Στα δύσκολα, εσύ φάτα

Ρώτησα να μάθω
Αρώτηξα:
Πού είναι πιό ασφαλές
Να φυλάξω τα λεφτά μου
Όταν θα 'ρχότανε ο πόλεμος;

Σε κουτιά από τιτάνιο
Στο τούνελ τού Αγ. Γοτθάρδου
Κάτω απ' το στρώμα τής γιαγιάς
Στον τάφο τού προπάππου;

"Φάε τα, καλύτερα!" μου είπαν

Τόσα πολλά...Μα πώς;
Μια Μαζεράτι Μπιτούρμπο
Μιαν έσκορτ κάθε βράδυ
Μια λευκή, μια κινέζα, μια μαύρη
Μαγνητικό τομογράφο για το Νοσοκομείο να πάρω;

"Φάε τα, καλύτερα μωρέ!
Κι όταν σου λέω "φά' το"
Το εννοώ:
Στο στόμα σου χώστα, με δύναμη, βαθειά
Ώσπου να σου βγουν από τον πάτο!"

Τι θα πει "Ποιός είσαι; Δε σε ξέρω..."

Θα μπαινοβγαίνουμε στο σπίτι τού γεροπαράξενου από την πόρτα, από τα παράθυρα...απ' όπου βρίσκουμε τρύπα που να χωράμε να περάσουμε. Μια εγώ, μια εσύ. Θα πλησιάζουμε το γερόντιο και θα τού λέμε, εκεί που θα κάθεται μονάχο:

- Ρε παππού, τι κάνεις ξύπνιος τέτοια ώρα; Τι; ...Τι με κοιτάς έτσι; Τι θα πει "Ποιος είσαι; Δε σε ξέρω..."; Έλα να σε πάω για ύπνο. Έλα να σε πάει στο κρεββάτι σου ο ανηψιός σου, το καλό παιδί, ο γιός τής αδρεφής σου. Άσε την πλάκα τώρα "Δεν έχω αδρεφή, ήμουν μοναχοπαίδι"! Εξυπνάδες πάλι...Ξέχασες τον παππού μου; Λοιπόν, ο παππούς μου είχε δυο παιδιά, παππού: εσένα και τη μάνα μου. Τη μάνα σου τη θυμάσαι; Πάει καλά, δεν είναι και τόσο τρομερό να μη θυμάσαι καλά τους γονείς σου. Έχουν πεθάνει άλλωστε από καιρό. Πιό χοντρό θα ήταν να μη θυμάσαι την αδρεφή σου. Ναι...κι εκείνη "έφυγε" πρόσφατα, βέεεεβαια. Ναι, θλιβερή περίπτωση...ιατρικό λάθος. Πόσο υπέφερα! Κι ακόμα υποφέρω...Κι έχω κι εσένα που όλο ξεχνάς αυτά που σου λέω πως έχω τραβήξει!



Τη μια φορά θα του τα λέω εγώ, την άλλη θα τού τα επαναλαμβάνεις εσύ:

- Ρε παππού, ακόμα ξύπνιος είσαι; Έλα να σε πάω για ύπνο εγώ, ο καλός σου ο ανηψιός...Να δούμε τι θα θυμηθούμε κι απόψε από τα παλιά. Πιο πολύ εσύ, δηλαδή...Εγώ τα θυμάμαι. Να δούμε τι θυμάσαι. Κι αν μου πεις πάλι από κείνα τα τρελά σου, ότι τάχα ήσουνα μοναχοπαίδι, πως ταξίδευες στη θάλασσα τόσα χρόνια και δε σε θυμάται πια κανένας, θα γελάσουμε πάλι. Είναι ποτέ δυνατόν, υπάρχει άνθρωπος που να μην τονε θυμάται κανένας;

Αστεία

Δυο άνθρωποι που μαλώνουν είναι κωμικοί κι αστείοι, ανεξαρτήτως ηλικίας. Δυο νήπια που προσπαθούν να βγάλουν το ένα το μάτι τού άλλου είναι αστεία, τόσο όσο δυο γέροι που χτυπούν ο ένας το κεφάλι τού άλλου με το μπαστούνι. Οι καυγάδες ανά δυο μοιάζουν με κοκορομαχίες και κανείς δε δικαιώνεται από το αποτέλεσμα. Μια η Σελήνη κρύβει τον Ήλιο από τη Γη, την άλλη είναι η Γη που κρύβει τον Ήλιο από τη Σελήνη. Παλεύουν κι οι πλανήτες, μια ο ένας, μια ο άλλος... Διελκυστίνδα. Η απόσταση από δω ως εκεί, όμως, τα μεγέθη τών ουρανίων σωμάτων καθώς και το προβλέψιμο (κι υπολογίσιμο) τού πράγματος, καταργούν την αστειότητα.

Κατωκειανοί

Κανένας δεν φοβάται Κάτω εκεί
Όλοι οι Βάρβαροι είναι μαζεμένοι εδώ
Σκοτώνοντας τα μικρά μας αδέλφια
Χλευάζοντας ευνουχισμένους πατεράδες
Πατώντας τα παιχνίδια τών παιδιών
Είναι πολύ απασχολημένοι με μας εδώ οι Βάρβαροι
Γι' αυτό, Κάτω εκεί, κανένας δε φοβάται

Ψυχή...
Από τότε που εκείνη έφυγε από μέσα μου
Το σώμα μου δεν ξεπέφτει πιά σε ανοησίες
Γίνεται όλο και πιό εύρωστο, πιό δυνατό
Εξίσου δυναμώνουν μυαλό και μύες
Εύρωστος νους, αποζητάει το φευγιό
Το θαρραλέο σώμα διώχνει τη σκέψη τής λιποταξίας

Προσεύχομουν, ξερίζωνα κι έκοβα δέντρα
Με το ξύλο τους έφτιαχνα σχεδίες με ψηλούς σταυρούς
Μα όπως δεν αποφάσιζα ποτέ να φύγω από εδώ
Τα έκαιγα όλα και ζεσταινόμουν στη φωτιά τους

Μ' αυτή τη ζέστη περνώ μια χαρά εδώ
Εδώ που μου σκοτώνουνε τ' αδέλφια
Προτιμότερη η ζωή εδώ με όλους της τους θρήνους
Παρά η ανεμελιά τού "Κάτω εκεί"
Εκεί όπου ζουν όλοι οι Κατωκειανοί αρμονικά
Φύλαξ άγγελος τους φυλάσσει από κινδύνους
  

P. Kaaaaaaaaas