Οι αδελφοί Ταβιάνοι

Οι αδελφοί ... Ταβιάνοι απευθύνονται στην ανθοπώλιδα (όπου πήγαν να ψωνίσουν), προκειμένου να πετύχουν μια πιο καλή τιμή. Α! Είναι ίδια η Άννα Καρένινα! Της προτείνουν συνεργασία αφού διαπιστώνουν πως "το 'χει". Και από ασπρόμαυρο κιν/φο πρέπει να σκαμπάζει (ένεκα το χαμόγελο με το μαύρο δόντι).

Συμπρωταγωνιστής θα είναι ο Αλέν Ντελόν...Αν υπάρχει πρόβλημα τον αλλάζουν. Η σκηνή είναι δύσκολη και χρειάζεται πρόβες. Ανάμεσα σε δυο αδέλφια, πολλές φορές, υπάρχει μεγάλη ψαλίδα εξυπνάδας. Έτσι, αρχίζει η πρόβα με τον "Καρένιν" να γκρινιάζει στη σύζυγό του, ότι εκείνη, ναι μεν τον εκτιμά, αλλά δεν τον ποθεί πλέον (συνήθης γκρίνια). Εκείνη, για να τον πείσει για το αντίθετο, αρχίζει να ξεγυμνώνεται.

Ο χαζούλης Ταβιάνος, όμως, στις πρόβες όπου και αποκαλύπτεται το ευμέγεθες κρεμάμενο στήθος, κωλώνει και τα χάνει στην πρόβα:
"Έλα Παναγίιιια μου! Τώρα είναι που δε σε ποθώ εγώ, Άννα!"

Νέες ισοτιμίες

Κάθε βράδυ σ' ένα ρολόι τοίχου σταματημένο, να προχωράς το λεπτοδείκτη ένα κλικ μπροστά λες κι αντί για ολόκληρη μέρα να πέρασε μονάχα ένα λεπτό. Ο μήνας θα αξίζει μισή ώρα στο ρολόι, σε έξι μόνο ώρες τού ρολογιού θα έχει φύγει ένας χρόνος. Τέτοιες, πάνω κάτω, θα βάλεις νέες ισοτιμίες με τη ζωή. Σαν να αλλάζεις νόμισμα στις συναλλαγές μεταξύ σας. Αν η ζωή σου φαίνεται πολύ ακριβή...αν τα ισοζύγια σ' έχουν κάνει υποζύγιο και σκέφτεσαι αν αξίζει τον κόπο.

Μερικά εικοσιτετράωρα θα κρατήσει όλη η υπόλοιπη ζωή σου με τις νέες ισοτιμίες. Έτσι αγαπητέ μου αυτόχειρα, ανυπόμονε -που την αποχαιρετιστήρια επιστολή σου την έλαβα προτού τη γράψεις- κάποια μέρα θα σε βρουν να προσπαθείς, ματώνοντας τα χέρια σου, να ξεκολλήσεις απ' το ρολόι τον καταραμένο λεπτοδείκτη ο οποίος συμβολίζει το χρόνο από πρωί σε πρωί, από βράδυ σε βράδυ.

Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή τους σκέφτονται το Σίσυφο. Θαυμάζουν την υπομονή του να ξαναρχίζει το κουβάλημα τού ίδιου βράχου, στην ίδια διαδρομή, την ίδια ώρα, χωρίς να νοιάζεται για το αν έχει κάποιο νόημα όλο αυτό. Κάτι όμως δεν "δένει": κάποια στιγμή ο Σίσυφος δεν ένιωσε μέσα του την ανάγκη να αυθαδιάσει και να φωνάξει στους θεούς "Επιτέλους, αν η τιμωρία μου δεν είναι η ανία, τότε δώστε μου να κουβαλάω μια πιο μεγάλη πέτρα, αυτήν την έχω συνηθίσει...σχεδόν την έχω βαρεθεί!".

Κάνε μου λιγάκι

Πολύ ανώτερος από την Αμάντα Ληρ (και τον βασιλιά Ληρ μαζί), πιο αισθαντικός, σχεδόν Διονυσιακός. Εκείνη ήταν στατική, αποσβολωμένη, σαν μυξοπαρθένα... 

Δυσλεξία

Παιδιά καθισμένα στα σκαλοπάτια
διαβάζουν τα πόδια τών μεγάλων
που περνούν από μπροστά τους

Τα πόδια Λάμδα: βηματίζουν
Τα πόδια Χι: είναι σταυρωμένα
Αδιάφορο αλφαβητάρι

Τα μάτια τών παιδιών les boys
γουρλώνουν καθώς από μπροστά τους
περνάει το άλογο τού Τζένκις Χαν

Ρίχνει εκείνος με το τόξο του
την ώρα που του ζωντανού τα τέσσερα πόδια
στον καλπασμό τους χάνουνε τη γη

Black Ballroom

Ήταν κάτι που είπε εκείνη -κάτι σχετικό με την Αρχή τής Αβεβαιότητας, σε εκχυδαϊσμένη βερσιόν- για να γελάσουν όλοι, για να εδραιώσει την παρουσία της ως χιουμορίστριας. Είπα μέσα μου: "Ναι, καλά...χρειάζεται πολύ περισσότερη προσπάθεια από αυτές τις κρυάδες για να με κάνεις να γελάσω!".

Έτρεξα στο μπάνιο κι έσκασα μέσα στις χούφτες μου ένα γέλιο που είχε τη δύναμη χιλίων και άνω φταρνισμάτων. Αυτό το τσόλι είχε κρύψει έντεχνα ένα τρελό, εντελώς σούπερ αστείο, τυλιγμένο μέσα στο πρώτο μπανάλ, δήθεν, λογοπαίγνιο. Ο μηχανισμός ήταν απλός...ενώ χαλάρωνες από το χαζό, κρύο πρώτο αστείο (σε ένα βράδυ σαν κι αυτό) και πάνω στο απόγειο τής πλήξης, έσκαγε το μεγα-αστείο.

Σαν βόμβα (ηχητικά) και σαν στράικ με είκοσι κορίνες (οπτικά), η αντιπαθέστατη είχε ανταπεξέλθει στον συνεχή πόλεμο που έκανα για να την μειώσω, ει δυνατόν να την εκμηδενίσω ώστε να αφανιστεί και να αδειάσει την πίστα τού Μαύρου Μπώλλρουμ. Την ήθελα όλη δική μου...και το τσόλι και την πίστα.

Χα! Να 'μαι τώρα ηττημένος στην τουαλέττα, να γελάω. Πονάει ο λαιμός από το γέλιο και ματώνω. Μάλλον μου έφυγαν οι φωνητικές χορδές, πακέτο με τις αμυγδαλές. Πάμε στην αντεπίθεση. Φτάνει η κλάψα.