagine: Bandiere di preghiera - book fotografico di raffaelebrustia




Voglio seguire bandiere rosse
Voglio seguire bandiere nere
oggi che nessuno segue niente
e tutti stanno fermi li’
immobili a guardare
Voglio seguire forze decise
Distruggere senza costruire
Distruggere senza pensare
Il giorno dopo che faro’
Mi basterebbe devastare
Tutte le faccie dai sorrisi
Darebbe gioia a me bruciare
Solo per vedere grandi fuochi
Che vi fan scappare come topi
Sterminati mentre escono
Dalle loro comode tane
Luoghi d’inerzia mentale
Odore di muffa e di morte
Televisori e cucine
Frigoriferi per i cadaveri vostri
Per mantenervi come mummie
In un museo universale
Dove nel futuro vi guarderanno
Con schifo e curiosita’
Considerandovi una specie
Transitoria dal pianeta
Strani insetti che si son nutriti
Dalle vite dei piu deboli di loro
Piu’ deboli e piu’ idioti
I piu’ refrattarii della storia
Vorrei fare una bella compagnia
Di me e di voi tutti insieme
Chiusi ermeticamente
In una piramide fatta di guano
Lanciata verso le galassie
Con  una lapide
Di plastica con scritto sopra
Eravamo noi
I figli degli dei, i Prediletti.



4 σχόλια:

clouds in the mirror είπε...

Θελω ν'ακολουθήσω κοκκινες σημαιες
ν'ακολουθησω τις μαυρες τις σημαιες
σημερα που κανεις τιποτα δεν ακολουθει
μονο καθονται ολοι και κοιτανε
ακινητοι,αποσβολωμενοι
Θελω ν'ακολουθησω δυναμεις αποφασισμενες
να καταστρεψω χωρις να ξαναχτισω
χωρις σχεδια για την επομενη μερα
τι μελλει γενεσθαι;δε με μελει!

Μου φτανει να ερημωσω
τα προσωπα σας απ'το γελιο
χαρά θα μου 'δινε να 'παιρναν όλα φωτιά
μονο και μονο για να σας βλεπω
τρομαγμένοι να φεύγετε απ'τα σπιτια
να εξοντωνεστε πανω στο φευγιο σας
ποντικια που αφηνουν τις φωλιες τους
τα εντευκτηρια της πνευματικης αδρανειας
τα γεματα μποχα μουχλα και ψοφιμια
τηλεορασεις και κουζινες
ψυγεια για τα πτωματα σας
διατηρημενα σαν τις μουμιες
σ'ενα οικουμενικο μουσειο
οπου στο μελλον θα σας βλεπουν
με περιεργεια κι αηδια
θεωρωντας σας ενα ειδος
περαστικο απ'τον πλανητη
παραξενα εντομα που τραφηκαν
απ'τις ζωες των πιο αδυναμων
πιο αδυναμων και πιο ηλιθιων
των πιο ανεπιδεκτων της ιστοριας

θα εκανα μια μεγαλη παρεα
εγω κι εσεις ολοι μαζι
ερμητικα ολοι κλεισμενοι
σε μια πυραμιδα απο guano
που εκτοξευεται στους γαλαξιες
μαζι με μια επιτυμβια πλακα
φτηνη,πλαστικη που απανω γραφει
"Ημασταν εμεις,
των θεων οι γιοι ,οι Εκλεκτοι"

Ανώνυμος είπε...

Άν ο υπαρκτός κόσμος είναι για τα σκουπίδια,αν τα αληθινά άτομα είναι τελείως σκατά,αν οι αυθεντικές καταστάσεις της ζωής μας είναι αφόρητες,
είναι άραγε υγιές να πασαλείβεσαι με κόπρανα και να κολυμπάς μέσα στα απόβλητα της ανθρωπότητας;Και όταν συνειδητοποιείς τη μοναξιά σου και την υπαρξιακή δέσμευση με τον εαυτον σου,είναι σα να μην περιμένεις τίποτα από κανέναν.Εμ τότε,τι υποχρέωση έχει ο άλλος να σε καταλάβει,να σε αποδεχτεί,να σε ακουσει,να σε εγκρίνει,να μη σου λέι ψέματα,να σε
αγαπάει,να σε σέβεται..Και οι εκλεκτοί ποιοί είναι;Οι αποτυχημένοι;
Τελικά είναι καλύτερα να υποφέρεις πολύ απ'την πραγματικότητα παρά να απολαμβάνεις την άγνοια ενός μυθικού σύμπαντος;

Ανώνυμος είπε...

Όσο για τις έννοιες καλού κακού μήπως είναι καλύτερα να τις δεχθεί κανείς όπως όλοι;Αναθέτουν τη δουλειά στο Θεό.Καιγια όσα δεν μπορείς να αποκτήσεις εδώ παρηγορούν οι θρησκείες με τη μαγεία της πίστης
Πέρα απ'αυτά,ακόμα κι'αυτά που γράφετε,είναι σα να βάζουν σε δοκιμασία το εγώ και τροφοδοτούν τη ματαιοδοξία.

Ανώνυμος είπε...

Καταλπέτης το κείμενο,έκδηλο το μίσος,ακόμη και σα γραφή,τρέχει ο λόγος
(χωρίς τόνους).
Εσείς, αν σηκώνατε παντιέρα,ποιό χρώμα θα είχε η σημαία σας;