17 Σεπτεμβρίου, 2010

Ανακλάσεις


















Θα 'θελα λίγο  να ελευθερώσω τις αισθήσεις μου
να ακούν και να βλέπουν αυτά που εκείνες θέλουν
κουράστηκε ο νους μου να διατάζει  στρατιώτες
που παραπαίουν μες τις μπρούτζινες πανοπλίες
Μήπως ν' απαρνιόμουν καθημερινές χαρές και λύπες
και μέσα απ' το υπομονετικό ξερίζωμα τών πόθων
να ανακαλύψω την αληθινή ουσία αυτού του Είναι
που στις σπάνιες συμμαχίες μου μ' ενοχές επιβιώνει
Ίσως γίνει σοφότερη η ύπαρξή μου αν για λίγο
κοιτάξω το δέντρο και ας χάσω  ολόκληρα δάση
αν απαλλαγώ απ' αυτό το αδιαίρετο ανίκητο Ένα
κι αφοσιωθώ μοναχά στου φωτός τις ανακλάσεις






2 σχόλια:

Βάσσια είπε...

Μοιάζει με πρόσκληση.... και πρέπει να την αποδεχθούμε.
Για λίγο ελευθερία.

Καλό Σ/Κ

clouds in the mirror είπε...

Από τη μια υποταγή στην άλλη, αφού ελευθερία δεν υπάρχει...