Ελλάς

Ελλάς, πως να σου το πω...είδα την Αφροδίτη σου σήμερα να κάνει παζάρια για ένα dildo σ' ένα sex shop στη Φιλελλήνων. Νύμφες τής δείχναν τα εμπορεύματα κι εκείνη ρωτούσε για την υφή  και αντοχή τους. Η χωρίς χέρια  θεά σου κουνούσε μόνο το κεφάλι σαν ερπετό από πέτρα που συστρέφεται για να μυρίσει από τις άστεγες μασχάλες της το arome de Paris - ξεχασμένο Λούβρο.

Ελλάς, με αποκαρδίωσε η θέα του Οδυσσέα να προσποιείται τον τρελό, όχι όμως από φόβο γιά τον πόλεμο. Οι ηλίθιοι  λενε παντού "the war is over". Πονηρός Οδυσσέας που ξέρει πως δεν έχει σημασία αν γίνονται πόλεμοι. Το βολικότερο είναι να μπορείς να διαλέγεις εσύ ο ίδιος το δικό σου πόλεμο, αυτόν που θα σου δώσει λίγο χρήμα παραπάνω κάθε μήνα.

Ελλάς, δεν μπόρεσα να βάλω το χέρι στην τσέπη μου για να δώσω ελεημοσύνη στον αλκοολικό σου Διόνυσο που περιφερόταν τρέμοντας ανάμεσα στα φίδια-γεννήματα του μυαλού του- ξερατά πάνω στα ρούχα, κατουρούσε πάνω στους τοίχους, τον σπρώχναν οι μάγκες, φορούσε παλτό το καλοκαίρι, ζητούσε τσιγαράκι. Οι ...σωστοί ξέρουν από πρόνοια "το Κράτος πρέπει να φροντίσει τις απώλειές του!...".

Ελλάς, είδα το Δία σου στο προσκύνημά του στο Άγιον Όρος, ρίχνοντας κεραυνούς θείας καταδίκης στα κεφάλια των αθώων, άνθρωποι που ανθίζουν βγάζοντας τρίχες, έτοιμοι γιά σπορά, τώρα ξυλοκοπιούνται, αργότερα κόβουν με ξυράφια το στήθος τους, νύχτες στα άσπρα δωμάτια, σε κρατούν ασφαλή γιατί εσύ ο ίδιος δεν μπορεί να ξέρεις. Ελλάς, ούτε συ δε μπορείς να ξέρεις.

Ελλάς, γίνεται όλο και πιό αισχρό να βιοπορίζομαι ανελέητα από τον Ιπποκράτη που ήρθε σε στενή επαφή με την Ayurveda ιατρική, τη φίλησε στο στόμα κι ύστερα έπεσε στον πειρασμό να αγοράζει τις καψούλες του- χάπι της ευτυχίας- "κάτι μου κόβει την ανάσα... η καρδιά μου χτυπάει έξω απ' το στήθος...θέλω να πεθάνω μα φοβάμαι". Ελλάς, δεν είναι σωστό να ζω έτσι...από το θάνατό σου.

Il blues del "mutilato"

Ogni persona possiede due mani
Una e' il ieri e l’altra il domani
Una e’ pugno e l’altra e’ carezza
Una e’ tempesta e l’ altra e’ brezza
Una e’ il sorriso e l’altra  il pianto
Una e’il sereno e l’altra il lampo
Una e' saggezza e l’altra  follia
Una e’ rispetto e l’altra ironia
Oime’...Oime’...Oime’...
Dov’e’ il mio sorriso e la carezza?
Il mio dolce sereno,la mia brezza?

E’ un blues, questo,di un mutilato
D’ un uomo che gli manca un lato
E’ la disperazione di un vecchio
Stato catturato da uno specchio
E’ il forte dolore di un bambino
Che e’ inciampato s’un gradino
E’ un goal buscato al minuto novanta
Rock star drogato degli anni sessanta
E’ il sapore del sale senza un mare
Un trucco di carte che non sai fare
Una foto del Papa senza alcun potere
La bugia che la morte si deve temere
Lo strano concetto che devi adottare
La vita ed il mondo si devono amare

Νύχτες από κρύσταλλο κι ασήμι

Πάνω σ’ αυτά τα χαρτιά η μικρή διήγηση μιας ζωής που κατάπιε κάμποσες άλλες ζωές εκτός από την ίδια χωρίς όμως να πάψει ποτέ να την ορέγεται. Σαν όραμα μπροστά στα μάτια μου, ένα κάρβουνο που δεν έχει καεί ολόκληρο. Βλέπω πως ίσως εκεί μέσα κρύβεται η ελπίδα.

Μια πρόστυχη στίξη είναι ο ρόλος των ημερών μου: άνω τελείες από κιμωλία, ανάμεσα στις νύχτες μου, τις φτιαγμένες από κρύσταλλο και ασήμι. Οι νύχτες μου μπορούσαν να είναι αμέτρητοι αεικίνητοι ζογκλέρ που θα κρατούσαν τα μάτια μου ανοιχτά για να κοιτάζω τα ουράνια σώματα και τους σχηματισμούς τους. Τίποτα άλλο.
 
Αυτή η πληγή  δουλεύει ενάντιά μου ή μήπως  κάτω από τις ευλογίες μου;

Τώρα που δεν ακούγεται πιά η μουσική, πού είναι η έκσταση που σου έδινε το απότομο τραγούδι της Ηχούς; Ξέχασα! Η υψίφωνος ιθαγενής που είναι; Την άφησαμε, πολύ απρόσεκτοι, και κείνη αφύλακτη διέφυγε και χάθηκε από κοντά μας. Αιμορραγεί πάνω στην άμμο κρυφά. Καημένη...βρέθηκε κιόλας ακάλυπτη μπρος στην ιλιγγιώδη, ελλειπτική πορεία των στρουθοκαμήλων και τη λοξή πτήση  των γλάρων!

Φρόνιμο τέλος θα ήτανε να σκίσω τα γραφτά μου όλα, για να απομείνω απερίσπαστος πολιορκητής της αγάπης αυτού του παιδιού που με το νανούρισμά του κοιμάμαι το βράδυ και που το βρίσκω τα χαράματα να παίζει με τα χρυσόψαρά του στη μπανιέρα.

Α! τα χαράματα...Τι βάρος μού είναι! Μέσα σ' αυτήν την αστυνομική παρέλαση, σ' αυτό το αχανές τσίρκο που καλούμαστε να παρακολουθήσουμε, αναρωτιέμαι γιατί τάχα θα φάνταζε αλλόκοτο ένα χρυσόψαρο μέσα στη μπανιέρα την στιγμή που σε χαιρετά, ενώ μπαίνεις βιαστικός για το πρωινό σου ξύρισμα;

Το ξημέρωμα...Το ξημέρωμα πως να το αντιπαλέψεις μετά τη νύχτα που έφυγε, την άδεια μέρα που ήρθε;

Μισώ τα ελαττώματά μου γιατί με νίκησαν. Από την άλλη πλευρά όμως νιώθω και κάποιο θαυμασμό γι' αυτά γιατί αποδείχθηκαν πιο δυνατά απο μένα.

Σάτιρα

Πολιτική σάτιρα στην TV: Μην τη βλέπεις... Μήπως είναι η τελευταία ελπίδα των πολιτικών για να φαίνονται απλά και μόνο σαν ακίνδυνοι γραφικοί;