Οι καλές κάμερες

-Καλησπέρα. Άκουσε λιγάκι προσεκτικά τον Νάνο, κύριε. Στο κάτω-κάτω εσύ με νοίκιασες. Με νοίκιασες πριν ένα μήνα μαζί με τις κάμερες παρακολούθησης εσωτερικών χώρων που έβαλες σ' όλο το διαμέρισμά σου. Αυτές που φαγώθηκες να βάλεις σ' όλο το σπίτι, πλην όμως μόνο στην αρχή -σαν παιγνίδι- λιγάκι τις χρησιμοποίησες. Μετά ούτε που ξανακοίταξες στην οθόνη να δεις αν όλα πηγαίνουνε καλά.

Ο Νάνος, δηλαδή εγώ, είμαι ένα πρόσθετο ηλεκτρονικό όργανο επίβλεψης χώρων που δεν έχει θέση σταθερή παρ' όλο που περιλαμβάνομαι στη συσκευασία και στην τιμή τού προϊόντος. Αφού στηθούν οι κοινές κάμερες στους χώρους, το καθήκον μου είναι να πάω να εγκατασταθώ στο σημαντικότερο από τα δωμάτια, στην περίπτωσή σου στο υπνοδωμάτιο τών γιών σου. Εκεί με οδήγησε το λογισμικό μου, εκεί εντόπισα μεγάλη συγκέντρωση αρνητικών ιόντων.

-Τι τρέχει με τα παιδιά μου, Νάνε; Ξέρω, το μεγάλωμα χωρίς τη μητέρα αφήνει τα ίχνη του αλλά είναι πανέξυπνα παιδιά, φαντάσου ότι ο μικρός έχει ήδη γράψει μικρό αστυνομικό μυθιστόρημα στα Αγγλικά. Ο μεγάλος παίζει φοβερό σκάκι, επίπεδο γκραν μετρ, αστρονομικό. Ίσως εννοείς ότι δεν επικοινωνούν μεταξύ τους τόσο πολύ όσο πρέπει. Είμαι περήφανος, πάντως, γι' αυτά.

-Δεν κοιμούνται σχεδόν καθόλου τη νύχτα, κύριε. Ο μικρός κοροϊδεύει συνεχώς τον μεγάλο, του λέει πως δεν έχει φίλους κι από ντροπή κρύβεται ο άλλος. Μετράνε τη μαγκιά τους με τα μαχαίρια, με τα πιρούνια, παίρνουνε θάρρος από το αλκοόλ. Τρυπάνε τις πατούσες τους με πιρούνια και καρφίτσες, τα βιντεοσκοπούν και τ' ανεβάζουν στο youtube, βάζουν και μουσική υπόκρουση στο δράμα, κάνουν σκηνοθεσία μα τα αίματα είναι αληθινά κι οι σβάστικες είναι στους τοίχους. Καπνίζουν δεκάδες βρωμοτσίγαρα. Δε σου μυρίζει τίποτα τη νύχτα;

-Σκάσε, χαλασμένο εργαλείο, από που έχεις μαζεμένες τούτες τις εικόνες;! Reset ξέχασαν να σου κάνουν κι εικόνες από σπίτια άλλων κάθεσαι και μου διηγείσαι; Ποιος σε είχε νοικιασμένο προτού έρθεις εδώ; Μα κι έτσι όπως τα λες να είναι, ποιος ζήτησε τη γνώμη σου; Περιττεύουν οι υπηρεσίες σου. Άχρηστο εργαλείο είσαι, για δες...γι' αυτό περιλαμβάνεσαι δωρεάν στο υπόλοιπο πακέτο. Καλά κάνω και δεν εμπιστεύομαι τις τζάμπα υπηρεσίες. Να σηκωθείς να φύγεις από δω, φτάνουν οι κάμερες οι άλλες!

Συμφωνία χωρίς επικοινωνία

Το τραγουδάκι εκείνο αναγκαζόμουν να το ακούσω περίπου πέντε έως εφτά φορές την ημέρα. Δεν πιστεύω πως προοριζόταν μόνο για μένα η τακτική αυτή εκτέλεση. Άκουγα το κομμάτι μια φορά στο ραδιόφωνο τού αυτοκινήτου πηγαίνοντας στη δουλειά, μια άλλη επιστρέφοντας από τη δουλειά και μια φορά σίγουρα άκουγα κάποιον στο γραφείο να το τραγουδά χαμηλόφωνα. Άλλες δυο φορές το έπαιζαν στην τηλεόραση σε διαφημιστικά σποτ. Μια-δυο φορές το άκουγα σαν ringtone από κινητά στο δρόμο κι όποτε πήγαινα για καφέ, το άκουγα κι εκεί. Μισούσα αυτό το άκουσμα κι ένα πρωί, στο γραφείο, ρώτησα τον συνάδελφό μου που το τραγουδούσε, δίπλα στο αυτί μου:
-Κομματάρα, ε;

-Σκέτη αηδία, δεν ξέρω πώς μου κόλλησε...Σού αρέσει κι εσένα;

-Όχι αλλά νόμιζα ότι, όπως στους περισσότερους, αρέσει και σ' εσένα. Το σιχαίνομαι αυτό το κομμάτι, είναι η αλήθεια.

-Σκέψου πως άλλοι το έχουν στο διαφημιστικό τους σποτάκι!

-Από ό,τι έχω καταλάβει, για να είναι πετυχημένο ένα επικοινωνιακό εγχείρημα πρέπει να περιέχει ή κάτι πολύ συμπαθές ή κάτι πολύ αντιπαθητικό έως και πολύ αποκρουστικό. Ένα όμορφο μουσικό κομμάτι ή μια κακοφωνία λ.χ...

-Πιστεύω πως δεν φτάνουν αυτά, πάντως.

-Δηλαδή; Δεν αρκεί να γίνει μια "πλύση εγκεφάλου",για να λέμε όλοι τα ίδια, να ακούμε όλοι τα ίδια, να πιστεύουμε όλοι τα ίδια;

-Δεν μου φεύγει από το μυαλό η σκέψη πως όλα αυτά, τα τραγουδάκια, οι ατάκες, τα σποτάκια, οι λόγοι, δεν έχουν καμία ξεχωριστή δύναμη απέναντί μας. Μας αιχμαλωτίζουν τη στιγμή που είμαστε μόνοι ίσως. Ίσως δεχόμαστε κάτι μόνο από κόπωση ή μοναξιά...

-Άρα λες πως όλες οι ατάκες που καθιερώνονται, που τις επαναλαμβάνουμε εμείς αντανακλαστικά, δεν είναι επιτυχίες τού δημιουργού τους;

-Πάρτο σαν παραξενιά αλλά θα συνεχίσω να πιστεύω πως τα μαζικής εμβέλειας αστεία, τα ανέκδοτα, οι νεολογισμοί, οι χειρονομίες, οι στερεοτυπίες στο ντύσιμο -τελικά όλο αυτό το πράγμα που λέμε μόδα- είναι το απομεινάρι τής αποτυχίας για επικοινωνία.

-Συμφωνώ μαζί σου.

-Πιθανόν. Όμως δυσκολεύομαι να το αντιληφθώ ότι "συμφωνείς-μαζί-μου". Πάντως και να συμφωνήσαμε δεν σημαίνει πως επικοινωνήσαμε. Ίσα ίσα, όποτε συμφωνώ με κάποιον, έχω την αίσθηση πως δεν επικοινωνώ μαζί του.

Εγώ δεν είμαι πια ποιητής

Μαλώνουν στο απέναντι οικόπεδο οι σκύλοι όλη τη νύχτα. Δεν σταματούν έως ότου κάποιος χριστιανός ανοίξει το παράθυρό του κι αρχίσει κι εκείνος να φωνάζει ή πάλι αν κάποιος από την πόρτα του σπιτιού του βγει κι εξαπολύσει καμιά πέτρα εκεί προς τα σκοτάδια. Μάταια ψάχνει ησυχία ο ποιητής να ολοκληρώσει ένα γραφτό του, τέλος να δώσει σ' ένα ποίημα. Τι έγραψε ως τα τώρα, δυο ώρες πάνω απ' το χαρτί;


Εγώ δεν είμαι ποιητής
κι αν γράφω ποιήματα, ύμνους, έπη
να με παρεξηγείτε σεις δεν πρέπει

Θόρυβοι πάλι από σκυλιά, πέτρες που χτυπούν σε ξύλα, άλλες σπάνε κατά λάθος τζάμια. Ύβρεις διόλου ποιητικές, σταυρογαμίδια ένα σωρό, αυτοκίνητα παρκάρουν ή απλά περνάνε από κεί και οι προβολείς τους φωτίζουν τους τοίχους τής κάμαρής του. Δυο ώρες ακόμα πέρασαν κι απάνω στο χαρτί μονάχα αράδες τρεις - 3 στίχοι- προστεθήκαν:

Με βδελυγμία το απορρίπτω
"δεν είμαι ποιητής, δόξα δεν θέλω"
απλά βγάλτε μου το καπέλο

"Ποίημα, έτσι, δεν γράφεταιαιαι!" ούρλιαξε ο ποιητής κι επέταξε το μολύβι του στον τοίχο. Με τόσο θόρυβο πώς να συγκεντρωθεί, πώς να βάλει μουσικότητα στο στίχο, πού να τη βρει τη γλυκιά τη συλλαβή, τη ρίμα την πετυχημένη... Σχεδόν μια ώρα πριν το χάραμα επιτέλους συμπληρώνει:

Σκυλιών που μαλώνουν, θεατές
Ποίημά μου η ανήσυχη νύχτα μιάς ζωής
....;;;

"Εεεε...Εγώ δεν είμαι πια ποιητής" σκέφτηκε να συμπληρώσει, να τα κλείσει, να το παραδώσει. Δεν γίνεται υπό τοιαύτας συνθήκας! Ξαφνικά σκέφτηκε, μάλλον θυμήθηκε, πώς έτυχε, πότε και πού, και "υπό ποίας συνθήκας" είχε γράψει το πρώτο ποίημά του. Στο ίδιο το δωμάτιο ήταν πάλι, χειμώνας και το οικόπεδο απέναντι, οικόπεδο ήταν ακόμα. Σκυλιά γαυγίζανε και τότε, νύχτα ήτανε περίπου το ίδιο κρύα. Μα ήταν όλα αυτά ακριβώς που τον έκαναν να πιάσει το μολύβι και τις συνθήκες τις ίδιες τότε είχε βρεί ιδανικές μια δεκαριά στίχους να γράψει και να 'ναι με αυτούς τρισευτυχής.

Τη νύχτα τούτη όμως, με το ζόρι, εννέα στίχους μόνο έγραψε...μάλλον μόνον οχτώ. Τελευταίο στίχο έβαλε:
"Εεεε...Εγώ δεν είμαι πια ποιητής!"  

Rod

David