Παρελθοντολογία

-Αν η αριστερά δεν έκανε τα γνωστά σφάλματα, τώρα θα ήταν κόμμα εξουσίας. Αν δεν ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, τα βόρεια σύνορα τής Ελλάδας θα ήταν στη Λάρισα. Αν δεν είχαμε τα 400 χρόνια τουρκοκρατίας θα ήμασταν διαφορετικοί. Αν ήμουν πρωθυπουργός εγώ, θα έλυνα σε δυο χρόνια τα οικονομικά προβλήματα τής Ελλάδας. Αν κάναμε αυτό κι εκείνο, θα γλιτώναμε το ΔΝΤ. Αν οι άλλοι πλήρωναν τους φόρους θα τους πλήρωνα κι εγώ.

-Όχι, αν η Αριστερά ήταν κόμμα εξουσίας, θα έκανε τώρα τα γνωστά της σφάλματα. Αν τα βόρεια σύνορα τής Ελλάδος έφταναν στη Λάρισα, μπορεί να ερχόταν ένας Βενιζέλος. Αν δεν παρεμβάλλονταν τα 400 χρόνια τουρκοκρατίας δεν θα ήμασταν και τόσο διαφορετικοί από ό,τι είμαστε. Αν τα οικονομικά προβλήματα ήταν όλα λυμένα, θα ήμουν εγώ πρωθυπουργός. Αν γλιτώναμε το ΔΝΤ, θα κάναμε τα ίδια πάλι. Αν οι άλλοι πλήρωναν τους φόρους τους, θα έβρισκα τον τρόπο να μην πληρώνω εγώ.

-Μα όχι, αν η αριστερά δεν έκανε τα γνωστά σφάλματα, τώρα θα ήταν κόμμα εξουσίας. Αν δεν ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, τα βόρεια σύνορα τής Ελλάδας θα ήταν στη Λάρισα. Αν δεν είχαμε τα 400 χρόνια τουρκοκρατίας θα ήμασταν διαφορετικοί. Αν ήμουν πρωθυπουργός εγώ, θα έλυνα σε δυο χρόνια τα οικονομικά προβλήματα τής Ελλάδας. Αν κάναμε αυτό κι εκείνο, θα γλιτώναμε το ΔΝΤ. Αν οι άλλοι πλήρωναν τους φόρους θα τους πλήρωνα κι εγώ.

-Μα όχι, όχι, αν η Αριστερά ήταν κόμμα εξουσίας, θα έκανε τώρα τα γνωστά της σφάλματα. Αν τα βόρεια σύνορα τής Ελλάδος έφταναν στη Λάρισα, μπορεί να ερχόταν ένας Βενιζέλος. Αν δεν παρεμβάλλονταν τα 400 χρόνια τουρκοκρατίας δεν θα ήμασταν και τόσο διαφορετικοί από ό,τι είμαστε. Αν τα οικονομικά προβήματα ήταν όλα λυμένα, θα ήμουν εγώ πρωθυπουργός. Αν γλιτώναμε το ΔΝΤ, θα κάναμε τα ίδια πάλι. Αν οι άλλοι πλήρωναν τους φόρους τους, θα έβρισκα τον τρόπο να μην πληρώνω εγώ.

                                        .................................................................................

Ονειροπόληση

Απλά κλείνω τα μάτια μου για να ονειρευτώ αλλά παραμένω ξύπνιος. Όντας ξύπνιος βλέπεις τα πιό ζωντανά όνειρα κι όχι εκείνα τα όνειρα τού ύπνου, τ' απομεινάρια τής καταπιεσμένης ψυχής, λογοκριμένα και διασκευασμένα ώστε να μην ντρέπεσαι να τα θυμάσαι. Δεν σού εξασφαλίζει τίποτα εκείνος ο λεγόμενος R.E.M. ύπνος. Τουλάχιστον τίποτα το ζωντανό, τίποτα που να αγγίζει όλες τις αισθήσεις. Σκληρά, κρύα και χωρίς συναίσθημα τα όνειρα τού ύπνου. Μοιάζουν συχνά με σιδερόβεργες, σκόρπιες, ασύνδετες και ακατάστατες που αιωρούνται στον αέρα όλο και πιo ψηλά ενώ τα ξύπνια μου όνειρα -αυτά του daydreaming- έχουν το χρώμα τ' ουρανού, το άρωμα τού δυόσμου, την αραιή σύσταση τού νερού, τον ήχο τής βροχής που πέφτει στη λίμνη.
Μέσα σ' αυτή τη λίμνη μπορώ να νιώσω κύκνος ολόλευκος σε πλοήγηση, ευγενικά σπρωγμένος από τον καθαρό αέρα.

Ανυπόμονο ξεπροβόδισμα

Κάθε νύχτα πάνω στο μαξιλάρι σου ακούς αυτό το ντάπα-ντούπα που χτυπά μέσα σ' ένα αυτοκίνητο περαστικό με μπάσσα μουσική στη διαπασών και κάθε νύχτα για μια στιγμή κάνεις το λάθος να νομίζεις πως ακούς τάχα την καρδιά σου καταμεσίς τής πόλης. Τι άλλο θα διαπερνούσε πεζοδρόμια και πατώματα, στρώματα και σεντόνια, αν όχι ο χτύπος μιάς καρδιάς που σού γεμίζει το κεφάλι και τα άκρα με αίμα το οποίο σού προκαλεί ταλάντωση στο σώμα, ταλάντωση όμοια με αυτή που σε αναγκάζει τ' ανυπόμονο ξεπροβόδισμα τού "Φύγε!";  Η σκέψη που έρχεται μετά χτίζεται αργά μέσα στο μυαλό σου κι είναι η διαπίστωση πως η μέρα πάλι έμεινε ημιτελής, μάλλον με διάθεση τσαπατσούλικης και βιαστικής προετοιμασίας για ένα ταξίδι-περιπλάνηση. Να πώς χάνεις τις μικρές απ' τις αποσκευές σου, και τα κομάτια τού εαυτού σου που λείπουνε δεν ξέρεις πού να ψάξεις: από κει που φεύγεις ή εκεί που πας;

Μα πάλι δεν είναι και κανόνας επιμελώς πανέτοιμος με όλα τα απαραίτητα, εσύ ειδικά, να ταξιδεύεις. Την προηγούμενη νύχτα ξυπνάς απ' τον εφιάλτη πως κάτι έχεις ξεχάσει και το σημειώνεις -πάλι καλά!- σε πρόχειρο χαρτί. Πάλι, όταν για περιπλάνηση αναχωρείς, μπορεί να χρειαστείς τα πάντα. Τα πάντα ή και τίποτα. Μισή είναι πάντα η μέρα πριν την αναχώρηση και συνήθως επί ώρες στέκεσαι κοιτώντας το καράβι και τους άλλους επιβάτες προτού ανεβείς κι εσύ.

Όταν τελειώσουν όλα αυτά, αυτό το mal du depart, και στο κατάστρωμα σταθείς ευθυτενής στην πλώρη ακουμπώντας, κλέβει το βλέμμα σου ο αφρός που οι έλικες αναδεύουν και τινάζουνε προς την ξηρά για να απομακρυνθεί το πλοίο. Οι νυχτερινοί περίπατοι στο καράβι, σίγουρα ως το πρωί, θα σ' έχουν οδηγήσει ως την πρύμνη και με τον ήλιο που τώρα πιστά ακολουθείς, μια αμυδρή εικόνα τού πού πας σαν αποκάλυψη θα σου φανερωθεί. Τα διλήμματα κι οι φόβοι για το εγχείρημά σου, μαζί με το καπέλο σου στη θάλασσα θα πέσουν.

Ακόμα μια ανανέωση !

Ο φίλος μου ο Α., εκείνος ο απλοϊκός και θυμόσοφος τύπος που έχω αναφέρει και σε παλιότερες ιστορίες, ήθελε να με κοντράρει σε περισσότερα τού ενός πεδία μέσα σε μία και μόνη συζήτηση. Συγκεκριμένα ήθελε να αποδείξει ότι οι γέροι, αν και διαθέτουν μειωμένο μνημονικό και κρίση, είναι όμως τόσο ζυμωμένοι με την πονηριά τής ζωής που θα βρουν τον τρόπο να "τη φέρουν" στους νεότερούς τους. Αλλά από την άλλη αυτό μένει μια άκαρπη νίκη χωρίς αντίκρυσμα γιατί τον πόλεμο, τελικά, τον κερδίζουν οι νέοι. Μου διηγήθηκε την ιστορία του, λοιπόν:


Ο γεράκος που γνώριζα ήταν γύρω στα 85 κι επρόκειτο να προσπαθήσει να ανανεώσει εκ νέου την άδεια οδήγησης που είχε κιόλας ανανεώσει από τα 65 του ανά διετία. Αυτό ανησύχησε τους γιούς του, τα εγγόνια του και το μεγαλύτερο δισέγγονό του: "Τίιι;!  Δεν είμαστε καλά...Να βρούμε τον εξεταστή, να του πούμε να τον "κόψει" αλλιώς αυτός θα οδηγεί ως τα 100 του χρόνια."

Έτσι έγινε. Ο εξεταστής ήταν σιβυλλικός και είρων κατά τη διαδικασία, απέναντι στο κακόμοιρο γερόντιο:
-Οδηγείτε νύχτα και βλέπετε μπροστά σας ένα φως να έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση. Τι υποθέτετε πώς είναι;

-Ένα δίκυκλο, μάλλον...

-Ναι, τι δίκυκλο; Βέσπα, ποδήλατο, μηχανή;

-Ε...Δεν ξέρω!

-Χμμμ! Ας υποθέσουμε τώρα πως μέσα στη νύχτα βλέπετε δυο φώτα να έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση με την ίδια ταχύτητα. Περί τίνος πρόκειται, λέτε;

-Ένα αυτοκίνητο προφανώς...

-Ναι, τι αυτοκίνητο όμως; Μπε-εμ-βε, Τογιότα, Τζάγκουαρ;

-Ε...Δεν ξέρω!

-Χμμμ! Ας υποθέσουμε πως, πάλι οδηγώντας μέσα στη νύχτα, βλέπετε να έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση ένα ζευγάρι πολύ μεγαλύτερα φώτα. Τι λέτε να είναι;

-Ένα φορτηγό, σίγουρα...

-Ναι, τι φορτηγό όμως;  Μερτσέντες, Σαρακάκης, Σκάνια;

-Ε...Δεν ξέρω!

-Χμμμ. Καταλαβαίνετε πως δεν είναι δυνατόν -όσο κι αν προσπάθησα να σας διευκολύνω- να συναινέσω στην ανανέωση τής άδειας οδήγησης.

Ο γεράκος σηκώθηκε έχοντας καταλάβει το "στημένο" τού πράγματος αλλά, έχοντας μισοπαραδεχτεί πως το να οδηγεί σε τέτοια ηλικία ήταν παρακινδυνευμένο, δεν έδωσε συνέχεια παρά μόνο είπε:

-Γιατρέ, ας υποθέσουμε πως οδηγείτε εσείς τη νύχτα και βλέπετε ένα φωτάκι και κοντά του μια γυναίκα με πολύ κοντή φούστα, ψηλά τακούνια και που γυρνάει στον αέρα ένα τσαντάκι. Τι λέτε πως μπορεί να είναι;

-Μα, μιά πόρνη, βέβαια...

-Ναι, αλλά τι ηλικίας πόρνη, όμως; Όπως η μητέρα σας, όπως η αδελφή σας ή όπως η κόρη σας;



"Βλέπεις τι διάολοι σού είναι οι γέροι;" συνέχισε ο Α. "Άσκοπα χαλάνε τη λιγοστή διαύγεια που τούς απομένει. Ξέρουν πως στη ζωή πιά δεν τους επιτρέπεται ούτε για τον εαυτό τους να αποφασίζουν. Ξέρουν πως οι ικανότητές τους είναι πολύ πεσμένες αλλά πιστεύουν επίσης πως οι άλλοι υπερβάλλουν. Και τελικά αρκούνται να αντιδρούν σε όλα αυτά με έναν τρόπο που τούς εξασφαλίζει σίγουρα, εκτός από τον τίτλο τού γέρου, και τον τίτλο τού στριμμένου. Και πού να σκεφτούν οι άλλοι πως ο συγκεκριμένος ήθελε την ανανέωση τού διπλώματος μόνο και μόνο για να την επιδεικνύει στους συνομηλίκους του...".    

Ships w/ Sails