Άλλο μέηλ που έλαβα σήμερα και το παραθέτω αυτούσιο:
Αγαπητέ Κλιντ,
απευθύνομαι σε σένα επειδή γνωρίζω την ευαισθησία και το αίσθημα ανθρωπιάς που σε διακρίνει. Θέλω να μου πεις, στα ίσα, αν έπραξα καλώς ή μήπως ήδη περιπλανιέμαι μακριά από τον δρόμο τού Κυρίου. Το περιστατικό αφορά τη μητέρα μου, την οποίαν και οδήγησα προ 5(πέντε) ημερών σε οίκον ευγηρίας.
Το μέρος είναι καθαρό και το περιβάλλον ιλαρόν και ήσυχο. Η τροφή τους νοστιμότατη και θρεπτική, η δίαιτά τους σχεδόν άναλος (να σε πληροφορήσω αξιότιμε Κλιντ πως "άναλος" είναι η δίαιτα χωρίς αλάτι - η λέξη δεν έχει ουδεμία σχέση με το ξενικόν "άναλ"). Αλλ' ας έρθω του δη πόιντ...
Αυτό που με ξένισε και με ενέβαλε σε υποψίες πως ίσως δεν είχα ποτέ μια καλή σχέση με τη μητέρα μου, ήταν ο τρόπος που την οδήγησα στο γηροκομείο. Μιας και είναι κοντά στο σπίτι μου αλλά δεν ήθελε να περπατήσει, την έδεσα σε ένα καροτσάκι αναπηρικό - όπως έκανε κι εκείνη όταν ήμουν μικρός.
Η διαδρομή ήταν επίπονη λόγω τής συγκινήσεώς μου αλλά και λόγω τών ουρλιαχτών τής γραίας. Αποτέλεσμα, αγαπητέ Κλειτ, ήταν να εκνευριστώ και να τρέχω με το αμαξίδιο που είχε κρεμασμένες τις σακούλες τής λαϊκής, όπου και έκανα λίγες στάσεις. Έπειτα όμως συνέχισα κανονικά, προσπαθώντας να την παρηγορήσω έως ότου φτάσουμε στον προορισμό μας.
Έλα, τής έλεγα...Θυμάσαι την πρώτη μέρα που με έστειλες παιδικό σταθμό και μού έλεγες "σκάσεεε...πρώτη μέρα είναι και σκούζεις, μετά θα σού αρέσει αγόρι μου!" Μετά, στο Δημοτικό, τα ίδια, στην Κατασκήνωση τα ίδια, στο Γυμνάσιο τα ίδια, στο κλασικό μπαλλέττο τα ίδια, στο στρατό τα ίδια, στο γάμο μου τα ίδια...
Ενώ τα ζούσα, τα αναβίωνα (deja vecu), όλα αυτά Κλειντ..."ανέβαινα" διαρκώς, όλο και περισσότερο ώσπου, δίνοντας μια ελαφριά ώθηση στο αμαξίδιο, όταν μπήκα στο κτίριο, μετά από δυο σπόντες η μαμά βρέθηκε στη reception. "Ανέβαινα" ακόμα εγώ, φίλε μου...ώσπου βγαίνοντας από τον οίκο, πηδώντας ψηλά, είχα...έφτασα σε ...ντρέπομαι, έφτασα σε κλάιμαξ! "Ήρθα!" πώς να στο πω;?
Εδώ έρχεται το ερώτημα: Μήπως δεν έλυσα σωστά το Οιδιπόδειο σύμπλεγμά μου; Ε;
