14 Ιανουαρίου, 2013

Σταλακτίτες


                                     
                                      Μόνο με την Χούφτελ "τα βρήκε" ο Τσίπρας...




Σταλακτίτες πάγου

Μέρες χειμώνα και δαύτες,
Όμοιες με άλλες κρύες, παγωμένες
Η μιά πίσω απ' την άλλη σχηματίζουν ουρά
Ουρά πασαρέλα από ωραίες γυναίκες
                  -
Ζω σε ένα δωμάτιο με σταλακτίτες
Παρόλα αυτά τολμώ να ονειρεύομαι
Τη μέρα που οι μέρες θα γίνουν δικές μου
Πόσες γυναίκες, ποιαν θα διαλέξω;
                   -
Περιμένοντας καρτερικά
Φυσώ τα χνώτα μου μέσα στις χούφτες
Τις τρίβω με δύναμη ηδονικά
Η ζέστα λιώνει τους σταλακτίτες

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Προσωποποίηση όμορφου θεάματος! Ο Τσίπρας τα ''βρίσκει''μόνο με τη χούφτελ...Άν και παραφωνία στην ομορφιά του κειμένου, μάλλον, είναι το κοινό συστατικό της παγοκολόνας!

Ανώνυμος είπε...

Σταλακτίτες πάγου(κόκκινα γράμματα) Όνειρο απατηλό(Κόκοτας) Σε ποιόν να αφιερωθεί το τραγούδι Στο Δημιουργό του ποιήματος...; ή στον Τσίπρα...;

Ανώνυμος είπε...

Πόσες γυναίκες...Από Μέρκελ μέχρι Κωνσταντοπούλου.Και όλες να σε κυνηγούν.Σα να λέμε από την ''Σκύλλα στη Χάρυβδυ''

Ανώνυμος είπε...

Το ποίημα αυτό,μπορεί να το πει κανείς σατιρικό ποίημα;Λογοτεχνικό σαφώς με δυνατότητα κριτικής όχι μόνο για τον Τσίπρα, βάσει εικόνας και σχολίου,αλλά και του καθενός από μας.

cloudsinthemirror είπε...

Η αναφορά στη "Χούφτελ" σάς άγγιξε βασανιστικά, βλέπω.

Ανώνυμος είπε...

Ζω σε ένα δωμάτιο... Η ζέστα λιώνει τους σταλακτίτες.Κατά μένα, υπάρχει μια διάθεση αυτοκριτικής,αυτογνωσίας,αυτοσαρκασμού-αυτοσατιρίζομαι,με απόδοση ποιητική. Ως προς τον Τσίπρα, υπάρχει διάθεση κριτικής με ελάχιστη διάθεση γέλιου(σάτιρα)που τείνει προς προβληματισμό αν όχι του ιδίου,τουλάχιστον σε άλλους...