Χέρια

Χέρια μακριά, λεπτά, αραχνοδάκτυλα
χέρια που τακτοποιούσαν τις παντόφλες
την μία δίπλα στην άλλη παράλληλα
Χέρια που καθάριζαν νευρικά την σκόνη
κρατούσανε σφιχτά από τη λαβή την τσάντα
ανάδευαν φιλότιμα τα σκουπίδια στον κάδο
Χέρια χωρίς βραχιόλια, χωρίς νύχια βαμμένα
"πουλάω παγωτά, πουλάω κουλούρια"
νύχια που ματώνανε κεφάλι και ούλα
Χέρια τρεμάμενα με φλέβες πρησμένες
τη μιά κλείσανε τα μάτια τού πατέρα
την άλλη χάιδεψαν τα πόδια τού Δαυίδ

You 'll never

Συμφέροντες προορισμοί

Δηλαδή, κύριε, αν κατάλαβα καλά, θέλετε να σας κάνω κράτηση για μια σουίτα στο ξενοδοχείο μας στην εξευτελιστική τιμή των 50 Ε , επειδή προχθές είχαμε πάλι μακελειό στην πόλη μας;

Εκεί στον Νότο

Έπεσα από τα σύννεφα όταν στα όνειρά μου άκουσα πως ο δημοφιλέστερος τών ηθοποιών, Αθοιρίδης μαζι με την δημοφιλεστέρα τών ηθοποιών, Σκαροίδη ενεπλέκοντο εις ερωτικό τρίγωνο με τον ΓΚαμίνη...εκεί
στον Νότο. Στη Βραζιλίαν.
Μάλιστα, ο κοντύτερος εξ αυτών, με ένα σομπρέρο (που βραζιλιάνο τον έκαμε βέρο) συνελήφθη επειδή, λόγω τού τσιγάρου του κ.λπ. πυρκαγιά, πήραν τα στήθια του φωτιά - απανθράκωσις!
Τα υπόλοιπα γνωστά: λύπη, μελαγχολία τον Γεννάρη.
Ένα δεν καταλαβαίνω:
Πώς ο Αθοιρίδης, η Σκαροίδη και ο Γκαμίνης παρουσίαζαν την τελετήν τής αλλαγής τού χρόνου χθες;;; Ήσαν ελεύθεροι; Δεν ανεκρίνοντο, δεν έδιδαν λόγον δια τας πράξεις των;
Ή μήπως πρόβαλαν το βίντεον τής πρόβας (το λέει και η ετυμολογία=πρόβα+λλω)...πριν να συμβούν τα μύρια όσα; Πάντως αρχχίζω να αντιπαθώ αυτούς τους παρουσιαστάς.

Οι εκδοχές τού θάρρους

Κάποτε υπήρξε ο Α.που υπέφερε από διάφορες φοβίες και κυρίως μίαν φοβίαν την οποία δεν θα φανερώσω.
- Φοβάσαι ρε αυτό το απλό πράγμα που το κάνουν όλοι; Ακόμα κι αυτός ο ντιπ (deep) μαλάκας
το καταφέρνει. Ο Γιώργης...Ο τάδε, ο δείνα και ο φιλαράκος τους!

Πολλά χρόνια πόνου ο Α. άκουγε εκείνο το "ακόμα κι αυτός ο ντιπ..." έως ότου έφτασε στην
κατάληξη "σταδιάλα!...αν δεν μπορώ να κάνω αυτό που τόσον θέλω, ας ψοφήσω...". Μια μέρα
ώρμησεν, λες κι έπαιρνε με φάπες και κλωτσιές τον φόβον του κι έκαμεν alla grande αυτό που
έτη τριάντε δεν τόλμαγεν να κάμει.
Βγήκεν νικητής και ωραίος. Και έκτοτε...και έκτοτε γαμ... και έδερνε στους κύκλους του.

Έως ότου κάποτε, εις παρέαν του ευρισκόμενος, εκεί που ωμίλουν με κάποιον φοβικόν,
έπεφταν τα επιχειρήματα απάνω στο τραπέζι: "Άντε μωρέ, πανεύκολον είναι."
- Μα ο φόβος;;; παίζει και να αποθάνω!
- Δεν παίζει...
- Παίζει να τρελαθώ από τον τρόμον!
- Δεν παίζει βρε μαλάκιστρε!
Έως ότου, εις το φινάλε, κάποιος γύρισε και κοίταξε τον Α. Και δείχνοντάς τον, είπεν προς τον φοβικόν:
Να, ακόμα κι αυτός ο μαλάκας ντιπ, κάποτε τα κατάφερε...τον πήδησεν τον φόβον! Τι άλλον καλύτερον επιχείρημα να σου βρω, καημένε;