Δεξιά ή αριστερά;

Θυμάμαι τα παλιά τα χρόνια -"πού είσαι ρε Παπαδόπουλε;)" - όταν αρχίζαν οι καλοκαιρινές ζέστες, οι νοικοκυρές βρέχανε με τις λεκάνες τα πατώματα τών αυλών και τα πεζοδρόμια...Το νερό εξατμιζόταν κι έτσι δρόσιζαν τα ζεστά βράδια που περνούσαν με το Μπιζζζ (αυτό το παιχνίδι με τις "ανώνυμες" σφαλιάρες) για μάς τα μωρά και το κουτσομπολιό για τις νοικοκυρές που κάθονταν με τις φούστες σηκωμένες και τα πόδια ανοιχτά. Μιλάγαν, μιλάγαν όλο για σκαμπρόζικα θέματα κι άναβαν μόνες τους. Κάναν αέρα με τις βεντάλιες...λίγο στα πρόσωπά τους και λίγο στα απόκρυφά τους.

Όλες ήταν όμορφες...η πιο άσχημη έμοιαζε με την Μαλίτσια, την Λάουρα Αντονέλλι, δηλαδή -για όποιον τη θυμάται. Τον λόγο έπαιρνε συνήθως η μοδίστρα η οποία ισχυριζόταν (μάλλον με το δίκιο της) πως εκείνη ήξερε τα περισσότερα ερωτικά μυστικά τής γειτονιάς για τον απλούστατο λόγο ότι οι πελάτισσές της τής τα εμπιστεύονταν. Η δουλειά τού ράφτη (ή τής μοδίστρας) έχει την ιδιομορφία τού αγγίγματος όλων τών σημείων τού σώματος τού πελάτη από τα χέρια τού επαγγελματία/καλλιτέχνη. Έπεφταν έτσι οι ντροπές και -σαν ψυχανάλυση αλλά όχι τόσο ξενέρωτη- άρχιζαν οι εξομολογήσεις.

Από ένα στενό πουκαμισάκι ως τον καβάλλο ενός παντελονιού, η μεζούρα έπρεπε να απλωθεί για να μετρήσει το μήκος τού μανικιού, την περίμετρο γύρω από το στήθος, την απόσταση από το γόνατο ως τη φούστα. Έτσι, η μοδίστρα πολλές φορές (ειδικά για τους καβάλλους) χρειαζόταν να ξέρει, κι επομένως να ρωτήσει πρώτα, πού βάζει ο κάθε άντρας τ' αχαμνά του: δεξιά ή αριστερά; Κι όχι μόνο αυτό αλλά επίσης πόσο, στο περίπου, πιάνουν χωροταξικά. Κι ύστερα, τα βράδια, ελλείψει άλλων θεμάτων συζητιόνταν κάτι τέτοια: ποιος, πόσο και "δεξιά ή αριστερά".

Μάη μου

Αρμένικη επίσκεψη

-Έλα...σε ξυπνάω πάλι;

-Όχι, δεν πειράζει...αρκετά κοιμήθηκα. Δεν θυμόμουν αν είχα πάρει τα χάπια μου και μάλλον πήρα τετραπλάσια δόση. Πρέπει να φτιάχνω φακελάκια με τα πρωινά, τα μεσημεριανά και τα βραδινά.

-Α, εντάξει. Σε πήρα να δω τι δυναμική βλέπεις να διαμορφώνεται. Τι αίσθηση έχεις;

-Μου έρχεται εμετός. Κάποιο από τα χάπια με ανακατεύει. Πήρα μεγάλη δόση, σου λέω...

-Καλά, αυτή την ιστορία με τις δόσεις πώς τη βλέπεις πάλι; Κάθε τρεις και λίγο η δόση, σου λέει! Η 6η, η 7η κ.λπ.

-Αφού τα χρειάζομαι τα φάρμακα. Πρέπει να κόψω το αλκοόλ, επιτέλους. Χρειάζομαι τα φάρμακα, τι πρόβλημα έχεις εσύ με τα φάρμακα; Δεν είπα για φυτοφάρμακα. Μήπως είσαι αυτός ο ξεδοντιάρης τών οικολόγων και παράκουσες;

-Γουέλλ... είμαι και οικολόγος αλλά πάνω από όλα είμαι Αντιμνημονιακός!

-Ωχ...έχεις κι εσύ προβλήματα μνήμης; Μα το Θεό, μερικές φορές δεν θυμάμαι τίποτα εγώ...κοιτάζω το λίβινγκ-ρουμ μου και δεν το αναγνωρίζω. Έχω την αίσθηση πως κάπου έχω πάει επίσκεψη κι έχω αργήσει να φύγω.

-Πάντα ζούσες περιθωριακά... η επανάσταση όμως, δεν είναι οι βόμβες που έλεγες εσύ ούτε οι σκοτωμοί!

-Τώρα που τ'αναφέραμε! Είχα ξεχάσει πως στο κρεβάτι μου έχω κοιμισμένη μια υγειονομική βόμβα που κάλεσα ...το κάτι άλλο, λέει!

-Έχεις κολλήσει στη βία...δεν αλλάζει με τη βία ο κόσμος. Το έχει δείξει η Ιστορία πολλές φορές αλλά εσύ -παρ' όλο που είσαι διαβασμένος- έχεις κολλήσει...έχεις κολλήσει!

-Δεν έκανα ακόμα τίποτα με τη γυναίκα, από όσο θυμάμαι...πότε να κολλήσω;!

-Εννοώ ότι παραμένεις δέσμιος τών κομμάτων που προβάλλονται σαν φλου "επαναστατικά", σαν φλου "προοδευτικά", σαν γενικά ακτιβιστικά και, φυσικά, πάντα αριστερά. Αρκεί να μην είναι συγκροτημένα και ιεραρχημένα, όπως το ΚΚΕ. "Αυτό είναι σοβιετικό" έλεγες πάντα.

-Υγειονομική βόμβα από τη Ρωσία είναι αυτοί. Προωθούνε το σεξ και το paint ball, όπως καταλαβαίνω όταν τις βλέπω γυμνές στα χιόνια. Μα γιατί να χωριζόμαστε σε αντιευρωπαϊκούς, αντιδραχμικούς, αντιξέρωγώ; Γιατί δε μαζεύονται οι πιο ικανοί από τους νέους... ο Νερουλάνος, ο Φατζηδάκης ...καθαρά πρόσωπα, κάτι νέοι και νέες. Έχει κάτι νέες με φανταστικά οράματα...

- Μην μπλέκεις σε πολιτικούς χειρισμούς...όχι, η Γκερέκου δε θα μπορούσε να συνομιλήσει επί ίσοις όροις με το Στρως Κάαν, όπως υποστήριζες. Πρέπει να είσαι ρεαλιστής...δεν μπορούμε συνέχεια να είμαστε κάτω από την επήρεια αυτού του σεξιστικού υπερκαταναλωτισμού! Είναι απαραίτητο, αν θέλεις να έχεις τα στοιχειώδη: να ένα σπίτι να στεγαστείς, τουλάχιστον!

-Α, δε σκάω. Εντός τών ημερών μετακομίζω, έτσι κι αλλιώς... Άκουσα πως πράγματι στα κοντέινερ η ζωή κυλάει ήσυχα με καθημερινό κέτερινγκ, συχνές επισκέψεις συνεργείου καθαρισμού και λοιπά. Δεν με ενοχλεί τίποτα...Ξένοι εδώ, ξένοι εκεί...σιγά σιγά θα μάθω και καμιά γλώσσα να συνεννοούμαι.

-Και θα ζεις έτσι; Σε ένα κοντέινερ;

-Ε και; Δε σου είπα ότι και στο σπίτι μου καμιά φορά ξεχνάω πού βρίσκομαι... μου φαίνεται πως έχω πάει κάπου επίσκεψη και άργησα να φύγω...Πώς λέμε "αρμένικη επίσκεψη"; Ε, κάτι τέτοιο μόνο που ντύνομαι, φεύγω κι ύστερα βλέπω το όνομά μου στο κουδούνι...

Είχε λύση για μας

Είχε λύση την οποία αναλύει στη φωτό, με την εύγλωττη χειρονομία του. Στο μπλογκ αυτό, ό,τι λύση και να απεργαζόταν ο εικονιζόμενος, προτιμούμε αυτόν παρά τον άλλο γύφτο.

ΥΓ
Ο DSK -υπ' όψιν- ξέρει πως η Ελλάδα είναι "χώρα γκαρσονιών"...

Almeno tu nell' universo