Όχι όπως εσύ

                                           Κίνδυνοι διάφοροι για τα παιδιά
                                                   
Το φάντασμα που βλέπεις ν' απλώνεται σαν το άρωμα τού καφέ, κατακάθεται στα έπιπλα ολούθε μέσα στο δωμάτιο. Πάνω στις κεφαλές ημών και των τέκνων μας σταματά το χρόνο. Εμείς, όλη η σύναξη, αγαλιάζουμε κι ευτυχούμε.



Πατροπαράδοτη η ευχή (για το νήπιο):

Αχ και να ζήσει, ποτέ ας μην αποθάνει
Τι πιο όμορφο απ' το ότι παραμένει ζωηρό και δυνατό
Που δεν γνωρίζει τη φθορά και
Θα δεις, δε θα πεθάνει!
Συνάμα μένει μικρό κι αθώο όπως ήταν
Δεν ενηλικιώνεται



Δώρο (για το νήπιο):

Ταξίδι μακριά πήγαν σε χώρα που δε βρέχει ποτέ, περίμεναν να βρέξει πέρλες. Πήραν πολλές για το μωρό, πιο λίγες για τους καλεσμένους.



Σκέφτηκα (γι' αυτό το πλάσμα):

Νουνεχής να είναι άνθρωπος
Θύμα ενηλικίωσης και γήρατος και τέλους
Όχι σαν κάτι άλλους
Όπως εσύ, που κανένας ποτέ, την ιστορία σου δεν πίστεψε:
Τάχα, τόσων χρόνων άνθρωπος, ποτέ
ΜΑ ΠΟΤΕ';  ΠΟΤΕ';
δεν σε είχε αγγίξει ο θάνατος.

Σκύλαρος

Όποιος πληρώνει, ξέρει...Έχει και ψιλά πάντα μαζί του, για να επιστρέφει ρέστα. Ειδάλλως μπορεί να σε κεράσει έναν καφέ ώστε να του επιστρέψουν κέρματα.
Κανένας δεν κοιτά αυτόν που πληρώνει, όλοι προσέχουν το μαγαζί:
Μήπως κλείσει, μήπως δεν θα 'ναι αυτό που είναι, μήπως δεν θα είναι καθαρό;

Είπα να μείνω με την ίδια εικόνα στα μάτια, για να γίνω πιο ανθεκτικός στην αδικία. Γέρνω το σώμα μου ώστε να βγάζω το κεφάλι μου από το παράθυρο. Δεν μου αρέσει η μελαγχολία, μα αν εσύ τη μισείς τότε θα την αγαπήσω...και θα ευχηθώ να βρέξει. Σε βλέπω εκεί έξω, να γίνεσαι μούσκεμα.

Δυστυχώς, σε λίγο σταματά η βροχή. Δε βρέχεσαι πια, αρχίζεις να στεγνώνεις. Χαμογελάς κιόλας!
Τεράστιος σκύλος ήθελα να γινόμουνα και να πηδούσα από το παράθυρο τού μαγαζιού, να σε πάρω από πίσω στο κατόπι. Να μαζευτούνε όλοι να χαζέψουν, να δούνε την κατάληξή σου, που σε δαγκάνει και σε τσαλαπατάει ο σκύλαρος. Κι εκεί που θα ήλπιζες, προς στιγμή, πως ήσυχο θα σε παρατήσω, τότε πάλι να άρχιζε δυνατή βροχή να πέφτει. 

You do something to me

Οι καλοί φίλοι

Για σένα, φίλε μου, πρέπει να κάνω ένα σωρό θυσίες. Μπορώ...αλλά εδώ δεν υπάρχει "μπορώ" ή "δε μπορώ". Πρέπει να μπορώ. Αν εσύ χρειάζεσαι χρήματα, εγώ είμαι αυτός που πρέπει να προστρέξει αρωγός. Κι εγώ να μην έχω χρήματα, θα πρέπει να βρω, να κόψω το λαιμό μου και να βρω. Κι αν έχεις ανάγκη τη νύχτα να μιλήσεις σε κάποιον για τα βάσανά σου, για τις εμμονές σου με τις αρρώστιες, πράγματα ανούσια, που όμως κάπου πρέπει κι αυτά να τα πεις, εγώ πρέπει να καθίσω να σε ακούσω. Τόσα κι άλλα τόσα θα έκανα για σένα, φίλε μου. Τόσα κι άλλα τόσα πρέπει για σένα να κάνω. Πρέπει, πρέπει, πρέπει...Χαριτολογώντας (αλλά στα σοβαρά) θα σού πω: "Μου έχεις σπάσει τα α..., φίλε!"

Λίστεν, πληζ

Πήγε να πάθει εγκεφαλικό (διότι, ών κυβερνητικό στέλεχος ευρωπαϊκής χώρας, διατηρούσε σχέση με παχύδερμο ζώον κι αυτό θα απεκαλύπτετο) με την είδηση τής πιθανής παρακολούθησης τού κινητού του...Ο άνθρωπός μας συγκρατήθηκε, όμως.

Άλλος που έμαθε ότι πάθαινε τα ίδια, διαμαρτυρόταν:

- Ρε φίλε, το κινητό μου παρακολουθείς; ...Δεν κάνει έτσι ο κόσμος!
.................
- Δε σέβεσαι ρε φίλε, δε σέβεσαι...
.................
- Δεν έχω τίποτε να κρύψω...αλλά είσαι πολύ ξεφτίλας, ξαναγυρίσαμε στην εποχή τών κατασκόπων τού ψυχρού πολέμου!

Κι όμως, ο δικός μας ένιωσε πως για να είναι εντάξει έπρεπε να προβεί σε κάποια κοφτή αλλά συνάμα και κόσμια δήλωση:

- Λίστεν, μίστερ πρέζιντεντ...Ιν Γκρίς γουί χάβ νο πρόμπλεμ ιφ γιου φόλλοου μαη φόουν, μπηκώζ γουι χαβ νάθινγκ το χάιντ. Γιούροπ ιζ ρέντυ το γκο φόργουορντ ον δε γουεη δατ Αμέρικα πλήζες. Γουι ώλσο φόλλοου αουαρ ένεμις φόουνς μπικώζ γουι ντοντ μην του αλλάου ρέησιστς εντ κόμμιουνιστς ντιστρόυ ωλλ δε ατσίβμεντς δατ γουι τσέρις τουνταίη.