12 Νοεμβρίου, 2018

Μαθήματα τοκετού

Έχουν αίματα στα πρόσωπα και είναι ξαπλωμένες στους καναπέδες που είναι τοποθετημένοι σε κάθε μια από τις 4 γωνίες τού σαλονιού. Είναι τρεις γυναίκες στον ένα, δυο στον άλλον κ.ο.κ.

Σιωπή. Ο καναπές κινείται κάθε τόσο ένα-δυο εκατοστά δεξιά ή αριστερά, μπροστά και πίσω, σαν να δέχεται μικρά σκουντήματα. Ακούγεται ο θόρυβος αυτού του συρσίματος πάνω στο ξύλινο δάπεδο.

Στο δίπλα δωμάτιο γυναίκες μαθαίνουν για τα στάδια του τοκετού, διαγωνίζονται, εξετάζονται και η επιβράβευσή τους είναι αυτή η ανάπαυση στον καναπέ. Σε λίγες ώρες όλες οι θέσεις στο σαλόνι είναι πιασμένες. Παντού είναι γυναίκες, όλων των φυλών με την στάμπα τού αίματος σχεδόν σε ολόκληρο το πρόσωπο. Η μια πάνω στην άλλη. Σήμερα διδάχτηκαν τα στάδια του τοκετού. Κάποιος σβήνει το φως και το σαλόνι μένει στον ελάχιστο φωτισμό να έρχεται από το πάτωμα.

Γυμνοί άντρες μπαίνουν σε μια αντίστοιχη διπλανή  αίθουσα. Κάθονται σταυροπόδι σε μια δεκαριά καρέκλες, ανάβουν τσιγάρα, δυο-τρεις από αυτούς. Ο ένας τρίβει το στήθος του, ο άλλος παίζει αμήχανα με τους όρχεις του. Η παράδοση των μαθημάτων τέλειωσε. Οι επιθεωρητές τής Εκπαιδεύσεως αναλαμβάνουν το έργο τους.

07 Νοεμβρίου, 2018

Χρέη

Βέβαιοι πως τίποτε δεν αφήσαμε στην τύχη
Μισοδουλειές και εκκρεμότητες από μας
δεν πρόκειται να βρει κανείς
Τι σιγουριά ανέμελη, τι υπερηφάνεια
διευθετήθηκαν ζητήματα και προηγούμενων γενεών
προστίματα, αναδρομικά, εκκαθαρίσεις
Κυνήγι θησαυρού έμοιαζε η αναζήτηση ενός χρέους
που θα μπορούσε να ξεφύγει από την μανία τής πληρωμής
Μα η κάθε μέρα που κάτι σαν φόρο θα πληρώσεις
σού φυλάει έτοιμο ένα άλλο της διαβίωσης τέλος
Μικρό πολύ, ένα χαρτί που στο συρτάρι παραχώνεις
Φεύγεις εσύ από την ζωή κι εκείνο γιγαντώνει


01 Νοεμβρίου, 2018

Να μην σε δω να κλαις

Να μην κλάψεις...να μην σε δω να κλαις
με εκείνο εκεί το κλάμα που μοιάζει βρυχηθμός
που οι ανάσες του κυνηγάνε η μια την άλλη
και τα δάκρυά σου τα στήθια σου βρέχουν

Ούτε για κάποιον χαμό μην κλάψεις και
πιο πολύ μην κλάψεις εάν εγώ δεν είμαι εκεί
Μην κλαις για την στολή και την σημαία σου
όταν τις βλέπεις να αλλάζουν χρώμα
Μην πληγωθείς όταν στο φέησμπουκ-άρρωστη
γυμνή φανείς και σε φωνάξουν "βρώμα"
Μην κλαις σαν χαιρετάς την Ελλάδα που πεθαίνει
ούτε δάκρυ για την απελπισία τής αναμονής

Θα πάμε στην Βερόνα, στο Ρόττερνταμ, στο Γκόζο
και ύστερα μια μακριά βαρκάδα στα κανάλια της Μπρυζ
Ενώ γύρω μας οι άλλοι θα μιλάνε... θα μιλάνε...θα μιλάνε...

29 Οκτωβρίου, 2018

Διπλή ώρα

Το να ζεις με κάποιον που νομίζεις επικίνδυνα παράφρονα και που την ίδια στιγμή και εκείνος σε θεωρεί επικίνδυνα παράφρονα...θα μπορούσε να είναι αστείο ή κουραστικό. Τα πλάγια βλέμματα (αυτά τα glancing και τα leering) οι κινήσεις τών χεριών, το καμπούριασμα του σώματος...Ο ένας κοιμάται στην στάση τού "πυγμάχου" τής Πομπηίας, ο άλλος κρατά στο χέρι το τηλέφωνο σφιχτά.
Άλλος δεν κοιμάται όλη νύχτα, περνά την ώρα του στοιβάζοντας τα πιο κρυφά και πιο πολύτιμα από τα αντικείμενά τους, μια ξύλινη τουλίπα από το Άμστερνταμ, μια δεσμίδα από 100$, ένα ακριβό ρολόι, ένα κλειδί οστεοφυλακίου, ενθύμια από το Κάστρο του Μπραν.
Η ώρα που μας έδωσαν διπλή το Σάββατο στις 04.00 δεν ήταν για περισσότερο ύπνο...ήταν μια ευκαιρία για να σκεφτεί κάποιος άν αξίζει να περάσεις με άλλο τρόπο αυτή την ώρα (την διπλή ώρα ή την εξίσου ανύπαρκτη ώρα;).
Αποχωριστείτε από τέτοιες συναναστροφές...αυτό ήταν το νόημα τής διπλής ώρας που μας χαρίστηκε το Σάββατο.