16 Οκτωβρίου, 2019

Nicola Arigliano






1 σχόλιο:

xristina alexandri είπε...

Φυσιογνωμικά αλλά και φωνητικά, βγάζει μια ιδιοτυπία...Μοναδικός ο ήχος με μια αισθητική εκλεπτυσμένη,ατμοσφαιρική και χαμηλών τόνων.



Κι εσύ αμπαζούρ -νυσταγμένη υπενθύμιση μιας μάταιης αναμονής-
τα βράδια φώτιζε των στερημένων