Emoticons

Λοιπόν, αυτό το παιδαρέλι με τα πανέξυπνα μάτια και τη γρηγοράδα στις κινήσεις, έκανε ευθύς εξαρχής καλή εντύπωση στον εξηντάρη φαρμακοποιό που εδώ και καιρό έψαχνε βοηθό για το Φαρμακείο του. Από τη στιγμή που κάθε δραστική ουσία έβγαινε στο εμπόριο από 5-10 φαρμακοβιομηχανίες, με τις αντίστοιχες 5-10 εμπορικές ονομασίες, ήταν φυσικό ο μεγαλούτσικος φαρμακοποιός να μην τα βγάζει πέρα πιά.

Το παιδαρέλι αυτό, αντιθέτως, είχε την ικανότητα μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα, να μαθαίνει ίσαμε 10 σκευάσματα που περιείχαν την ίδια δραστική ουσία, την ουσία δηλαδή που κάνει τη δουλειά για την οποία δίνεται το κάθε φάρμακο. Ο φαρμακοποιός ενθουσιάστηκε όταν μετά δυό μόλις μήνες άκουγε κιόλας το νεαρό να λέει στους πελάτες "δεν έχουμε αυτό που ζητάτε, όμως έχουμε ετούτο δω που είναι ακριβώς η ίδια ουσία, με άλλο όνομα, μόνο από άλλη φαρμακοβιομηχανία...".

Ο έξυπνος νεαρός έβρισκε όλο και πιό ενδιαφέρουσες τις εσώκλειστες οδηγίες των φαρμάκων. Τότε απευθυνόταν στο φαρμακοποιό:
-Κύριε Πολύκαρπε, αν πάρεις ένα φάρμακο για τον πόνο, χωρίς να έχεις πόνο, τι παθαίνεις; Κι αν πάρεις αντικαταθλιπτικό, χωρίς να έχεις κατάθλιψη, τι συμβαίνει μέσα σου;
-Μπα...δεν ξέρω. Μάλλον τίποτα. Αν σ' αρέσουν τόσο πολύ αυτά, θα σου φέρω ό,τι βιβλία βρω.
-Ευχαριστώ. Δύο-δύο φέρνετέ τα γιατί αν τα φέρετε όλα μαζί θα τα μπερδέψω. Να 'ναι γραμμένα απλά, στην αρχή, να καταλαβαίνω και κάτι...

Ο κύριος Πολύκαρπος την επόμενη μέρα έφερε στο φαρμακείο το "Απλός Οδηγός για τα Φάρμακα" και μια "Φαρμακολογία σε Απλά Μαθήματα". Το ίδιο βράδυ ο νεαρός στρώθηκε στη μελέτη. Όπως όλοι ξέρουμε, η μελέτη είναι μια διαδικασία που σου δίνει απαντήσεις σε απορίες που πιθανόν δεν έχεις και σου δημιουργεί απορίες στις οποίες πιθανόν να μην πάρεις ποτέ απάντηση.

Εν πάσει περιπτώσει, ο νεαρός, επί μήνες μελετούσε τα όλο και πιό εξειδικευμένα συγγράμματα μέχρι τις πρωινές ώρες. Σε πολλούς ασκεί μια γοητεία ό,τι έχει να κάνει με την ψυχή, με το μυαλό - μπορείτε να το πείτε όπως θέλετε εκείνο το κομμάτι τού εαυτού μας που καθορίζει τη συμπεριφορά μας.

Έτσι κι αλλιώς θα πέσετε στην ίδια παγίδα: όσο περισσότερο παρατηρείτε κάτι, τόσο παίρνετε από αυτό λιγότερο ακριβείς πληροφορίες για τη φύση του. Η Αρχή της Αβεβαιότητας βρίσκει άριστη εφαρμογή παντού σχεδόν...

Με τη δίψα που η ημιμάθεια σε γεμίζει για να κάνεις κτήμα σου την άλλη μισή μάθηση, ο ήδη  καλά κατηρτισμένος νέος, έψαχνε να βρει το πεδίο των δοκιμών του. Κι αυτό δεν βρίσκεται πολύ μακριά μας ή και να βρίσκεται μακριά μας, κάπου θα το ανακαλύψουμε. Αλλιώς θα το ...εφεύρουμε, κανένα πρόβλημα!

Ας πούμε πως ο υπαλληλάκος αυτής της ιστορίας, δεν άργησε να χαρακτηρίσει τον κ. Πολύκαρπο ως "άτομο αγχώδες και καταθλιπτικό", τη μητέρα του ως "άτομο στα πρόθυρα της άνοιας" και τη μεγάλη του αδελφή ως "άτομο νευρωτικό". Όσο για τον πατέρα του, αυτός είχε διαγνωσθεί ως "ψυχωτικός" εδώ και χρόνια από τους ειδικούς.

Πέραν λοιπόν της έξωθεν καλής μαρτυρίας που έχουν τα άτομα που διευρύνουν τα ενδιαφέροντά τους, υπήρχαν και οι διάφορες ενστάσεις για τη συμπεριφορά και την τακτική τού νεαρού. "Μην κουράζεσαι τόσο, παιδί μου" έλεγε στερεότυπα η μητέρα του, "Άστα μωρέ αυτά και τηλεφώνησε στην Πέπη που θέλει να πάτε βόλτα" έλεγε η αδελφή του. Ψυχαναγκαστικός έμοιαζε κι ο κ. Πολύκαρπος με την εμμονή του πως "το φαρμακείο πρέπει να ανοίγει ακριβώς στην ώρα του, ούτε λεπτό πιό αργά".

Ο νέος, έχοντας αποκτήσει μερικές γνώσεις πάνω στις ιδιόμορφες συμπεριφορές και με την άγνοια τού γεγονότος ότι όλοι μας έχουμε τις παραξενιές μας, προχωρούσε ακάθεκτος σε σχεδιασμούς θεραπευτικών τακτικών "τόσο απλών και πασιφανών αλλά και τόσο ευεργετικών για την καθημερινότητα όλων μας, μιάς καθημερινότητας που καταστρέφεται από την απροθυμία μερικών να παραδεχτούν τον ελλειμματικό τους ψυχισμό...". Ίσως αυτό να το έχουν σκεφτεί κι άλλοι αλλά με εντελώς χιουμοριστική διάθεση.

-Τρελός είσαι παιδί μου;! ήταν η αντίδραση του κ. Πολύκαρπου, όταν άκουσε τους τόσο ρητορικά διατυπωμένους ισχυρισμούς τού νεαρού ο οποίος άλλωστε δεν περίμενε και καμμιά καλύτερη υποδοχή.

Ποιός άλλος όμως είναι πιό πρόσφορος (ή όπως σκέφτηκε ο νέος) πιό υποχρεωμένος να συναινέσει στο να γίνει "πειραματόζωο" όταν κάποιος δικός του έχει τη βεβαιότητα πως κατέχει τη λύση σ' ένα τόσο σημαντικό θέμα; Δύο επαγγελματίες ψυχικής υγείας, όπου απευθύνθηκε τον αποθάρρυναν αγρίως. Τον αποκάλεσαν παράφρονα... Ε, και;  Πιθανόν να έχρηζαν κι εκείνοι θεραπείας...Εξ άλλου, τον τελευταίο καιρό, οι περισσότεροι που τον περιτριγύριζαν τού φαίνονταν "κάπως": ο ένας έμοιαζε να φορά διαρκώς, αντί για πρόσωπο, ένα θυμωμένο emoticon, ο άλλος έμοιαζε να έχει πρόσωπο χωρίς καθόλου μιμική, σαν από πέτρα... Αυτήν την ασχήμια τώρα την ένιωθε σαν απειλή. Το "πείραμα" έπρεπε να αρχίσει. Τώρα πιά γιά λόγους...αμυντικούς.

Έτσι κι έγινε την επόμενη μέρα όταν άκουσε τον Πολύκαρπο να τεστάρει έναν άλλο νεαρό γιά τις ανάγκες τού φαρμακείου αφού, όπως καθαρά άκουσε να λέγεται, "ο προηγούμενος έχει ξεφύγει εντελώς!". Στις μέρες που ακολούθησαν και που  συνυπήρχαν νέος και τέως βοηθός, ο "απειλούμενος" ήταν όλο κεράσματα, καφέδες και πορτοκαλάδες. Όλα βέβαια τα υγρά περιείχαν μέσα ό,τι δραστική ουσία θα μπορούσε να αποδιοργανώσει τη συμπεριφορά των άλλων δυό. Με λίγα λόγια κατάφερε άλλοτε να τους έχει σε καταστολή, άλλοτε σε υπερδιέγερση, γεγονός που γινόταν αντιληπτό από τους πελάτες. Κι όχι μόνο: οι γονείς τού δεύτερου νεαρού παρατήρησαν την όλο και πιό ανησυχητική συμπεριφορά τού παιδιού τους και κατέληξαν στην εισαγωγή του σε Ψυχιατρικό Τμήμα επειγόντως. Επίσης η σύζυγος τού Πολύκαρπου θεώρησε πως ο άντρας της έπαθε νευρικό κλονισμό και καλό θα ήταν να παραμείνει στο σπίτι, μακριά από τη δουλειά. Εξάλλου υπήρχε ο έμπειρος πλέον βοηθός που, παρά τις ιδιοτροπίες του, γνώριζε άριστα τη δουλειά.

-Τι μας βρήκε, παιδί μου! Έτσι που ήρθαν τα πράγματα, είσαι η μόνη μας ελπίδα να μην κλείσουμε το φαρμακείο...Θα τα καταφέρεις, αγόρι μου;

-Μα τι λέτε, κυρία μου! Θα τα καταφέρω...όχι βέβαια σαν τον σύζυγό σας αλλά θα βάλω τα δυνατά μου ώστε να βοηθήσω τον κόσμο που μας εμπιστεύεται...

Την επόμενη μέρα, πίσω από τον πάγκο του φαρμακείου, ο νεαρός της ιστορίας μας έβαζε αργά-αργά την άσπρη μπλούζα του, ανασήκωσε λίγο τα μανίκια του και υποδεχόταν τον πρώτο πελάτη ΤΟΥ. Μάλιστα πριν καν ο ανθρωπάκος μιλήσει, εκείνος βλέποντας το μελαγχολικό emoticon που είχε στη θέση τού προσώπου, τού είπε ευγενικά:
-Έλα...καλά έκανες και ήρθες σε μένα. Ξέρω ακριβώς τι σου χρειάζεται...

Δεν είναι λάθος να λέμε "μεγαλώνω τα παιδιά μου"; Δεν θα ήταν σωστότερο να λέγαμε "μεγαλώνω ΜΕ τα παιδιά μου";

Γιατρός είναι κάποιος που φοράει άσπρη μπλούζα και συνέχεια σου τονίζει πόσο βλαβερές για την υγεία σου είναι οι αγαπημένες σου συνήθειες.

Κόκα

Η Θρησκεία είναι το όπιο των λαών. Το Κέρδος είναι η κοκα'ί'νη τους.

Ομοιώματα αθωότητας

Στο τελευταίο από τα πολλά νυχτερινά του ξυπνήματα τού τελευταίου καιρού, σηκώθηκε από το κρεβάτι με το μυαλό του καθαρό. Με σκέψεις κάθετες και παγιωμένες όπως αυτές ενός εκτελεστή και με μικρά σταθερά βήματα, βγήκε στο μπαλκόνι όπου βρήκε ήρεμο ένα ομοίωμα της αθωότητάς του. Θύμιζε τη δική του παλιά αθωότητα της πράσινης ηλικίας, που τού χαμογελούσε τώρα αθώα, ολόγυμνη, με τα κάτασπρα δόντια της.

Η θέα της τον εξόργισε και με ένα δυνατό χτύπημα τού αγκώνα του πάνω στη λευκή οδοντοστοιχία έστειλε το φάντασμα εκείνο στο δάπεδο τού μπαλκονιού. Τα κάτασπρα δόντια του σκόρπισαν κι εκείνος τα πάτησε ένα-ένα όπως εκείνος ο παράφρων τσαλαπάτησε τα διαμάντια τής Εριφύλης. Δεν άφησε να τον καταλάβει όλη αυτή η συναισθηματική φόρτιση της Άνοιξης - στα φαντάσματα φέρονται με τον ίδιο πάντα τρόπο.

Πιό πέρα, πάνω στο τραπέζι, κοιτόταν η πίπα που άφηνε πάντα στο σταχτοδοχείο, φρέσκια και μυρωδάτη. Την έχωσε βιαστικά στο στόμα του κι άφησε τον καπνό να τού κάψει το λαιμό και τον ουρανίσκο. Ένα μικρό φως από μακριά τον έφερε αντιμέτωπο με τον τεράστιο χάρτη του κι εκείνος έστρεψε το βλέμμα του προς τη Δύση. Προσπέρασε την εντύπωση που τού υπέβαλε στιγμιαία το αμυδρό φως - Όχι, η Σικελία δε θα χωρούσε ποτέ στον Κηφισό. Το νησί τής Μουνιχίας, ναι.

Κάτω από το μπαλκόνι του πέρασε μια αγέλη σκύλων αφήνοντας το γάβγισμά τους να μοιράζει τη νύχτα σε κώνους και πυραμίδες. Στο απέναντι μπαλκόνι κάποιος άναψε ένα τσιγάρο...διέκρινε καθαρά τα κατακόκκινα μάτια του και το κατάχλωμο πρόσωπό του που ήταν στραμμένο προς εκείνον. Ήταν ντυμένος καθολικός ιερέας με τη Βίβλο στο ένα του χέρι και το τσιγάρο στο άλλο σαν να ήθελε να τού κάνει ερωτήσεις από το Ιερό βιβλίο.

Ξεπέρασε την πρώτη του ανατριχίλα και τού έστειλε πρόστυχα λόγια αντί για απαντήσεις. "Σου στέλνω το Σατανά!". Το μικρό μπαλκόνι τού παπά πήρε φωτιά κι αυτός υποκριτικά προσποιόταν πως έχασε τη μάχη με τον άπιστο. Καιγόταν μες τις φλόγες και κινούσε τα χέρια του, ξεστομίζοντας βρώμικες κουβέντες. Νόμιζε πως είναι εύκολο να παραστήσεις το διάβολο!

Πρόσκαιρη ιλαρότητα ένιωσε ο άγρυπνος, τέτοια που του ζέστανε το αίμα κι έτσι ετοιμάστηκε, γυρίζοντας, ν' αφήσει το μπαλκόνι, ώσπου ένιωσε ένα φόβο ακαθόριστο που τού πάγωσε τα μέλη. Μετά τα πρώτα βήματα, τού έκλεισαν το πέρασμα μια δεκαριά ομοιώματα τής αθωότητάς του, κατάχλωμα, με μάτια κατακόκκινα. Ομοιώματα, κι αυτά, της αθωότητας των τελευταίων στιγμών του.