La Roche - Posay / Autobronzant

"Το γουρούνι... κοιμάται!", σκέφτηκε η Άννα, σηκώνοντας ξαφνικά το κεφάλι της από το στήθος τού Βασίλη. "Τόση ώρα μόνη μου μιλάω;!".  Όντως, ήταν είκοσι λεπτά που -γυμνή, πάνω στο κρεβάτι της- μονολογούσε ακουμπισμένη στο στήθος τού άντρα που αφού "είχε κάνει τη δουλειά του", τον είχε πάρει μετά ο ύπνος. Εκείνη εν τω μεταξύ εξέθετε τα σχέδιά της για το επόμενο καλοκαίρι που οι δυο τους, ελεύθεροι πιά, αφού εκείνος τής είχε υποσχεθεί πως θα ξεμπέρδευε με τον "αφόρητο" γάμο του έως τότε, θα έκαναν ανέμελοι τις διακοπές τους στο νησί που είχαν βάλει σκοπό κάποτε να πάνε.

Αισθάνθηκε να τής ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι όπως αισθάνονται κατά καιρούς όλα τα "κορόιδα" αυτού τού είδους. "Συμβαίνει  και σ' άλλους" σκέφτηκε και σκούντησε τον Βασίλη ελαφρά, να τον ξυπνήσει. Εξάλλου δυο ώρες τούς είχαν απομείνει. Μετά εκείνος θα έπρεπε, βιαστικά όπως πάντα, να ντυθεί και να γυρίσει στην οικογένειά του.

Αυτή τη φορά όμως η γυναίκα είχε τόσο καλά προσχεδιάσει το λογίδριό της, που πήγε χαμένο, ώστε τής φάνηκε πολύ χοντρό γιά να περάσει έτσι το γεγονός. Μετά από 3 χρόνια υποσχέσεις ζητούσε κάποια εκδίκηση. Βάζοντας τα κλάματα γιά λίγο, σκέφτηκε να πάει στο μπάνιο και με μια λεκάνη νερό να τον καταβρέξει και να τού τα ψάλλει.

Σα διαβολάκος στεκόταν πάνω στο νιπτήρα τού μπάνιου, ανάμεσα στα καλλυντικά της, η κρέμα της για το τεχνητό μαύρισμα, τής La Roche Posay, αυτή με την οποία πασάλειβε το σώμα της για να΄το διατηρεί μαυρισμένο χειμώνα- καλοκαίρι..."Μάλιστα, να είμαι μαυρισμένη για να αρέσω στον κ. Βασίλη...Θεέ μου, τι ηλίθια!"

Τα λεπτά περνούσαν και κάνοντας σκέψεις γύρω από το πώς θα τιμωρήσει τον ψεύτη, σκέφτηκε με την κρέμα αυτή να γράψει στην πλάτη τού ψευταρά  κάτι που θα τον ξεμπρόστιαζε στα μάτια τής κυρίας του. Θα έγραφε κάτι που, μέσα στις δυο ώρες που θα έκανε ο κοιμώμενος για να φτάσει στο σπίτι του, θα είχε γίνει ανεξίτηλο για ένα χρονικό διάστημα 2 περίπου ημερών, άσχετα από το αν θα έκανε 10 ή 20 μπάνια για να απαλλαγεί από αυτό- αν υποθέσουμε πως θα το έπαιρνε ποτέ χαμπάρι μόνος του.

Απαλά, λοιπόν, τον γύρισε μπρούμυτα, πασάλειψε το δάχτυλό της με την κρέμα κι έγραψε με αυτό στην πλάτη τού Βασίλη: "ΑΝΝΑ", με μεγάλα γράμματα, από τη μια ωμοπλάτη ως την άλλη. Περίμενε με υπομονή να περάσουν οι σχεδόν 2 ώρες που τους απέμεναν κι ύστερα, δήθεν ταραγμένη που την είχε πάρει κι αυτήν ο ύπνος, τον ξύπνησε απότομα: Σήκω καλέ μου, άργησες!

Εκείνος πετάχτηκε αναστατωμέμος να ντυθεί κι η Άννα κοιτώντας τον από πίσω είδε το καλοσχηματισμένο πιά  "ΑΝΝΑ" και τού χάιδεψε την πλάτη, όχι βέβαια από τρυφερότητα αλλά για να νιώσει, και με την αφή, τη σιγουριά που τής πρόσφερε η La Roche-Posay.

Το μήνυμά της θα έφτανε σε έναν παραλήπτη. Ή, έστω, κάποια γυναίκα, κάποιος άνθρωπος γενικά, θα γνώριζε ότι η Άννα υπάρχει παρ' όλες τις διαψεύσεις που είχαν ακουστεί κι όσες επρόκειτο ακόμα να ακουστούν.

Χάρτινο το φεγγαράκι

Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη;

"What Is This Thing Called Love?"   Σαν να λέμε "Tι Eίναι Aυτό Που Το Λένε Αγάπη;"

Μπα... πάμε πάρα κάτω:

Ο πιό καλός φίλος είναι ποιός;

Ο πιό δυνατός, αυτός που έχεις πιό πολλή ανάγκη;

Μήπως ο πιό αδύναμος, αυτός που σ' έχει πιό πολλή ανάγκη;

Είναι το μαύρο μέσα στο άσπρο ή το άσπρο μέσα στο μαύρο;

Ο ...σκύλος ή η γάτα;

Το τόξο ή το βέλος;

Το σφυρί ή το καρφί;

Η καινούργια κολώνια ή το παλιό άρωμα;

Το σκοτάδι που σού θυμίζει πως πρέπει να 'σαι προσεκτικός ή το φως που σε αφήνει να περπατήσεις σίγουρος χωρίς δισταγμούς;

Τέλος, είναι η πανοπλία σου ή εκείνη η Αχίλλειος πτέρνα που τη βάφεις με φωσφόρο ώστε να είναι ορατή  στους εχθρούς στο σκοτάδι, δείχνοντας το θάρρος σου, όταν περπατάς μόνος στο σημείο τής ενέδρας;

Μάλλον είναι αυτή η μυστήρια λέξη που δε βρίσκω κι έτσι αφήνω ημιτελές το ανόητο σταυρόλεξο που, βαριεστημένος κι αδιάφορος, σπρώχνω κάτω από το κρεβάτι μου.

Κλοπή Πνευματικής Ιδιοκτησίας

Κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας.

Τι εικόνα μού έρχεται στο μυαλό ακούγοντας αυτή τη φράση...Ένας λαλημένος, ξιπασμένος, ένα ψώνιο δηλαδή που δούλεψε πάνω σε μια ιδέα, δημιούργησε ένα έργο και μετά κάθησε κοντά του να το φυλάει μην τυχόν και το αντιγράψουν ή μην τυχόν και το απολαύσουν οι άλλοι χωρίς να πληρώσουν. Να, όπως κάθονται εκείνες οι συμπαθείς γυναικούλες στην είσοδο τών αποχωρητηρίων και περιμένουν: 20 cents το ψιλό, 50 cents το χοντρό.

Η υπόθεση αρχίζει ήδη στραβά από τη στιγμή που ο δημιουργός θα μπει στο παρανοϊκό τριπάκι πως αυτό που δημιούργησε είναι τόσο αξιοζήλευτο που οι άλλοι θα σκεφτούν να το εκμεταλλευτούν-μάλλον αντιγράφοντάς το. Μα, έτσι κι αλλιώς, όποιος δημιουργεί κάτι δεν μεταφέρει μέσα στο έργο του κομμάτια άλλων έργων, τιμώντας έτσι τούς πριν από αυτόν δημιουργούς;

Η μεγαλύτερη τιμή για ένα δημιουργό είναι να τον αντιγράψουν. Μπορεί κι έτσι να το δει κανείς. Είναι μεγάλη αναγνώριση να σε αντιγράφουν κι επίσης είναι μια μεγάλη απόδειξη πως οι σκέψεις σου διεισδύουν, πετυχαίνουν το στόχο τους. Αυτά τα απλοϊκά σκέφτομαι όποτε βλέπω να αναφέρεται αυτή η φράση "Κλοπή Πνευματικής Ιδιοκτησίας".

Φίλοι συγγραφείς, αν τόσο πολύ θέλετε οι ιδέες σας και τα έργα σας να μείνουν δικά σας, το καλύτερο είναι να τα κρατήσετε στο σεντούκι σας. Τα πνευματικά έργα δεν πουλιούνται εκτός από καρμίρηδες σαν εσάς. Και στις Δέκα Εντολές το ίδιο θα κάνατε όπως είπαμε πιό πάνω: 20 cents το ψιλό, 50 το χοντρό.

Πότε θα γίνετε κι εσείς μια "Δωρεάν Παιδεία";  Έτσι φαντάζομαι την παντός είδους καλλιτεχνία. Κακώς;

Τεμπελιά

Έχει σχέση η κακή παιδεία με τη σαθρή ζωή, όπως αυτή που βλέπουμε να διαμορφώνεται; Κακή παιδεία εννοώ αυτό που συχνά αναφέρουμε σαν "έλλειψη παιδείας" (λανθασμένα κατά τη γνώμη μου). Με τόσα μέσα απόκτησης γνώσεων και παιδείας, θα ήταν άτοπο να ισχυριστούμε ότι βρισκόμαστε σε έλλειμμα παιδείας! Η γνώμη που έχω είναι ότι η καλή παιδεία υποχωρεί κάτω από το βάρος τής "κακής παιδείας", συνώνυμης με την "εύκολη και συμφέρουσα" παιδεία. Την πρόχειρη και χοντροκομμένη, δηλαδή.

Πολλοί θα έσπευδαν να δικαιολογηθούν για την κακή παιδεία τους λέγοντας ότι τώρα οι υποχρεώσεις μας είναι τέτοιες που δεν αφήνουν περιθώρια για καλή παιδεία κι άλλα τέτοια ...σαβουαρ βιβρ. Όντως, μια ζωή που σου ζητά να αντιδράσεις σε πολλά ερεθίσματα είναι αυτή που θα σε ωθήσει να φερθείς περισσότερο βιαστικά και λιγότερο "κομψά".

Π.χ. ένα οικοδομικό τετράγωνο που "βρίσκεται στο έλεος" πενήντα παρκαρισμένων αυτοκινήτων που "πρέπει να παρκάρουν γύρω του, γύρω στο πεζοδρόμιο, πάνω στο πεζοδρόμιο" θα σού δώσουν την εντύπωση πως οι οδηγοί τους δεν έχουν παιδεία. Θα κατηγορήσεις τον οδηγό που πάρκαρε άτσαλα. Μήπως όμως φταίει ο μεγάλος αριθμός αυτοκινήτων που αντιστοιχεί ανά οδηγό;  Μηπως φταίει ο οδηγός που για διευκόλυνση αγόρασε 3 αυτοκίνητα; Ένας άσκοπος υπερκαταναλωτισμός μήπως;;; Μια άχρηστη λεκάνη τουαλέτας στο πεζοδρόμιο..."σιγά, τι θα πάθουμε;"

Εδώ χρειάζεται λίγη σκέψη από εκείνους  βέβαια που συμφωνούν πως η ζωή φθίνει, ξεφτίζει, μερικές φορές γίνεται ανυπόφορη.  Ούτε καν θα προσποιηθώ πως δέχομαι  την άποψη πως "η ζωή δεν φθίνει, τουναντίον γίνεται όλο και καλύτερη". Άλλωστε κι εκείνοι που πιστεύουν πως η παρούσα ζωή υπερτερεί τής παλιάς, μερικές στιγμές αναπολούν την παλιά Αθήνα, τον παλιό Πειραιά κ.λπ.
Αμέσως όμως "συνέρχονται" και -δύσκολοι οι καιροί για πρίγκηπες"- σύντομα θα αδράξουν την ευκαιρία για να κάνουν τη ζωή τους πιό "απλή" και θα ξεχάσουν τις ρομαντικές τους ... εκλάμψεις. Άρα είναι υποκριτές.

Το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα είναι ότι το τερατάκι που κρύβεται, πίσω από διάφορους αόριστους χαρακτηρισμούς, είναι το γρήγορο (και πολλές φορές εις βάρος τού άλλου) βόλεμά μας. Εν κατακλείδι το γνωστό: "Ποιός τον γ..εί τον άλλον!".

ΥΓ.
Στη φωτογραφία απεικονίζεται η θέα από το μπαλκόνι τού πρώτου ορόφου.