Φάρμακα και αρρώστιες

 Εγώ πάντως θέλω να σε κρατώ ενήμερο για τους κινδύνους τού νέου (ήταν νιός και γέρασε) ιού. Ξέρεις ότι είναι επικίνδυνος πραγματικά. Τί να λέμε τώρα; Επικινδυνότατος! Τι λες; Εγώ δεν ήμουν αυτός που έλεγα ότι "δεν είναι τόσο θανατηφόρος"; Ναι, εγώ ήμουν...Το εμβόλιο να το κάνεις και εσύ. Τί; ...εγώ δεν σού έλεγα ότι το εμβόλιο είναι ακόμα στα σπάργανα και ότι υπάρχουν ακόμα επιφυλάξεις...ότι "φοβάμαι λιγάκι" κ.λπ...Ε και;

Μα τι σου φαίνεται παράξενο και δυσνόητο; Εμένα, ως δημοσιογράφου, ο ρόλος μου είναι να σου δώσω να καταλάβεις πως είσαι ανάμεσα σε δυο επιλογές ...χωρίς αύριο. Πρέπει να ζεις ανάμεσα σε δυο φόβους. Όλοι από κάτι πάσχουμε, στο κάτω κάτω, και όσοι δεν πάσχουμε, πάσχουμε από τον φόβο πως αύριο πιθανόν από κάτι να πάσχουμε. 

Πάντα εγώ είμαι...σταθερός στις απόψεις μου. Πάντα εγώ.

Γωνίες

Εκείνοι σού έδωσαν αγέραστο λευκό δέρμα, που να μην γερνάει με την προϋπόθεση να χαράξουν πάνω του τα ονόματά τους με χρυσαφί μελάνι ...Εκείνοι που σε εφοδίασαν με μια καρδιά, ίδια σιδερένια αντλία με χαραγμένο τον σειριακό αριθμό σε ασημένια πλακέτα...Έκαναν τα νεύρα σου ιμάντες και ζήτησαν να υπάρχουν πάνω τους τα διακριτικά τους μαζί με αριθμούς που να υποδηλώνουν τα όρια αντοχής τού υλικού.

Θερμοκρασίες έγραψαν, τζάουλ, κιλοπόντ, μέγκαχερτζ, τέραμπάιτ...

Έκαναν τέστ αντοχής πάνω σου. Υπολόγισαν την αναμενόμενη φθορά σου.

Σού έδωσαν την τελική ώθηση.

Τώρα περιφέρεσαι σαν τόπι παραγεμισμένο από γυαλιστερά σπλάγχνα πάνω στα πεζοδρόμια αγνοώντας πως στην πορεία σου σε περιμένουν πολλές γωνίες. 

 

Δείκτες

Είμαστε σαν δυο δείκτες ρολογιού και περιστρεφόμαστε ο καθένας με την δική του ταχύτητα, καθένας με το δικό του σχήμα και μέγεθος. Συναντιόμαστε καμιά εικοσαριά φορές στο 24ωρο φευγαλέα πάντα, ανάμεσα σε δυο αριθμούς που ορίζουν τις ώρες: ανάμεσα στις 2 και τις 3 για παράδειγμα, ανάμεσα στις 6 και τις 7 και πάει λέγοντας... 

Μάλιστα υπάρχουν φορές που συναντιόμαστε και δεν το αντιλαμβανόμαστε, βυθισμένοι ο καθένας στις σκέψεις του, στην μοναξιά του. Καθήκον τού ενός οι ώρες και τού άλλου τα λεπτά, πράγμα που μας κάνει τόσο διαφορετικούς αλλά και τόσο αλληλένδετους. Χτίζουμε ένα δίπολο και όπως είπε, νομίζω, ο Ρίλκε "είμαστε δύο μοναξιές που η μία φυλάει την άλλη".

Δεν πρέπει να ξεχάσω, ανάμεσα σε όλα αυτά τα ψυχρά στατιστικά, πως είναι πιο όμορφες από όλες οι συναντήσεις μας στις 12. Ιδίως εκείνη στις 12 τη νύχτα.

Αλιείς μαργαριταριών

 

Η καρδιά τού φεουδάρχη

Εδώ και κάμποσο καιρό, ανάμεσα στην στιγμή που κάποια νεόνυμφη έρχεται και το επόμενο πρωινό που αυτή φεύγει από κοντά μου, δεν υπάρχει μόνο ευχαρίστηση, πόθος και λαγνεία. Ενίοτε συνυπάρχουν όλα αυτά μαζί με πόνο, όπως τα φώτα των γιορτών που αναβοσβήνουν. Η ευχαρίστηση διογκώνεται, γίνεται πόνος και ακολουθεί η αντίστροφη ακολουθία. Το χρωματιστό φώς το ακολουθεί το πηχτό σκοτάδι.  Γιά μένα αυτήν την  μορφή δυστυχίας πήρε το αγαπημένο και πατροπαράδοτο προνόμιο (υποχρέωση;) της ius primae noctis.

Αυτό το δικαίωμα και ευχαρίστηση τής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο μπορούσε να θεωρηθεί κάλλιστα μια υποχρέωση και η μη εκπλήρωσή της θα εξέθετε έναν άρχοντα σαν εμένα στην σιωπηλή χλεύη τών υπηκόων μου. Αυτά βέβαια εξάρουν την ευφορία τών λίγων ωρών τής πρώτης νύχτας: η υποχρέωση, η εκμετάλλευση η επιβραβευμένη από τους ίδιους τους ανθρώπους που γνωρίζουν την μοίρα τους...

Την εκπλήρωση τού χρέους μου ήρθε να δυσχεράνει αυτό που -μην αντέχοντας πλέον- εκμυστηρεύτηκα στον γιατρό μου, προφασιζόμενος μιαν ανάγκη για σωματική τόνωση. Εκείνος με ψηλάφησε, με άκουσε στο στήθος, ήλεγξε ακόμη και τις νοητικές μου επιδόσεις! Εν τέλει έκρινε πως δύναμαι να ασκώ τα καθήκοντά μου κανονικότατα. 

 Όλα; τον ρώτησα...Κι αυτό το βάρος στο στήθος; Ξέρεις ότι υπάρχει και η υποχρέωση τής primae noctis. 

Υποκλίθηκε και απομακρυνόμενος με ενεθάρρυνε: Συνεχίστε το έργον σας. Μην σας αποτρέπει μια απλή coital angina. Σκεφτείτε τους υπηκόους σας!