Όχι τας σερβιέτας...

" Και σήμερα το πρωί, μόλις ξύπνησα, η πρώτη μου σκέψη ήταν "τι καιρό να κάνει στο Αιγαίο;...". Η σκέψη στους πρόσφυγες..."
(Παρουσιάστρια πρωινάδικου, κάποιου κλαίοντος τας Κυριακάς διαύλου)


Well, so... όχι παλιόρουχα στους πρόσφυγες, παλιολινάτσες! Σπαγγοραμμένοι! ...ένα HUGO BOSS θα ήταν καλά. Κυράτσες, κανένα σουτιέν Triumph, ένα καλσόν Ider, μπορείτε νομίζω να προσφέρετε...Νομίζω ή ζωνομί;

Επίσης...δίσκους μουσικής, cd -εννοείται- ή στικάκι. Και αφήστε τις εξυπνάδες: όχι μουσική ευρωπαϊκή με σκοπό να τους αλλοιώσουμε το αισθητήριο με τα σκουπίδια τού πολιτισμού μας.

Α ...μη ξεχάσετε τις σερβιέτες για τις γυναίκες. Αυτές, με τα φτερά...

Φυλάξτε και για μένα ένα πάκκο σερβιέτες με πτερά. Θα τις κολλήσω στους ώμους μου και στα πλευρά μου, θα γίνω Ίκαρος και θα πετάξω μακριά.

Δώστε τα όλα...μόνο τις συγκεκριμένες σερβιέτες μη δώσετε.

Η βία

Καταδικάζουν συνολικά τη βία "από όπου κι αν προέρχεται" αλλά σίγουρα τη διαφοροποιούν ανάλογα με το πού καταλήγει.

Δυο ζωές - Νέοι Τρόποι

ΝΕΟΙ ΤΡΟΠΟΙ

Θα ταξιδέψουμε πάλι
Δεν ξέρω πότε
Είναι όμως βέβαιο πως έτσι θα συμβεί
-το αργότερο-
όταν θα έχουν εφευρεθεί
Νέοι Τρόποι να ταξιδεύεις

Φυλάξου από τον πλησίον σου

Δεν ήταν τα μακριά μαλλιά που του άρεσαν ούτε είχε αρχίσει να παραμελεί τον εαυτό του. Ήταν η απροθυμία του να βρεθεί τόσο κοντά σε κάποιον άνθρωπο, όσο κοντά αναγκάζεσαι να βρεθείς με έναν κομμωτή, έναν οδοντίατρο ή οποιονδήποτε άλλον ο οποίος, για να κάνει τη δουλειά του, πρέπει να σταθεί δίπλα σου, πολύ κοντά σου, σχεδόν σκαρφαλωμένος απάνω σου.

Έτσι, η θέση τού άλλου είναι μακριά από εκείνον, η απόσταση μεταξύ τους μεγαλώνει, πρέπει κανείς για να ακουστεί από τον άλλον, να ουρλιάζει. Το άγγιγμα δεν είναι εφικτό, τα χέρια φτάνουν σε τέτοια απόσταση που ο στατικός ηλεκτρισμός δημιουργεί σπινθήρες, ανάμεσα στα δάχτυλα, ορατούς μέσα στη νύχτα.

Μερικοί άνθρωποι θέλουν το ζωτικό τους χώρο, την απόσταση από τον "πλησίον" τους, την θέλουν πολύ μεγάλη. Ίσως τόσο μεγάλη που να μην μπορεί καν να θεωρηθεί πλέον πλησίον. Και τότε, μόνο τότε θα τον αγαπήσουν γαλήνια.

Ανθρώπινο τόξο

Ανθρώπινο τόξο τώρα, ριγμένο στο χώμα, πρέπει να συνεχίσω τις σκέψεις μου, όσο ανόητες κι αν είναι. Σ' αυτούς τους καιρούς η κοινοτυπία επιβάλλεται, ενώ η πρωτοτυπία, τα τολμηρά βήματα μπροστά, σε εκθέτουν. Προτιμητέα είναι η πεπατημένη.

Ανθρώπινο τόξο τώρα, δεν μπορώ να φύγω, να αποδημήσω όπως αυτά τα ελαφριά πουλιά. Δεν μπορώ ούτε να τα αποτρέψω από τη φυγή τους. Στα όνειρά τους αναχωρούν για την Σομαλία, να αναχαιτίσουν πειρατές. Μην εγκαταλείπετε...Ή, μην ξεχάσετε να επιστρέψετε. Δεν θα ξαναχτίσω αυτό το μέρος. Θα το διατηρήσω τίμιο, όμως.

Ανθρώπινο τόξο τώρα, ριγμένο στο χώμα, μια επιθυμία έχω: Να σηκωθώ και να σταθώ μπροστά στο φως τού προβολέα, να δω τη σκιά μου, με το τεράστιο βέλος στη μέση μου κρεμασμένο. Όλοι θα ξεγελαστούν - Χαίρε Πρίαπε!