21 Δεκεμβρίου, 2015

Και οι τοίχοι






1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Κομπάζουν οι τοίχοι,με τόση ομορφιά!
Μια Μόνα Λίζα για αρχή,τα όμορφα τοπία,η προσωπογραφία του στοργικού,
επιβλητικού πατέρα.
Κομπάζουν και οι άνθρωποι,με ψεύτικη ομορφιά.Και λίγο πιο εκεί,δυο
μαριονέτες,με ορθάνοιχτα μάτια και αυτιά(σημερινά ντουβάρια,θα έλεγε
κανείς σήμερα).Οι σύνδεσμοι των εποχών.Μ'ένα merci..σκυφτό κεφάλι,
ντροπαλό, σαν σε απάντηση στη Μόνα Λίζα.Κι'ένα μικρό χαμόγελο και
μαύρη κορδέλα στα μαλλιά,ωσάν ένδειξη σεβασμού προς τον πατέρα.
Και ο θρησκευτικός επίλογος:Ένα μικρό παιδί,ωσάν τάμα στην ΄΄Παναγιά΄΄
τη Μόνα Λίζα λέω εγώ...!