11 Φεβρουαρίου, 2010

Η Ενηλικίωση

Στέκεσαι δίπλα μου κιόλας πιό ψηλά από μένα. Μιλάς μαζί μου κιόλας πιό σοφά από μένα.
Σφίγγεις το χέρι μου κιόλας πιό δυνατά από μένα. Προχωράς στη ζωή, ξεπερνώντας από τώρα εμένα.

5 σχόλια:

meril είπε...

πονάει;

Riski είπε...

Αυτή ήταν στο βάθος η προσδοκία σου. Ή μήπως όχι;
:))

Θεία Θ είπε...

Το αντίθετο θα ήταν τρομερή ήττα, δε νομίζετε;

clouds in the mirror είπε...

meril: πάντα υπάρχει πόνος. Απλώς μερικές φορές υπερισχύει η χαρά.

Riski: Αυτή ήταν μία από τις προσδοκίες και την είδα σιγά-σιγά να εκπληρώνεται.

clouds in the mirror είπε...

Θεια Θ. : Δεν φαντάζεστε πόσο πιθανές είναι οι "τρομερές ήττες"...