Φως απογεύματος

Μα, η ομορφιά βγαίνει ανεπιφύλακτα στο φως -τη συναντούμε- αλλιώς θα ήταν σαν να κρύβεται, πράγμα που δεν είναι στη φύση της. Μα, πάνω από όλα, υπάρχει; Όχι λένε. Αυτό δεν είναι αλήθεια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνήθης πεποίθηση τού κόσμου πως το Όμορφο σπανίζει. Ή, αν δεν σπανίζει, κρύβεται πιο πολύ από τα μάτια εκείνων που το θεοποιούν και που είναι έτοιμοι να πέσουν γονατιστοί μπροστά του. Αισιόδοξοι ή μη, οι άνθρωποι τείνουν όλοι να συμφωνούν σ' αυτό: το Όμορφο, το Καλό, το Γνήσιο...όλα αυτά είναι μια εξαίρεση τού κανόνα. Το φως, όμως, τού απογεύματος στις πόλεις αποδεικνύει το αντίθετο.

Κλικ 36

Δάσκαλοι

Όταν ήμουν νεότερος είχα δυο μικρά ανίψια. Σπουδαία παιδιά ήταν και τα δυο, εξίσου με αγαπούσαν. Η διαφορά η μόνη ήταν πως το ένα ήταν μαθητής άριστος κι ο άλλος μετά βίας "έπιανε τη βάση". Από ό,τι άκουγα ο πρώτος είχε δάσκαλο τεμπέλη που, πέρα από τα διδακτέα, δεν δίδασκε τίποτα άλλο. Αντίθετα, ο δεύτερος, είχε έναν δάσκαλο υπομονετικό που όλο και κάτι πρόσθετε, δικό του, στη διδακτέα ύλη.


Μαζί με τον πατέρα τους προβληματιζόμουν και εγώ. Δάσκαλοι θέλανε να γίνουν και τα δύο τα παιδιά. Έπρεπε, λοιπόν, να μάθουν πράγματα πολλά και να διαμορφώσουν χαρακτήρα που να ταιριάζει σ' εκπαιδευτικούς. Τι πρόβλημα κι αυτό! Πώς θα γινόταν δάσκαλος καλός αυτός ο άχρηστος ο μαθητής που, αργότερα, μέχρι το τέλος τού σχολείου, με το ζόρι πέρναγε τις τάξεις; Τον άλλον, τον καλό το μαθητή, κανείς δεν τον "φοβότανε": Τα "Άριστα" πέφτανε σωρό και τέλειωσε αριστούχος.


Τέλος πάντων, κάποτε, γίνανε δάσκαλοι κι οι δυο. Είχαν τελειώσει οι μέρες τών μαθητικών βραβείων και τών επαίνων. Ήσαν πια επαγγελματίες, λειτουργοί που λένε. Σε όλους φάνηκε παράξενο -και σε μένανε τον ίδιο- πώς θαυμάσιος δάσκαλος έγινε τελικά ο "ανεπίδεκτος μαθήσεως" ενώ ο αριστούχος μαθητής έγινε μια μετριότης. Ανεξήγητο μού φαινόταν. Μέχρι που ένας σοφός μού εξήγησε ορθά-κοφτά πως, τον πρώτο σου το δάσκαλο, στον αιώνα τών αιώνων, μέσα σου τον κουβαλάς και από μέσα σου βαθιά εκείνος θα αναβλύζει.

Ποιος Τανκρέντι;

Την πρώτη σουρεαλιστική μου μέρα, κάτω από της όπερας το μεθύσι, είχα δει την Αμενα'ί'δα και τον Τανκρέντι να κάθονται στης Σικελίας ένα παγκάκι και τα χέρια τους να κινούνται νευρικά περί τα περίνεά των. 

Το έτος 1005 το Βυζάντιο πάλευε να κατακτήσει το νησί ενώ εκείνο αντιστεκόταν σθεναρά, αν και ο αδελφός τον αδελφό αλύπητα χτυπούσε. Όφειλε ο ευγενής Τανκρέντι να πολεμήσει τον πολιορκητή αντί αρειμανίως να κάθεται να ερωτοτροπεί με των εχθρών την κόρη, σκεφτόμουνα εγώ. 

Με το πέρασμα τών διαβατών σηκώθηκε σκόνη τόση πολλή που πάνω στο ζευγάρι κατακάθισε και τα πρόσωπά τους δεν φαίνονταν πια καθαρά. Πέτρινα αγάλματα, σκεπασμένα από τέφρα, μοιάζανε οι ληξιπρόθεσμοι εραστές... και το πολεμόχαρο πλήθος, τότε, ανέβηκε οπλισμένο στο παγκάκι. 

Σύντομα ο πόλεμος εξελίχτηκε σε μάχη "σώμα με σώμα", ακόμα κι απάνω στο μέρος που κάθονταν πετρωμένοι οι εραστές. Ώσπου, στο τέλος, με μια κλωτσιά πάρτους κάτω και τους δυο. Ο όχλος, ο λαός ρωτούσε με απορία καθώς τους καταπατούσε:

-Πώς, τόσους μήνες, πήγαινε χαμένο τέτοιο πεδίο μάχης, το οποίον επιτρέπει παντός είδους μανούβρες και επιθέσεις; Τουτέστιν το πεδίο τού έρωτος...

-Κάποιο ζευγάρι το είχε καταλάβει, παρ' όλα αυτά όλη μέρα ο ένας πασπάτευε τον άλλον. Ο Τανκρέντι ήταν, μου φαίνεται, με τών Βυζαντίνων κάποια κόρη.

-Δεν τους αναγνωρίζω...Μα δεν είσαι καλά, μωρέ. Δεν ήταν ο Τανκρέντι αυτός. Ένας κοινός ερωτευμένος ήταν που αγάπησε κόρη κατακτητών. Αργεί ακόμη να φανεί ο αληθινός Τανκρέντι. Του μουσουργού -και τού λιμπρέτου του- μια ανοησία ήταν!

Διαφορές

Αξιοπρέπεια. Αν κάτι ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα (άλλα) ζώα, αυτό είναι η αξιοπρέπεια, λένε. Βέβαια, το ίδιο λένε και για πολλά άλλα πράγματα που ξεχωρίζουν τον άνθρωπο από τα άλλα ζώα. Αλλά ...και πάλι, έχει τόση σημασία αυτό, δεδομένου ότι δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι αξιοπρέπεια; Το αξιοπερίεργο βέβαια είναι για ποιό λόγο ο άνθρωπος μπαίνει κάθε τόσο στη διαδικασία να βρίσκει διαφορές από τα άλλα ζώα.