17 Δεκεμβρίου, 2012

Τουλάχιστον έναν πρόεδρο


Οι δυο φίλοι άρχισαν εντελώς απρόσμενα μια συζήτηση με έντονο το στοιχείο τής λεγόμενης Υπέρβασης τού Εγώ που κλιμακώθηκε έως και σε επίπεδα κατάπτυστης αυταρέσκειας...


Μετά από μια πενταετία φιλίας, μια εγκάρδια συζήτηση, ένα τυχαίο βράδυ με πάμπολλες εκμυστηρεύσεις, έφερε ακόμα πιο κοντά δυο πενηντάχρονους φίλους . Ένα τυχαίο βράδυ όπου ανάμεσα σε τόσους καλεσμένους λες και οι δυο τους ξαναδιαπίστωναν πόσα κοινά σημεία είχαν. Η συγκίνηση τής συζήτησης έκανε τον ένα να πει στον άλλο:

- Φίλε μου, ξέρεις πως είμαι τυχερός άνθρωπος. Κατ' αρχήν οικονομικά στέκω τόσο καλά που εργάζομαι μόνο και μόνο επειδή δεν μπορώ να μένω στο σπίτι άπραγος και μόνος. Θα μπορούσα να μένω σπίτι διαβάζοντας, πηδώντας και διαλογιζόμενος. Τι πλήξη!
Αυτό που θέλω να σου πω, ίσως μες την ευφορία τού κρασιού, είναι πως ό,τι και να χρειαστείς που έχει να κάνει με υγεία, με κάποιον έρωτα ... οτιδήποτε σοβαρό δηλαδή, μπορείς -και θα ήθελα- να απευθυνθείς σε εμένα. Θα το θεωρούσα τιμή μου να σε βοηθήσω.

- Ευχαριστώ, καλέ μου φίλε μα ούτε κι εγώ έχω την ανάγκη να εργάζομαι. Αυτά που έχω αρκούν για να ζήσω. Θα ήθελα πάντως να έχω την ικανοποίηση να φανώ χρήσιμος σε κάποιον που έχει ανάγκη από χρήματα και που η βοήθειά μου θα τον έβγαζε από τα δύσκολα.

- Ώστε δεν έχει μείνει τίποτε που να μας συγκινεί...Αλίμονο δυο σαν κι εμάς δεν έχουν πιά λόγο να υπάρχουμε παρά μόνον για το καλό τών άλλων;!

- Δεν είναι λίγο αλλά δεν είναι και αρκετό. Έστω ότι εγώ ή εσύ, δεν το προσωποποιώ, σώζουμε κάθε μέρα κι από έναν ανθρωπάκο. Δικαιώνεται η ύπαρξή μας έτσι;

- Ποια η προσφορά κάποιου που σώζει έναν ανθρωπάκο... Ας είμαστε ρεαλιστές. Θα ήθελα να ζω στη Φλωρεντία και να σώσω ένα μέλος τής οικογενείας τών Μεδίκων, για παράδειγμα.

- Ω, ναι... ή συνταξιδιώτης τού ζεύγους Κέννεντυ! Με φαντάζομαι μερικές φορές στο ίδιο αυτοκίνητο με τον πρόεδρο. Να...τού δίνω μια φιλική φάπα, εκείνος σκύβει προς τα εμπρός και γλιτώνει τη σφαίρα!

- Πςςς! Εγώ θα συγκρατούσα τη σύζυγό του τη στιγμή που εκείνη πετάγεται προς το πίσω μέρος τού προεδρικού οχήματος λες και ήθελε να δει τα μυαλά τού Προέδρου, να τα πιάσει, ίσως να τα βάλει πάνω στο στήθος της!!!

- Το άλλο στο είπα; Τη στιγμή που η σφαίρα κατευθύνεται προς τον Μάρτιν Λούθερ, θα πεταγόμουν εγώ και θα "έτρωγα" τη σφαίρα αντί γι' αυτόν.

- Εεε τώρα να είμαστε και πραγματιστές. Τρως και σφαίρες;

- Όχι να τη φάω, να τη δεχτώ εγώ αντί για εκείνον. Πώς έκανε ο Μπόντυγκαρντ...

- Πωωω πω! Τι μού κάνεις τώρα! And I will always ooooohoooo

4 σχόλια:

Evanescence είπε...

ε βάλε και το τραγούδι, ιδανικό για την περίπτωση των ... ερωτευμένων...

https://www.youtube.com/watch?v=3JWTaaS7LdU

Ανώνυμος είπε...

Αυτό το σονγκ είναι για θλιβερά ετεροφυλόφιλα ζευγάρια κι όχι για ανεβασμένα gay couples.
Μια τσιρίδα είναι...
Βλέπεις θα θυμάμαι πάντα πως κάποτε απεκάλεσες τσιρίδα την θεά Κάλλας.

clouds

Evanescence είπε...

clouds δεν βλέπω, ο mirror όμως είναι θαυμάσιος! :))

Ανώνυμος είπε...

Κατάπτυστη αυταρέσκεια

Άν τους κριτικάρει κάποιος,πως θα αντιδράσουν;

Χρησιμοποιούν τους άλλους για δικό τους όφελος,ακόμα κι'αν
τους κάνουν κοπλιμέντα,σε ό,τι αφορά τις ικανότητές τους;
Kαι με τη σύντροφο τι γίνεται;Eξιδανίκευση-απομυθοποίηση;
Κατανοούν τις ανάγκες και συναισθάνονται τα προβλήματα του άλλου-άλλης;
Εδώ τι λέτε, υπάρχει εσωτερικά στην ψυχή τους σύγκρουση;
Άρα..;