Κέντημα

Στην όχθη τού ποταμιού, αργά το βράδυ, ζωντανεύουν οι πόθοι. Κάθε κορίτσι ξαπλώνει, τσιρίζει με νάζι, νωχελικά τεντώνει τη ράχη. Στα δέντρα τραγουδάνε κλωστές γαλανές που πάλλονται και λάμπουν. Τα πουλιά στα κλαδιά οσμίζονται έναν έρωτα - κεραυνό. Υψηλές ζωές, λες. Έωλες.

Δεν υπάρχει έρωτας, άλλοι λένε...Δεν υπάρχει αγάπη, λένε οι ρίζες και το χορτάρι, οι σκώληκες, οι χαμηλές ζωές. Πεζές.

Τα ακούει η Αλίκη όλα αυτά και γυρίζει τρομαγμένη να κρυφτεί στο παραμυθόσπιτο που έχει χτισμένο μες το κέντημα, σε τόπο δυσπρόσιτο. Μετράει πόση κλωστή έχει η εικόνα που βλέπει γύρω, σε όλες τις διαστάσεις. Με μια μεζούρα, κάτω από τη λάμπα, περνάει τη νύχτα. Τη μέρα όμως τη βλέπεις εκεί, στο παράθυρό της να λογαριάζει:

Τόσος ο κόσμος της...τόση η κλωστή.

Ακτιβισμός

- Αρχηγέ, εδώ έγινε πλιάτσικο, τραμπουκισμός!
- Υπαστυνόμε Φ...Υπαστυνόμε Φ... Μα δεν βλέπεις ότι εδώ είναι γεμάτο σφυροδρέπανα;
- Έχετε δίκιο! Αλλά τι λάθος έκανα;
- Σφυροδρέπανα συν βία ίσον Ακτιβισμός. Πλιάτσικο είναι η βία δίχως σφυροδρέπανο.
- Αααα...
- Υπαστυνόμε!...Υπαστυνόμε!

Η νέα σπορά

Ύστερα από το πέρασμα των δύσκολων καιρών, στον τόπο μου είχαμε αρχίσει πάλι να γεννάμε,
με έναν φρενήρη, ανεξέλεγκτο ρυθμό όπως πολλά πολλά χρόνια πριν, θυμάμαι:

Γέννες, γέννες, γέννες

Άλλες στα κρεββάτια γεννούσαν, στους αγρούς οι πιο δουλευταρούδες. Πάμπολλα, αμέτρητα τα κυήματα... όπου το πόδι σου ακουμπούσες, πατούσες και από ένα. Καμιά φορά, οι τραχιές οι μπότες μας συνέθλιβαν τα γεννήματα που, λόγω ελλείψεως χώρου, συμπίεζαν το ένα τ' άλλο μέχρι που να ματώνουν.

Μα δεν έκλαιγαν...τι περίεργο!
"Σκληρή γενιά, πολεμιστές σκληροί φαίνονται" έλεγαν πολλοί, κυρίως αυτοί που βιάζονταν να έρθουν πάλι αντιμέτωποι με τον εχθρό που τελευταίως μάς είχε κατατροπώσει.

"Ας δούμε τι πολεμισταράδες θα βγάλει αυτή η γενιά...Τι μπόι, τι οξυδέρκεια και τι δύναμη θα δώσουν στον υπέργηρο στρατό μας, που μαραίνεται. Πόσον καχεκτικός μου φαίνεται τώρα εκείνος!"

Μεγάλωναν οι άνθρωποι τής νέας σποράς. Και γίνονταν δυνατοί μα λυπημένοι, απαθείς. Οξυδερκείς μα το μυαλό τους παράλογα δούλευε. Τίποτε δεν τους φόβιζε μα ...δεν ήθελαν με την επιμονή τους να ενοχλούν.

Καμένες από τον ήλιο πλάτες, μαλλιά ανακατεμένα, γυμνά πόδια, ύφος ανήσυχο και χαμένο. Για μερικά χρόνια μάς ξεγέλασαν με το ακατάπαυστο σημειωτόν τους. Ένα πρωί ξυπνήσαμε και τους είδαμε - είχαν απομακρυνθεί ήδη αρκετά από τα μετερίζια που είχαμε ετοιμάσει εμείς οι γηραιότεροι, εμείς που ακόμα υποφέραμε από την ντροπή τής τελευταίας εκείνης μακρινής ήττας.

Κανόνες νούμερο 1

Οι μικρές αποσκευές κάνουν σύντομο το ταξίδι. Όχι μπαούλα και τέτοια - κανόνας νούμερο ένα. Όταν μια συσκευή χαλάσει, η πρώτη αντίδραση είναι να τη χτυπήσεις, στην αρχή ελαφρά κι έπειτα πιο δυνατά. Σε λίγο δίνεις την εντύπωση πως, μάλλον, θες να την αποτελειώσεις. Κανόνας νούμερο ένα.
Γηράσκεις αεί διδασκόμενος, ακόμη κι όταν έχεις φτάσει σε μια ηλικία που ό,τι και να σου πουν, μετά από λίγο το έχεις ξεχάσει. Γηράσκεις, λοιπόν, αεί λησμονών...κανόνας νούμερο ένα.
Είπαν για έναν φίλο μου που χάθηκε. Ευτυχώς δεν τον θυμόμουν καθόλου γιατί δε θα απέφευγα μια μεγάλη στεναχώρια - κανόνας νούμερο ένα.

Σαρλοί και άλλοι προοδευτικοί

Τελικά, οι ηλίθιοι τού "ΈΧΟΥΜΕ ΠΌΛΕΜΟ" είχαν δίκιο. Είχαν πόλεμο αλλά δεν είχαν καταλάβει ποιος ήταν ο εχθρός τους.