Smoke gets in your eyes

Εφηβεία στη Μεταπολίτευση - 2

Βρισκόμουν λοιπόν ανάμεσα στους αριστερούς που γράφαν στους τοίχους "Ο ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ ΖΕΙ" και τους νοσταλγούς τής χούντας που κορόιδευαν λέγοντας "ΖΕΙ; Βράζει, δηλαδή;" (κατά την ορθογραφία τους το σωστό ήταν "ζή" κι όχι "ζεί" που προέρχεται από το ζέω=βράζω).

Όποιος ήθελε να διαμορφώσει τη δική του γνώμη ήταν χαμένος από χέρι. Αν ήθελες να διαβάσεις φιλοσοφία, σου βάζανε κάτω από τα μούτρα το φιλοσοφικό λεξικό τού Ρόζενταλ. Ο Όργουελ, θυμάμαι, ήταν "no!,no!" με το "Φόρος τιμής στην Καταλωνία".

Αν ήθελες να διαβάσεις ποίηση, σου βάζανε κάτω από τα μούτρα το Λόρκα, σου παρουσιάζανε το Σεφέρη ως αριστερό (!). Εννοείται πως Λουντέμης και Καζαντζάκης "ψήφιζαν" ΚΚΕ ενώ οι μεγάλοι συνθέτες μας έντυναν με τη μουσική τους κυρίως Ισπανούς ποιητές, καταφέρνοντας γερό πλιάτσικο καλλιτέχνες όπως ο Νταλάρας, ο Παπακωνσταντίνου κ.α. Αργότερα "το γύρισαν" κι αυτοί, όταν σταμάτησε να "πουλάει"...

Όσοι προτιμούσαν τα ξένα, μπλέκανε το whiter shade of pale με τη ντισκοτέκ, υποστηρίζοντας πως χόρευαν μπλουζ(!), τα οποία μπλούζ ήταν αποδεκτά κι από την ΚΝΕ (αν και οι μεν εννοούσαν τα νέγρικα μπλουζ, οι δε αποκαλούσαν "blues" τα slow κομμάτια). Παντόφλες περίμεναν τους Χεντριξιανούς, τους Κλαπτονιανούς ώσπου κι αυτοί βρήκαν τη ...στέγη τους στα πρώτα αριστερίστικα πολιτικά γκρουπ τού τύπου "Ο Λύκος τής Στέππας". Σχηματισμοί τής πλάκας που χτες υπήρχαν και αύριο ξεχνιόνταν. Ξεθάρρευαν οι πρώτοι χασισάκιες τής μετα-Χούντα εποχής.

Ο Μαρξ έγινε must, κάπου όμως αυτό ενοχλούσε τους ρόκερς που επέμεναν στον Μπακούνιν και τον Κροπότκιν και συνέχεαν τον Μαρξ με τον Στάλιν. Επίσης έβλεπαν να μπλέκονται στα πόδια τους από τη μια οι Κνίτες από την άλλη οι ροκ-φλώροι με τους Κουίν, τους Αίροσμιθ, τους "Πίνκυ φλου" κ.λπ.

Όσον αφορά τα πολιτικά, εγώ ιδιαίτερο θαυμασμό ένιωθα διαβάζοντας για τους τρεις Άγγλους διπλούς κατασκόπους: Κιμ Φίλμπυ, Τεντ Μπάρτζες, Ντον Μακλίν. Διάολε, είχαν ξεφτιλίσει ολόκληρη  MI5! ...

Συνεχίζεται

Εφηβεία στη Μεταπολίτευση

Η εικόνα που έχω για τη λεγόμενη Μεταπολίτευση, την οποία έζησα όντας ήδη μαθητής τών τελευταίων τάξεων τού γυμνασίου, πολύ πιθανόν να μην ταιριάζει με την εικόνα που έχουν οι συνομήλικοί μου και οι μικρότεροι από μένα. Μιλώ για την εποχή που ο Πέτρος κι ο Γιόχαν φτιάξανε τραστ.

Για μένα ήταν κωμικό το ότι οι ίδιοι καθηγητές τής προηγούμενης σχολικής χρονιάς άρχισαν ξαφνικά, ενώ δεν μάς είχαν ...προειδοποιήσει, να μας βομβαρδίζουν με τον Ελύτη, με το Ρίτσο, το Σεφέρη ενώ οι διοργανωτές τών σχολικών μας γιορτών προσπαθούσαν να βάλουν όσο περισσότερο Θεοδωράκη και Χατζηδάκι χωρούσε η διάρκεια τού προγράμματος.

Ό,τι και να γιορταζόταν, αυτό θα ακούγαμε: Μίκη και Μάνο. Και 25η Μαρτίου, και 28η Οκτωβρίου, και 17 Νοεμβρίου. Αυτό χαροποιούσε ιδιαίτερα ορισμένους συμμαθητές οι οποίοι αργότερα έμαθα πως σε ανύποπτο χρόνο είχαν γραφτεί στο Ρήγα, στην ΚΝΕ, στη νεολαία τού ΠΑ.ΣΟ.Κ, ενώ άλλοι τρελαμένοι αυτοαποκαλούνταν "Ανάρχες", άλλοι "Νέα Τάξη", άλλοι ροκάδες, καρεκλάδες κ.λπ.

Η μόδα, ο τρόπος για να μην αποκλειστείς από τις παρέες ήταν να δηλώνεις πίστη στον Κομουνισμό, στο Σοσιαλισμό ή στην Αναρχία, να αναφέρεσαι στο Πολυτεχνείο, να θέλεις να μπεις στο Πολυτεχνείο, να ακούς Τζόαν Μπαέζ και "Μπίτλις". Γινόταν δηλαδή, το αντίστροφο απ' ό,τι γινόταν επί Χούντας, χωρίς να ξέρει όμως κανείς γιατί το σωστό ήταν αυτό που γινόταν επί Μεταπολιτεύσεως και όχι το προηγούμενο.

Εσείς, κορόιδα, που φοράτε τα πουκάμισα με τα κουμπάκια στο γιακά δεν ξέρετε τι ...ιστορία κουβαλάτε στο σβέρκο σας. Ενώ εσείς, χαζογκόμενες, με τα στρινγκ σας δεν έχετε ουδεμία ιστορική σημασία.

Συνεχίζεται 

Perduto - Ornella Vanoni

Symbolicons (symb)

Ήταν μόνο σπάνιο αυτό που του συνέβαινε; Συνέβαινε ίσως και σε άλλους αλλά δεν έπαυε να είναι ...παράξενο. Ούτε ταίριαζε με τον αγχωτικό χαρακτήρα του εκείνη η συνήθειά του να δημιουργεί, στη φαντασία του, για κάθε πρόσωπο που σκεφτόταν κι από έναν "χαρακτήρα" γκροτέσκο, απίστευτα κωμικό ή πάλι απίστευτα αντιπαθή. Παράλληλα με την εικόνα ενός προσώπου τού οποίου εγνώριζε την ύπαρξη, μέσα στο μυαλό του, γεννιόταν και το αντίστοιχο δισδιάστατο καρτούν, ένας "χαρακτήρας" που συνήθως διατηρούσε μια κύρια ιδιότητα από όλες τις ιδιότητες τού προσώπου. Οι υπόλοιπες διαγράφονταν. Εαν το πρόσωπο ήταν ένα μάλλον χαρούμενο άτομο, τότε σύντομα το αντίστοιχό του σύμβολο κατέληγε σ' ένα αστείο καρτούν, ένα ούτως ειπείν emoticon με καθηλωμένο χαμόγελο, με μόνο ένα γέλιο ή μια αστεία φράση να βγαίνει από το στόμα του.

Ιδίως στις ώρες που αποχαυνωνόταν από τη ζέστη κάποιου καλοριφέρ ή  από το κούνημα τού τρένου, τα μικροσκοπικά symbolicons (ας τα ονομάσουμε έτσι κι ας τα λέμε symb αυτά τα κυήματα) διαντιδρούσαν μεταξύ τους σε αναπάντεχους συνδυασμούς. Ήταν π.χ. απολύτως σύνηθες το symb τού αθυρόστομου γείτονα να λούζει πατόκορφα το symb του κατσούφη πατέρα του. Το symb τού μεθύστακα που συνέχεια "τα 'κανε πάνω του" πήγαινε συχνά επίσκεψη στο σπίτι τού symb-πρωθυπουργού κ.ο.κ.

Συγγενείς, γνωστοί, άγνωστοι, διασημότητες, φίλοι, μητροπολίτες, πολιτικοί, ακόμα και μικρά κατοικίδια, ήταν όλοι τουρλού-τουρλού ισότιμα μέλη ένός γελοίου τσίρκο, ενός παρατραβηγμένου καρνάβαλου. Γέμιζε έτσι το ευφάνταστο κεφάλι του με ανούσιες ιστορίες που περιείχαν και τον ίδιο σε δισδιάστατη έκδοση, σε ρόλο παρατηρητή.

Κι όταν κάποιος έφευγε από κοντά του, όσο μακριά κι αν πήγαινε, παρέμενε πίσω το symb του, ολοζώντανο και άβουλο να ακολουθεί τους ομοίους του μέσα σε μια αέναη, γεμάτη εκπλήξεις "ζωή" που σιγά-σιγά γιάτρευε και έδινε μια κάποια συνοχή στη μελαγχολική φύση αυτού του φαντασιόπληκτου.