06 Δεκεμβρίου, 2012

Κενά στη μνήμη


Τα παιδιά κατέστρεψαν το μαγαζάκι μου, το 2008. Ευτυχώς οι κυβερνήσεις μετά βοήθησαν να ορθοποδήσει η επιχείρησή μου...



Κενά στη μνήμη

Καθένας από εμάς κάθεται τρεμουλιάρης
στην άκρη τού κρεβατιού του
Σαν τα γερόντια στους οίκους ευγηρίας
καταλαμβάνουμε την τελευταία θέση μας επί γης
Υπάρχει κάποιος που δε βλέπει, άλλος  που δεν ακούει
άλλος που πάνω του κατουρεί
Ο διπλανός μου δεν καταλαβαίνει τίποτε πια
όλα τού φαίνονται ανεξήγητα
λες και τα βλέπει για πρώτη φορά
Άδεια η μνήμη, ανημπόρια, μελαγχολία
Γερόντια που προσπαθούν να ξαναμάθουν
στράτα- στρατούλα να περπατούν
Δρόμο ανηφορικό που έχουν μπροστά τους
όσοι προσπαθούν να θυμηθούν
Πέφτουν στα γόνατα, χτυπάνε
γίνεται όλο και πιο δύσκολο να σηκωθούν

5 σχόλια:

MARIA ANDREADELLI είπε...

Θα έλεγα Σημεία Μνήμης στη γενική αμνησία.

Καλησπέρα!

cloudsinthemirror είπε...

Γειά σου, Ποιητική Αμαρτία.

Ελπίζω με αυτό να κλείσω την ενότητα "Γ' Ηλικία" (Γέρων, Μια γραία, Κραύρωσις, Μαθουσάλας).

meril είπε...

η οποία ενότητα "Γ Ηλικία" σ' έχει ψιλοφρικάρει;

Ανώνυμος είπε...

Ε δεν είναι και ό,τι καλύτερο μια κραύρωσις στην ηλικία μας, αν και έχουμε καιρό ακόμα, χρυσή μου. Έχει το καλό ότι δεν σε απασχολεί πια να κάνεις "μπικίνι".

Νανούκα

meril είπε...

ποιος είπε ότι είναι;
αλλά μην πτοείσαι!
εσύ θα είσαι αγαπησιάρα και με αυτό το πως το λένε...την κραύρωση ντε!